หลินเสวียนยืนอยู่ที่หัวเรือ สายตาจับจ้องดอกบัวต้นหนึ่งริมฝั่ง
ใบบัวกว้างใหญ่แผ่เงียบ ๆ อยู่บนผิวน้ำสีดำคล้ำ ขอบใบมีหยดน้ำใสระยิบอยู่หลายหยด
ลำต้นเรียวยาวส่วนหนึ่งโผล่พ้นน้ำขุ่นขึ้นมา ผิวสีเขียวครามกลับมีเส้นสีแดงเข้มแทรกอยู่เป็นริ้ว ๆ อย่างน่าประหลาด
ดูราวกับเส้นเลือดของคนเป็น กำลังแผ่ขยายและเต้นตุบ ๆ ขึ้นไปตามเส้นใยของลำต้นทีละน้อย
ดอกบัวต้นนี้ไม่ได้บานงดงามโดดเด่นนัก
กลีบดอกหุบอยู่ครึ่งหนึ่ง สีค่อนข้างจาง ซ่อนอยู่ในเงาของแหลมไม้ริมน้ำ คนทั่วไปพายเรือผ่านมาคงคิดว่าเป็นบัวป่าธรรมดา
แต่หลินเสวียนอาศัยความสามารถ【เข้ากันได้กับพืช】ที่ระบบมอบให้ เพียงเข้าใกล้ก็สัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เหนือใบบัวกำลังแผ่พลังหยินอันเบาบางออกมา
พลังหยินนั้นไหลเลียบผิวน้ำ ถูกลมกลางคืนพัดให้กระจายออกไป ก่อนจะรวมตัวกันใหม่ใต้ใบบัว
วินาทีถัดมา หน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【บัวเลือดพันธุ์แปลก】
【คุณภาพ: สีขาว】
【ความสุกงอม: 86%】
【คุณลักษณะ: บำรุงเลือด เสริมชีวิต】 (มีพลังชีวิตอยู่ภายใน ช่วยบำรุงเลือดลมและเสริมรากฐานให้มั่นคง)
【ผลวิถีเต๋า: 《เหิงเลี่ยนกงบัวเลือด》】
【จุดธรรมได้】
......
ดวงตาของหลินเสวียนเป็นประกายขึ้นมาทันที
คุณภาพสีขาว!
แถมยังมีแถบคำทั้งวิชาเต๋าและคุณลักษณะติดมาด้วย!
ของแบบนี้หาได้ยากยิ่ง
เขาปลูกพืชไว้ในลานด้านหลังหอเก็บศพตั้งมากมาย จนถึงตอนนี้มีเพียงต้นกล้าท้อที่เพิ่งย้ายมาปลูกเท่านั้นที่ได้คุณภาพสีขาว
ส่วนพวกข้าวเหนียวกับถั่วเหลือง ล้วนมีคุณภาพสีเทาเสียเป็นส่วนใหญ่
บัวป่าที่ดูธรรมดาไร้จุดเด่นตรงหน้านี้ กลับเป็นสมบัติล้ำค่าที่ธรรมชาติหล่อเลี้ยงขึ้นกลางสายน้ำ!
