แพขนตาหนาหนางอนยาวโค้งเป็นชั้น หางตาแต้มสีชมพูระเรื่อ เพิ่มเสน่ห์เย้ายวนชวนหลงใหล สันจมูกเรียวเล็กได้รูป ปลายจมูกเชิดขึ้นอย่างน่ารัก ริมฝีปากสีพีชอวบอิ่มนุ่มนวล ยามเผยอออกเล็กน้อยก็แฝงเสน่ห์เย้ายวนไร้เดียงสา แก้มทั้งสองแต้มสีแดงระเรื่อ ความงามเจิดจ้าผสานความหวานละมุนได้อย่างลงตัว ชวนตะลึงจนใครเห็นก็ยากจะละสายตา
สายตาของเธอเลื่อนต่ำลง เสื้อผ้ารัดรูปขับเน้นเอวคอดและส่วนโค้งเว้าได้อย่างชัดเจน รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น เพียงปรายตามองก็ชวนตะลึง
นี่คือความมั่นใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ
ผู้ชายไม่มีทางต้านทานใจเต้นเพียงแรกเห็นได้
กู้เจียวเจียวมองตัวเองที่งดงามสะดุดตาในกระจก ดวงตาโค้งขึ้น ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“เอายาหอมกลิ่นมะลิมาให้ฉันเม็ดหนึ่ง ในนิยายเขาว่ากลิ่นหอมมีเสน่ห์ดึงดูดใจคน”
【ได้เลย โฮสต์】
【ใช้ 10 แต้ม! หอมกลิ่นมะลิอ่อน ๆ หอมละมุนเป็นธรรมชาติ หวานสดชื่นดูมีระดับ กลิ่นติดทนนาน รับรองว่าไม่ฉุนราคาถูก!】
ยาเม็ดไร้สีไร้กลิ่นละลายทันทีที่เข้าปาก
ชั่วพริบตา กลิ่นมะลิหอมสะอาดละมุนก็ลอยกรุ่นออกมาจากผิวกาย ไม่ฉุนหรือแสบจมูก คล้ายสายลมยามค่ำคืนในฤดูร้อนที่พัดพาดอกมะลิขาวพราวหยาดน้ำค้าง กลิ่นหอมลอยอ้อยอิ่งอยู่รอบกายจาง ๆ ทั้งหรูหราและชวนให้หลงใหล
เธอก้มลงดมข้อมือตัวเอง “อืม ไม่เลว”
“ระบบ ไปกัน มีข้อมูลใช่ไหม? ถ้าไม่บอก ฉันก็ไม่รู้อะไรเลยนะ”
“มีสิ โฮสต์” เสียงระบบดังขึ้น
ลำแสงสองสายวาบผ่าน สายหนึ่งพุ่งเข้าสู่ห้วงความคิดของเธอ กู้เจียวเจียวปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในมุมมืดข้างประตูทางออกด้านข้างของบาร์แห่งหนึ่ง
แสงนีออนพร่างพราวเลือนราง เสียงดนตรีเร้าใจลอดออกมาจากหลังประตูบานหนาหนัก กลิ่นแอลกอฮอล์ปะปนกับน้ำหอมหลากชนิดอบอวลอยู่ในอากาศ บรรยากาศหรูหราฟุ้งเฟ้อเต็มเปี่ยม
เสียงรายงานของระบบดังขึ้นตรงเวลา:
【พระเอกประจำโลกนี้: ซางจิ้นเหยี่ยน อายุ 21 ปี สูง 192 ซม. อัจฉริยะระดับท็อปแห่งมหาวิทยาลัยจิงต้า คุณชายผู้ทรงอิทธิพลแห่งแวดวงชนชั้นสูงในเมืองหลวงที่ไม่มีใครกล้าหาเรื่อง คะแนนหน้าตา: ★★★★★ สมรรถภาพทางกายพิเศษ: ★★★★★】
【เรียนเก็บหน่วยกิตล่วงหน้าจนครบแล้ว ปัจจุบันเป็นนักศึกษาปริญญาโทควบคู่กับรับช่วงดูแลกิจการทั้งหมดของเครือซางตั้งแต่อายุยังน้อย เด็ดขาดเฉียบขาด】
【บุคลิก: ภายนอกเย็นชา สำรวม ห่างเหิน เข้าถึงยาก ภายในมีความปรารถนาครอบครองอย่างหมกมุ่นสูงลิ่ว และปกป้องพวกพ้องอย่างสุดโต่ง】
【เนื้อเรื่องปัจจุบัน: ถังหย่าดาวมหาวิทยาลัยจิงต้าไล่ตามพระเอกอย่างไม่ลดละ ด้วยอีกฝ่ายตามตื๊อไม่เลิก เขาจึงจำใจยอมคบด้วย ทว่าตลอดเวลายังคงสุภาพแต่ห่างเหิน ไม่มีใจให้แม้แต่น้อย】
“ความรักที่ได้มาจากการตามตื๊อไม่เลิกเนี่ยนะ?”
