“ขึ้นไปนอนสิ ฉันจะอัลตราซาวนด์ให้”
คุณหมอสวมหน้ากาก น้ำเสียงราบเรียบ
“ได้ค่ะ”
กู้เจียวเจียวนอนลงบนเตียง เลิกเสื้อขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบที่ยังไม่ทันนูนขึ้นมา
หัวตรวจแนบลงไป ภาพพร่าเลือนเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
คุณหมอจ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับหัวตรวจในมือเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า
“พัฒนาการดีค่ะ สองเดือนแล้ว หัวใจทารกก็เต้นสม่ำเสมอ ขนาดตรงกับอายุครรภ์ ครั้งหน้าจองคิวฝากครรภ์ล่วงหน้าได้เลยนะคะ แล้วก็มาตรวจเลือดตอนท้องว่าง”
เธอชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองชายที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นอยู่ข้าง ๆ
“นี่สามีคุณหรือคะ? มาตรวจครรภ์ด้วยกันครั้งแรกเหรอ?”
“ครืน—”
เผยอวิ๋นหวยรู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางสมอง
เขายืนอยู่กับที่ ตัวชาไปทั้งร่าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองออกจากห้องตรวจและเดินออกมาจากโรงพยาบาลได้อย่างไร
ขณะยืนอยู่นอกประตูรถ เกล็ดหิมะเกล็ดหนึ่งร่วงลงมาแตะหลังมือ เย็นวาบจนเขาเพิ่งได้สติกลับคืนมา
เขาคว้ากู้เจียวเจียวเข้ามากอดแนบอก รัดอ้อมแขนไว้แน่น
เขาไม่เคยสงสัยเลย—ภรรยาอยู่กับเขาทุกวัน แถมยังมีบอดี้การ์ดคอยติดตาม ไม่มีทางแอบไปมีผู้ชายอื่นแน่นอน
ถ้าอย่างนั้นก็เหลือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว
โอกาสแค่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์นั้น ดันเกิดขึ้นกับเขาเข้าแล้ว
“ที่รัก…ที่รัก…”
เขาซบหน้ากับไหล่เธอ ตัวสั่นห้ามไม่อยู่ เสียงสะอื้นราวกับมีอะไรอุดอยู่ในลำคอ
“ผมนึกว่า…ผมนึกว่า…”
กู้เจียวเจียวตบหลังเขาเบา ๆ
“ฉันรู้ตั้งแต่เดือนก่อนแล้ว เดิมทีตั้งใจจะทำเซอร์ไพรส์คุณ ใครจะไปรู้ว่าคนโง่อย่างคุณคิดมากไปเอง หลบหน้าฉัน แถมยังไปดื่มเหล้าปลอบใจตัวเองอีก”