หลินเสวียนมอง【เหิงเลี่ยนกงบัวเลือด】บนหน้าต่างระบบ ในใจก็ตัดสินได้อย่างรวดเร็ว
แถบคำวิชาเต๋านี้ น่าจะเป็นวิชาฝึกกายที่ช่วยเสริมเลือดลมและขัดเกลากระดูก
ในยุคปลายธรรม พลังปราณเบาบาง ผู้ฝึกขั้นเต๋าฝึกวิชาได้ง่าย แต่การเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายกลับเชื่องช้า
หากต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ที่เข้าประชิดตัวจริง ๆ ต่อให้พื้นฐานร่างกายอ่อนแอเพียงเล็กน้อย บ่อยครั้งยังไม่ทันหยิบยันต์ออกมา ก็ถูกแรงมหาศาลของซอมบี้กระแทกจนกระดูกหักทั้งร่างเสียแล้ว
【เหิงเลี่ยนกงบัวเลือด】ช่วยอุดช่องโหว่ของเขาได้พอดี
ส่วนแถบคำคุณลักษณะ “บำรุงเลือดลม” ก็มีประโยชน์เช่นกัน
ตัวดอกบัวเองช่วยบำรุงเลือดลม หากรากบัวนำไปทำยาได้ บางทีอาจปรุงเป็นอาหารวิเศษที่ช่วยบำรุงร่างกายได้ด้วย
หากผ่านการจุดธรรมด้วยพลังเต่าของเขาอีกครั้ง บางทีอาจได้แถบคำเพิ่มมาอีกหนึ่งหรือสองแถบ
คิดได้ดังนั้น หลินเสวียนก็ก้มตัวเอื้อมมือลงไปในน้ำทันที
น้ำในแม่น้ำเย็นเฉียบ ความเย็นเสียดแทงผิวหนัง
นิ้วของหลินเสวียนไล่ลงไปตามลำต้นบัว ไม่นานก็สัมผัสรากที่ฝังอยู่ในโคลน
โคลนตะกอนทั้งนุ่มทั้งลื่น ทั้งยังมีกรวดเม็ดเล็กปะปนอยู่
หลินเสวียนใช้ห้านิ้วจับรากบัวไว้ พลังเต่าหมุนเวียนอยู่ที่ข้อมือ ก่อนออกแรงอย่างเงียบเชียบ
เขาค่อย ๆ โยกต้นบัวไปทางซ้ายทีขวาทีอย่างชำนาญ เพื่อคลายดิน จากนั้นก็อาศัยแรงส่งอย่างพอเหมาะ ดึงขึ้นรวดเดียว!
“ซ่า!”
น้ำกระเซ็นขึ้นมา
รากบัวท่อนหนึ่งพร้อมรากฝอยถูกเขาดึงขึ้นจากก้นแม่น้ำ
น้ำโคลนไหลลงมาตามรากบัว หยดลงบนพื้นเรือดังแปะ ๆ
สายตาของหลินเสวียนตกลงบนรากบัว แววตาพลันชะงักนิ่ง
รากบัวนี้เป็นสีแดง!
ผิวนอกมีลวดลายสีแดงเข้มเป็นปล้องต่อกัน ราวกับแช่อยู่ในน้ำเลือดมาอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อแสงจันทร์ส่องลงมา กลับมีประกายอ่อนนุ่มอบอุ่นวูบวาบอยู่ราง ๆ
ชายชราที่ท้ายเรือหดตัวงองุ้มอยู่แต่เดิม พอเห็นหลินเสวียนดึงรากบัวขึ้นมา ก็ชะโงกหน้าเข้ามามองตาม
พอมองแล้วก็แทบไม่อยากเชื่อสายตา
ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วของชายชราซีดเผือดลงไปอีก ลูกตาแทบถลนออกมาจากเบ้า
“ท่าน...ท่านนักพรตน้อย รากบัวนี่...”
“สีมันดูแปลก ๆ นะ! ทำไมแดงเถือกอย่างนี้? มองแล้ว...มองแล้วชวนขนลุกชะมัด”
เสียงชายชราสั่นเครือ นิ้วมือสั่นระริกขณะชี้ไปยังรากบัวสีแดง
เขากลืนน้ำลาย ลูกตาเหลือบไปทางที่ “ผีน้ำ” เพิ่งถอยหนีไปโดยไม่รู้ตัว
“ของสิ่งนี้...คงไม่เกี่ยวกับ...”