กู้เจียวเจียวยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววขบขันกระจ่างวาบในดวงตา เข้าใจแผนการได้ในทันที
“เข้าใจแล้ว เทพบุตรภูเขาน้ำแข็งระดับท็อปชอบคนเล่นนอกแผนที่สุด ในเมื่อคนอื่นพยายามเข้าหาเขาสุดชีวิต ฉันก็จะวางเฉยแล้วถอยออกมา กลับกันค่อย ๆ กุมเกมไว้เอง จุดขายคือคนอื่นตามตื๊อ ส่วนฉันเมินเฉย จัดการพวกเย็นชาเก็บตัวให้หายเรียบ”
【โฮสต์เข้าใจทะลุปรุโปร่ง! ตอนนี้ความรู้สึกระหว่างพระเอกกับนางเอกยังตื้นเขินมาก ถังหย่าหลงรักเขาอยู่ฝ่ายเดียว ส่วนพระเอกก็เอาแต่ทำส่ง ๆ และเย็นชาใส่ตลอด】
“อืม”
“แล้วที่บอกว่าสมรรถภาพทางกายห้าดาวนี่มันอะไรกัน?”
【ฮิ ๆ ๆ ตอนนี้ยังไม่บอกหรอก เดี๋ยวถึงเวลาก็รู้เอง】 ระบบหัวเราะอย่างมีเลศนัย
กู้เจียวเจียวรู้สึกว่าเสียงหัวเราะนั้นเจ้าเล่ห์สุด ๆ
“แล้วตอนนี้ฉันมีสถานะอะไร?”
【ชื่อเจ้าของร่างเดิมเหมือนกับคุณ คือกู้เจียวเจียว เป็นนักศึกษาทุนปีสามคณะศิลปกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยจิงต้า นิสัยเงียบ ๆ จืดจางจนแทบไม่มีตัวตนในชั้นเรียน ตอนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับซางจิ้นเหยี่ยนเลยแม้แต่น้อย พระเอกอาจมาเข้าชั้นเรียนเฉพาะทางหนึ่งหรือสองครั้ง แต่ทั้งคู่ไม่เคยแม้แต่สบตากัน】
【ส่วนชื่อจะเหมือนเดิมในทุกโลก มีเพียงแซ่ที่อาจเปลี่ยนไป】
กู้เจียวเจียวพยักหน้าอย่างเข้าใจ “อืม ฉันรู้แล้ว”
เธอส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้ระบบ “รอดูได้เลยว่าฉันจะคว้าคลื่นลูกน้อยจากภูเขาน้ำแข็งคนนั้นมาไว้ในมือได้ยังไง แล้วตอนนี้เนื้อเรื่องดำเนินไปถึงไหนแล้ว?”
