ค่ำคืนลึกล้ำ
หลี่ซิวกลับจากการดื่มเหล้า พอเดินเข้าประตูก็พบชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งรออยู่นานแล้ว
“พ่อ!”
เมื่อเห็นคนที่มา ความเมาของหลี่ซิวก็สร่างลงไปไม่น้อย
หลี่จงผิงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะน้ำชา ก่อนเค้นคำพูดออกมาจากปากเพียงคำเดียวว่า “นั่ง”
หลี่ซิวรู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่บนน้ำแข็งบาง ๆ จึงนั่งตัวตรงอย่างสำรวมอยู่ข้าง ๆ
“ตอนนี้แกยิ่งปล่อยตัวตามใจตัวเองขึ้นทุกวันแล้วสินะ”
หลี่จงผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย
เผชิญหน้ากับคำตำหนิ หลี่ซิวไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เขาพูดอย่างหวาดหวั่นว่า “พ่อครับ บางครั้งการรักษาความสัมพันธ์ก็ต้องเล่นไปตามสถานการณ์ เรื่องนี้พ่อเป็นคนสอนผมเองนะครับ”
“ฉันเคยสอนแกแบบนั้นจริง แต่ก็ต้องดูสถานการณ์ด้วย”
หลี่จงผิงพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็พลันดังขึ้น “หรือแกไม่รู้ว่าลูกพี่ลูกน้องคนดีของแกกลับมาแล้ว?”
“ผมรู้ครับ!”
ไม่รู้ตัวเลยว่าเหงื่อเย็นหลายหยดผุดซึมขึ้นบนหน้าผากของหลี่ซิว
บางครั้ง เมื่อเผชิญหน้ากับพ่อของตัวเอง เขากลับรู้สึกกดดันยิ่งกว่าเวลาเผชิญหน้ากับหลี่ติ้งกั๋วเสียอีก
“พ่อครับ ที่จริงผมคิดว่าทวดรองกับทวดใหญ่ก็ดีกับพวกเราไม่น้อย ตอนนี้พวกเราใช้ชีวิตแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว...”
“ปัง!”
หลี่ซิวยังพูดไม่ทันจบ หลี่จงผิงก็ฟาดมือลงบนโต๊ะอย่างเดือดดาล แล้วดุว่า “ไอ้ตัวดี คนเราต้องมุ่งสู่ที่สูง น้ำต้องไหลลงที่ต่ำ แกจะไร้ความทะเยอทะยานถึงขนาดนี้ได้อย่างไร?”
หลี่ซิวก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่กล้าตอบโต้
หลี่จงผิงเหลือบมองลูกชายแล้วเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “ซิวเอ๋ย ถ้าปีนั้นทวดใหญ่ของแกไม่ยอมเสี่ยงชีวิตช่วยไว้ ไอ้แก่หลี่หยวนซานนั่นจะมีวันนี้ได้อย่างไร?”