พอพูดมาถึงตรงนี้ หนังหน้าของชายชราก็กระตุก รีบกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป
ผิวน้ำยามค่ำคืนเงียบสงัดเกินไป
เขากลัวว่าหากพูดมากไปอีกคำ จะเรียกสิ่งสกปรกในน้ำกลับมา
หลินเสวียนประคองบัวเลือดไว้บนฝ่ามือ สีหน้ายังคงสงบนิ่งไร้กังวล
“ท่านลุงอย่าได้ตกใจ นี่ก็แค่ดอกบัวธรรมดาที่กลายพันธุ์เพราะได้รับอิทธิพลจากฮวงจุ้ยและพลังแห่งผืนดินแถบนี้เท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งสกปรกในน้ำหรอก”
ชายชราได้ยินดังนั้น ไหล่ที่เกร็งแน่นจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
จากนั้นหลินเสวียนก็ขยับความคิด
บัวเลือดในมือพร้อมกับรากบัวหายวับไปในทันที
มันถูกเก็บเข้าไปในเป้ระบบแล้ว
“ซี้ด!”
ลูกตาของชายชราถลนออกมาอย่างแรง ร่างทั้งร่างแข็งค้างอยู่ท้ายเรือ
“นี่...นี่มัน...”
เขาอ้าปากค้าง ลิ้นพันกันจนพูดไม่ออก
“ของนี่หายไปได้ยังไง...หายไปเฉย ๆ เลยหรือ?”
หลินเสวียนคาดไว้ก่อนแล้วว่าเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ จึงกล่าวอย่างสงบว่า “กลเล็ก ๆ น้อย ๆ ของสำนักเต๋า กลเก็บกลในแขนเสื้อ ใช้เก็บของติดตัวชิ้นเล็ก ๆ ได้”
ที่จริงเดิมทีหลินเสวียนอยากบอกว่าเป็น “ถุงจักรวาล” แต่คืนนี้เขาออกจากบ้านอย่างรีบร้อน จึงไม่ได้พกเครื่องรางประเภทนั้นติดตัวมาเลย
เขาเลยเปลี่ยนคำพูดเสียชั่วคราวว่าเป็นกลเก็บกลในแขนเสื้อ จะได้ไม่ต้องอธิบายมาก
แต่ชายชรากลับสะท้านใจเมื่อได้ยิน
กลเล็ก ๆ น้อย ๆ งั้นหรือ?!
ถ้านี่เป็นแค่กลเล็ก ๆ น้อย ๆ แล้ววิชาอิทธิฤทธิ์ระดับสูงจะเป็นอย่างไรเล่า?!
เขาเคยได้ยินคนในตำบลเหรินเจียพูดกันมานานแล้วว่า เกาซูเป็นผู้มีความสามารถแท้จริง
ตอนนี้ได้เห็นกับตา นักพรตน้อยตรงหน้าอายุยังน้อย แต่ไม่เพียงใช้ข้าวเหนียวกำจัดภูตผีในน้ำได้ ยังสำแดงวิชาเซียนที่เล่าลือกันว่าสามารถ “เก็บสิ่งของให้หายไปไร้ร่องรอย” ได้อีกด้วย!
ศิษย์เอกของเกาซูช่างลึกล้ำยากหยั่งถึงจริง ๆ!
ชายชรายิ่งคิดก็ยิ่งเลื่อมใส สายตาพลันเหลือบกลับไปยังห้องโดยสารเรือ
บนพื้นเรือยังมีข้าวเหนียวสีแดงกระจายอยู่เล็กน้อย
ตอนหลินเสวียนพายเรือเมื่อครู่ ชายชราเกิดสงสัยจึงแอบหยิบเม็ดหนึ่งขึ้นมาดู
แรกเริ่มเขานึกว่าเป็นแมลงตัวเล็กที่เปล่งแสงสีแดง พอหยิบขึ้นมาพินิจใกล้ ๆ จึงรู้ว่าเป็นเมล็ดข้าว
ข้าวเหนียวเม็ดเดียวกลับเปล่งแสงสีแดงได้!