【โฮสต์ กำลังซิงก์ข้อมูลสถานการณ์ปัจจุบัน! วันนี้วันเสาร์ ถังหย่าอยากอวดว่าตัวเองได้แฟนหนุ่มหล่อและรวย จึงนัดเพื่อนร่วมหอพักกับกลุ่มเพื่อนของซางจิ้นเหยี่ยนมาจัดงานเลี้ยงที่บาร์แห่งนี้】
【ในใจเธอรังเกียจเจ้าของร่างเดิมที่มาจากชนบท คิดว่าอีกฝ่ายไม่เหมาะจะออกงาน ตอนแรกจึงไม่ได้คิดจะชวนเลยสักนิด แต่กลัวจะถูกด่าว่ารังแกเพื่อนร่วมห้องฐานะยากจน เพื่อรักษาภาพลักษณ์สาวอ่อนโยนใจดีผู้เข้าใจคนอื่น จึงจำใจพ่วงคุณมาด้วย】
มุมปากกู้เจียวเจียวยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา “นี่มันประเภททำเรื่องเลวแล้วยังเสแสร้งเป็นคนดี เล่นบทสองหน้าได้คล่องมือจริง ๆ พระเอกตาบอดหรือไง มองไม่ออกหรือว่าผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นละครสองหน้า?”
【ก่อนโฮสต์มา ในเนื้อเรื่องต้นฉบับพระเอกก็ตาบอดทั้งตาและใจอยู่บ้างจริง ๆ อีกอย่าง ความปรารถนาของเจ้าของร่างเดิมคือทำลายความสุขในตอนนี้ของถังหย่า เพราะภายหลังเจ้าของร่างเดิมแต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่ง แต่ถังหย่ากลับยั่วยวนจนเขาถูกแย่งไป ดังนั้นเธอจึงอยากให้ถังหย่าลิ้มรสความเจ็บปวดจากการถูกทรยศบ้าง และอยากให้พ่อแม่ของตัวเองมีชีวิตที่ดี】
“พระเอกไม่รู้หรือว่าถังหย่าสวมเขาให้เขา?”
【เนื้อเรื่องเดิมมีข้อผิดพลาด ยังไงพระเอกก็ไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต และไม่เคยมีลูกกับนางเอก ส่วนสาเหตุที่แน่ชัดไม่อาจทราบได้】
“อืม”
“ส่วนเรื่องทำให้พ่อแม่มีชีวิตที่ดี... ดูท่าคงต้องแกล้งทำเป็นจน แต่เจ้าของร่างเดิมก็จนอยู่แล้ว ไม่ขัดกันหรอก”
【ใช่แล้ว! ภารกิจของพวกเราคือพิชิตใจพระเอกและให้กำเนิดลูกนะ โฮสต์】
กู้เจียวเจียวพยักหน้า ก้าวเท้ากำลังจะจากไป ทว่าจู่ ๆ ก็ชะงัก
เธอก้มมองเสื้อผ้าเก่า ๆ สีเรียบจืดที่สวมอยู่ ซึ่งทั้งเชยทั้งไม่พอดีตัว ก่อนส่ายหน้า “เปลี่ยนชุดเถอะ ชุดนี้ใช้ไม่ได้ จัดชุดเกราะให้ฉันสักสองสามชุด ขอไซซ์พอดีตัวนะ แต้มไม่พอก็ลงบัญชีไว้ก่อน ฝากด้วยนะ ระบบ!”