ที่สำคัญกว่านั้น หลังข้าวเหนียวพวกนี้ถูกโปรยลงบนพื้นเรือ “ผีน้ำ” ใต้น้ำก็ถอยห่างออกไปทันที ไม่กล้าเข้ามาใกล้เรืออีกเลย
วิชาของสำนักเต๋าช่างลึกลับจนแม้แต่ภูตผีก็ยากจะหยั่งถึง!
ชายชราลอบคิดในใจว่า พอถึงตอนที่นักพรตน้อยจะไป ตนต้องหน้าด้านขอสักหน่อยกลับไปแขวนไว้ในเรือให้ได้
ต่อไปเวลาออกวางแหตอนกลางคืน หากมี “ข้าวศักดิ์สิทธิ์” คอยคุ้มกัน ใจก็คงสงบขึ้นบ้าง
เขากำลังฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย จู่ ๆ ก็เห็นสายตาของหลินเสวียนหันไปจับจ้องใต้ผิวน้ำอีกครั้ง
หลังบัวเลือดถูกถอนขึ้นมา โคลนก้นน้ำก็พลิกออก เผยให้เห็นหญ้าน้ำเรียวยาวสองต้นที่อยู่ข้าง ๆ
หญ้าน้ำทั้งต้นเป็นสีเขียวคล้ำอมดำ ใบเรียวแคบ เอนตามกระแสน้ำพลิ้วไหวช้า ๆ
หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินเสวียนอีกครั้ง
【หญ้าน้ำหยิน】
【คุณภาพ: สีเทา】
【ความสุกงอม: 98%】
【คุณลักษณะ: ไม่มี】
【ผลวิถีเต๋า: 《ทหารเท้าหญ้า》】
【จุดธรรมได้】
......
หลินเสวียนยินดีขึ้นมาเล็กน้อย แม้หญ้าน้ำทั้งสองต้นจะมีคุณภาพสีเทา แต่แถบคำวิชาเต๋าที่ติดมาด้วยกลับเป็น《ทหารเท้าหญ้า》
ยิ่งไปกว่านั้น ความคืบหน้าในการเติบโตของหญ้าน้ำหยินทั้งสองต้นก็สูงถึง 98% แล้ว
หากนำกลับไปเพาะเลี้ยงอีกสักหน่อย ก็น่าจะเก็บเกี่ยวแถบคำได้ในไม่ช้า
หลินเสวียนไม่พูดพร่ำทำเพลง เอื้อมมือลงไปในน้ำอีกครั้ง
เขาจับโคนหญ้าน้ำไว้ แล้วค่อย ๆ ปัดไปตามชั้นโคลน
หญ้าน้ำหยินสองต้นพร้อมรากฝอยถูกดึงขึ้นมา หลินเสวียนเก็บพวกมันเข้าเป้ระบบ
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาก็กวาดตามองรอบ ๆ อย่างละเอียดอีกครั้ง
ต้นกกริมฝั่ง จอกแหนที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ และต้นผักน้ำที่เกือบเหี่ยวแห้งอยู่ไกลออกไปอีกหลายต้น ล้วนถูกเขาใช้ระบบตรวจดูแล้ว
ทั้งหมดเป็นพืชที่ไม่มีระดับคุณภาพ ไม่มีค่าให้เก็บเกี่ยว
หลินเสวียนถอนสายตากลับมา แล้วจับไม้พายขึ้นอีกครั้ง
เรือหลังคาม่านออกจากฝั่ง ก่อนจะพายอ้อมลึกเข้าไปในแหลมไม้ริมน้ำ
ในแหลมไม้ริมน้ำมีไอน้ำหนาแน่นยิ่งกว่าเดิม
พอลมกลางคืนพัดมา กอไม้กกนับไม่ถ้วนก็ส่ายไหวพร้อมกัน ส่งเสียงซู่ซ่า
หลินเสวียนกวาดตามองรอบหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสิ่งผิดปกติอื่นในแหลมไม้ริมน้ำแล้ว จึงหันหัวเรือกลับไปยังจุดที่จอดเรือไว้แต่แรก
เมื่อหัวเรือกระแทกตื้น ชายชราก็รีบกระโดดลงจากเรือ ยื่นมือไปช่วยดึงเชือกผูกเรือไว้
หลินเสวียนลงจากเรือ แล้วยื่นแหวกทองแดงพวงหนึ่งให้ชายชราเป็นการขอบคุณที่ช่วยพายเรือ ก่อนจะเตรียมตัวจากไป
ชายชราเดินตามอยู่ข้าง ๆ มือทั้งสองขยำชายเสื้อ สีหน้าดูลำบากใจอยู่บ้าง
เขาอ้าปากหลายครั้ง แต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไปทุกครั้ง
เมื่อครู่เป็นเพราะเขาพูดมากเอง หลินเสวียนถึงเกือบถูกสิ่งสกปรกในน้ำหมายหัว
ยิ่งกว่านั้น พอกลับมาถึงฝั่ง เขายังรับเงินจากหลินเสวียนอีก
ตอนนี้จะเอ่ยปากขอข้าวเหนียวอีก ก็รู้สึกหน้าด้านเกินไปหน่อย
หลินเสวียนมองออกว่าเขาคิดอะไร พลิกฝ่ามือขึ้น ข้าวเหนียวกำเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาในมือ
เมล็ดข้าวใสแวววาว อวบเต็มทุกเม็ด
“ท่านลุง เอาข้าวเหนียวพวกนี้ไปเถอะ”
ชายชราเงยหน้าพรวด สีหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี “นักพรตน้อย นี่...นี่ให้ผมหรือ?”
หลินเสวียนพยักหน้า “เอาไปรวมกับข้าวที่อยู่บนเรือ ใส่ถุงผ้าแล้วแขวนไว้ในเรือหลังคาม่าน จะช่วยปัดเป่าพลังชั่วร้ายได้บ้าง”
“ขอบคุณนักพรตน้อย ขอบคุณนักพรตน้อย!”
ชายชรารับข้าวเหนียวไปอย่างตื่นเต้น โค้งคำนับขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หลินเสวียนโบกมือ ก่อนกำชับเสียงหนักแน่นว่า “อีกอย่าง ช่วงนี้อย่าไปบริเวณน้ำแถบเมื่อครู่อีกเด็ดขาด ท่านช่วยบอกต่อพวกชาวประมงที่ออกเรือด้วยกันด้วย ใต้น้ำนั่นมีสิ่งชั่วร้ายดุร้ายซุ่มอยู่ เลี่ยงได้ก็จงเลี่ยง อย่าเห็นแก่การวางแหจับปลาเพิ่มอีกไม่กี่รอบ จนต้องเอาชีวิตไปทิ้งเสียล่ะ”
“จำไว้แล้ว จำไว้แล้ว!” ชายชราพยักหน้าทันที “พรุ่งนี้เช้าผมจะไปบอก ใครจะไปแถวนั้น ผมจะห้ามไว้เอง”
หลินเสวียนรับคำ “อืม” แล้วไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินไปทางตำบลเหรินเจีย
ชายชรายืนอยู่ริมฝั่ง มองส่งแผ่นหลังของเขาจนหายลับไปในความมืด จึงก้มลงมองข้าวเหนียวในฝ่ามือ
แสงจันทร์ตกกระทบเมล็ดข้าว สะท้อนแสงเรืองรองบางเบา
เขานึกสงสัยขึ้นมา
แปลกจริง...
ข้าวเหนียวในห้องโดยสารเรือเมื่อครู่เห็นชัด ๆ ว่าเปล่งแสงสีแดง แต่ข้าวพวกนี้กลับนิ่งสนิท มีเพียงสีสันที่ดูใสกว่าข้าวเหนียวธรรมดามาก
ชายชรารีบกลับไปดูในเรืออีกครั้ง
แสงสีแดงของข้าวเหนียวที่กระจัดกระจายอยู่ในห้องโดยสารก็ค่อย ๆ จางลงเช่นกัน
เขาเข้าใจขึ้นมาทันที
แสงสีแดงเมื่อครู่น่าจะเกิดจากนักพรตน้อยใช้วิชา
หลังได้รับการเสริมด้วยวิชาเต๋า เมล็ดข้าวจึงขับไล่สิ่งสกปรกในน้ำได้
เพียงแต่แสงจากวิชาจะสลายไป สุดท้ายข้าวก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
ถึงอย่างนั้น ข้าวเหนียวพวกนี้ก็ทำให้รู้สึกอุ่นใจกว่ายันต์กระดาษธรรมดา
ยันต์กระดาษโดนน้ำก็เปื่อย แต่ข้าวเหนียวใส่ถุงผ้าแล้วแขวนไว้ได้ตั้งนาน
ชายชราขยับมือเท้าอย่างคล่องแคล่ว ค้นหาผ้าสะอาดผืนหนึ่งออกมา แล้วเก็บข้าวเหนียวที่กระจายอยู่ในห้องโดยสารขึ้นมาทีละเม็ด ก่อนเทข้าวเหนียวกำที่หลินเสวียนให้ลงไป แล้วผูกปากถุงอย่างระมัดระวัง
เขาแขวนถุงผ้าไว้ตรงตำแหน่งสูงที่สุดด้านในเรือหลังคาม่าน
ถุงผ้าแกว่งไหวเบา ๆ ตามลำเรือ
ลมกลางคืนพัดเข้าสู่ห้องโดยสาร ความเย็นยะเยือกก่อนหน้านี้จางหายไปมาก
ชายชรากลับไปนอนในเรือ ลืมตามองถุงผ้าอยู่ครู่ใหญ่ ความหวาดกลัวที่อัดแน่นอยู่ในอกค่อย ๆ คลายลง
น้ำในแม่น้ำกระทบใต้ท้องเรือ ส่งเสียงเบาแผ่ว
เปลือกตาของเขาหนักขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายก็กอดไม้ไผ่ไว้แล้วค่อย ๆ หลับไป
......
หลินเสวียนกลับถึงหอเก็บศพ ลานบ้านก็เงียบสงบแล้ว
ในห้องของชิวเซิงกับเหวินไฉมีเสียงกรนแผ่ว ๆ ดังออกมา
ทางห้องเก็บศพ น้ำมันตะเกียงยังสว่างอยู่
แสงสีเหลืองสลัวส่องไปยังเงินกระดาษตรงมุมห้อง กลิ่นขี้ธูปผสมกับกลิ่นเก่าอับของโลงศพ ทำให้ยามค่ำคืนยิ่งดูเย็นเยียบเป็นพิเศษ
หลินเสวียนย่องฝีเท้าให้เบาลง แล้วตรงไปยังลานด้านหลัง
ข้างบ่อน้ำในลานด้านหลังมีโอ่งน้ำใบใหญ่ที่ไม่ได้ใช้อยู่ใบหนึ่ง ปากโอ่งมีฝุ่นเกาะอยู่บ้าง ข้างในยังมีใบไม้แห้งสะสมอยู่หลายใบ
หลินเสวียนยกโอ่งน้ำไปวางไว้ตรงมุมลาน จากนั้นหาเสียมมาโกยดินชื้นจากข้างแปลงผักใส่ลงไป
จากนั้นก็นำบัวเลือดพันธุ์แปลกออกมา ฝังลงในโคลนก้นโอ่ง
แล้วตามด้วยหญ้าน้ำหยินสองต้น
ทำเสร็จแล้ว เขาก็ตักน้ำจากบ่อมาทีละถัง เทลงในโอ่ง
น้ำใสท่วมดิน ไม่นานก็ขุ่นขึ้น
เมื่อจัดการพืชน้ำทั้งสามต้นเรียบร้อย หลินเสวียนก็เปิดหน้าต่างระบบ