【...ก็ได้ สิทธิพิเศษของโฮสต์!】
【ยื่นมือมา เดี๋ยวให้】
กู้เจียวเจียวยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ กระโปรงตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ
เธอรีบหลบเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตูแล้วเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว
ชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีขาวบริสุทธิ์แนบกาย พริบตาเดียวก็ขจัดความเชยและความจืดชืดไปจนหมด
คอวีเรียบเก๋ขับเน้นช่วงไหล่และลำคอให้ดูเรียวสวย ผิวขาวกระจ่างราวเครื่องเคลือบเนื้อดี สายเส้นเล็กด้านหลังไขว้พันกัน ประดับด้วยโบใหญ่เต็มอิ่มหนึ่งชิ้น ชายริบบิ้นยาวทิ้งตัวลงมาถึงเอว พลิ้วไหวเบา ๆ ยามก้าวเดิน ทั้งอ่อนหวานและงดงามจับตา
ตัวกระโปรงแนบพอดีขับเน้นส่วนเว้าโค้งได้อย่างงดงาม ผสานความบริสุทธิ์เข้ากับเสน่ห์เย้ายวนได้อย่างลงตัว ราวกับกุหลาบขาวที่ผลิบานเงียบ ๆ ท่ามกลางราตรีหรูหราฟุ้งเฟ้อ ทั้งสะอาดตาและเย้ายวนใจ
กู้เจียวเจียวใช้มือรวบผมหยักศกยาวสีน้ำตาลเข้มไปไว้ข้างหนึ่ง เผยให้เห็นไหปลาร้าอันงดงาม แล้วทาลิปกลอสแวววาวบาง ๆ
หญิงสาวในกระจกมีดวงตาเป็นประกาย หวานแต่ไม่เลี่ยน เย้ายวนแต่ไม่หยาบโลน
“อืม ไม่เลว สวยจนฉันเองยังใจเต้นเลย” เธอขยิบตาให้ตัวเองในกระจกอย่างทะเล้น
จากนั้นก็ผลักประตูเดินออกจากห้องน้ำ แสงในทางเดินสลัวและชวนให้ใจหวั่นไหว โคมไฟติดผนังสาดแสงอบอุ่นละมุน
เพิ่งเลี้ยวพ้นหัวมุม เงาร่างสูงโปร่งสีดำก็พุ่งเข้ามาปะทะตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
ทันทีที่ความรู้สึกไร้น้ำหนักถาโถมเข้ามา มือใหญ่เรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัด เย็นเล็กน้อยแต่เปี่ยมแรงก็ประคองเอวด้านหลังของเธอไว้ได้อย่างแม่นยำ
สัมผัสอุ่นร้อนซึมผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบา ชัดเจนและร้อนผ่าว แผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา
กู้เจียวเจียวเงยหน้าขึ้น
แสงสลัวสีเหลืองนวลขับเน้นใบหน้าที่งดงามโดดเด่นของชายหนุ่ม
ผมสั้นสีดำสนิทเรียบร้อยสะอาดตา ดวงตาเรียวยาวเย็นชาเฉยเมย สันจมูกโด่งได้รูป แนวกรามคมชัดแข็งกร้าว ริมฝีปากบางสีอ่อน แผ่บรรยากาศห่างเหินที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้
เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมเปิดคอเสื้อเล็กน้อย เผยไหปลาร้าที่ได้รูปอย่างราง ๆ ไหล่กว้างเอวสอบ ร่างสูงสง่า 192 เซนติเมตรยืนอยู่ตรงนั้น สุขุมสูงศักดิ์และเย็นชา สมกับเป็นบุตรแห่งสวรรค์ผู้โดดเด่นเหนือใคร
กลิ่นมะลิหอมละมุนลอยอ้อยอิ่งอยู่ตรงปลายจมูก หวานสดชื่นสะอาดตา แตกต่างจากกลิ่นอับปนเปของบาร์อย่างสิ้นเชิง
ดวงตาเย็นชาของชายหนุ่มไหววูบจนแทบสังเกตไม่เห็น ปีกจมูกขยับเบา ๆ
ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมสังเคราะห์ฉุนกึก แต่เป็นกลิ่นหอมสะอาดที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ
กู้เจียวเจียวเริ่มหมดความอดทน ขมวดคิ้วแล้วถลึงตามองเขา “คุณคนหล่อ ฉันไม่ล้มหรอก ช่วยปล่อยฉันด้วยค่ะ”
ราวกับเพิ่งได้สติ ชายหนุ่มก้มมองมือที่ยังประคองเอวด้านหลังของเธอ ก่อนค่อย ๆ คลายมือออกอย่างไม่รีบร้อน น้ำเสียงต่ำและราบเรียบ “ขอโทษ”
กู้เจียวเจิดเชิดคางเดินผ่านเขาไป ชายกระโปรงปัดผ่านขากางเกงของเขาเบา ๆ ทิ้งกลิ่นหอมจาง ๆ ไว้ เธอไม่หันกลับมาเลย
ร่างของหญิงสาวเคลื่อนไหวฉับไวเด็ดขาด ไม่มีความเขินอาย เก้อเขิน หรือประจบเอาใจอย่างที่ผู้หญิงทั่วไปมักแสดงออกเมื่อบังเอิญพบเขาแม้แต่น้อย