【ต้องการจุดธรรมพืชที่อยู่ตรงหน้าหรือไม่? เป้าหมายในการจุดธรรม: บัวเลือดพันธุ์แปลก หญ้าน้ำหยิน หญ้าน้ำหยิน】
【ใช่!】
【ต้องการเพิ่มสิ่งของที่มีกลิ่นอายเต๋าเพื่อเสริมพลังหรือไม่?】
หลินเสวียนมองข้อความแจ้งเตือน พลางครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนกดไม่
เขาไม่มีวัตถุดิบที่มีกลิ่นอายเต๋าอยู่กับตัว จึงทำได้เพียงใช้พลังเต่าของตนเอง
แสงระบบปรากฏขึ้นตรงหน้า แปรเปลี่ยนเป็นแสงวิญญาณจาง ๆ สามสาย แล้วตกลงในโอ่งน้ำ
หลินเสวียนรู้สึกได้ทันทีว่าพลังเต่าในร่างถูกชักนำออกมา
ไออุ่นสายหนึ่งผุดขึ้นจากตันเถียน ไหลไปตามเส้นลมปราณถึงฝ่ามือ ก่อนจะค่อย ๆ หลั่งลงไปในโอ่งน้ำ
ผิวน้ำที่ขุ่นมัวแต่เดิมเกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ ขึ้นมา
บัวเลือดตอบสนองก่อนเป็นอย่างแรก
ลวดลายสีแดงบนใบบัวค่อย ๆ สว่างขึ้น ราวกับเส้นเลือดเล็ก ๆ กำลังไหลเวียนอยู่ในเส้นใบ แล้วแผ่กระจายไปตามลายเส้นของใบบัวอย่างรวดเร็ว
รากบัวสีแดงในโคลนก็เติบโตขึ้นตามไปด้วย อีกทั้งยังแผ่ไออุ่นออกมาราง ๆ
จากนั้นไม่นาน หญ้าน้ำหยินทั้งสองต้นก็เริ่มเปลี่ยนแปลงเช่นกัน
ใบสีเขียวคล้ำอมดำหุบเข้าหากัน ก่อนจะคลี่ออกอีกครั้ง
ปลายใบมีแสงสีเทาจาง ๆ ลอยขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีขาว
หลินเสวียนยืนอยู่ข้างโอ่ง สายตาจดจ่อ
พลังวิญญาณในโอ่งน้ำกำลังรวมตัวกัน
พืชทั้งสามต้นแผ่พลังสูงขึ้นทีละน้อยภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังเต่า
ไม่นาน ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
【จุดธรรมบัวเลือดพันธุ์แปลกสำเร็จ!】
【คุณภาพปัจจุบัน: สีขาว!】
【เพิ่มแถบคำคุณลักษณะ: เลือดลมมีรากเดียวกัน】 (พลังชีวิตที่พืชมีอยู่สามารถผสานเข้ากับเลือดลมของผู้เป็นนายได้อย่างสมบูรณ์ ช่วยเพิ่มความเร็วในการฝึกวิชาฝึกกายอย่างมาก!)
【ความสุกงอม: 80%!】
......
【จุดธรรมหญ้าน้ำหยินสำเร็จ คุณภาพยกระดับ!】
【คุณภาพปัจจุบัน: สีขาว!】
【เพิ่มแถบคำคุณลักษณะ: วิญญาณน้ำรวบพลังหยิน】 (สามารถรวบรวมพลังหยินธาตุน้ำภายในรัศมีสิบเมตรได้เอง ช่วยเร่งการเติบโตของพืชวิญญาณน้ำได้อย่างมาก!)
【ความสุกงอม: 90%!】
......
【จุดธรรมหญ้าน้ำหยินสำเร็จ คุณภาพยกระดับ!】
【คุณภาพปัจจุบัน: สีขาว!】
【เพิ่มแถบคำคุณลักษณะ: วิญญาณน้ำรวบพลังหยิน】
【ความสุกงอม: 91%!】
......