จนกระทั่งเฝิงชางพาหลินตงเฉียงไป เวลาก็ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าเฉินชิงเสวี่ยจะได้สติกลับมา
เธออ้าปากเล็กน้อย ดวงตาเบิกค้าง ราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า!
“คุณ...ตกลงเป็นใครกันแน่?”
เฉินชิงเสวี่ยจ้องหลี่จวนเย่เขม็ง
“ฮี่ ๆ ถ้าบอกฐานะคุณชายของเราไป เกรงว่าคุณจะตกใจจนหน้าซีดเอานะ”
โก่วฟู่กุ้ยชิงพูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
สีหน้าของเฉินชิงเสวี่ยยิ่งซับซ้อนขึ้น เพราะในใจเธอมองหลี่จวนเย่เป็นชายที่กำลังตามจีบเธอไปแล้ว!
พูดตามตรง แค่หลินตงเฉียงคนเดียวก็ทำให้เธอปวดหัวพอแล้ว ตอนนี้ยังมีอีกคนที่มีภูมิหลังแข็งแกร่งกว่าคนก่อนเสียอีก...
เธอไม่รู้จริง ๆ ว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของอีกฝ่ายได้หรือไม่!
แต่ถึงอย่างนั้น!
เมื่อเทียบกับหลินตงเฉียงคนสารเลวแล้ว ผู้ชายตรงหน้าดูเข้าตาเธอมากกว่าอยู่หน่อย
ความคิดแล่นวูบในใจ เฉินชิงเสวี่ยปรับอารมณ์ให้สงบ ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังว่า “คุณหลี่ ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนใหญ่คนโต แต่ฉันอยากบอกไว้ว่า ผู้ชายที่ฉันเฉินชิงเสวี่ยไม่ชอบ ต่อให้คุณเป็นองค์รัชทายาทก็ไม่มีประโยชน์!”
พูดจบ เธอก็หันหลังเตรียมจากไป
ทว่าหลี่จวนเย่ก้าวออกมาขวางทางเธอไว้
“คุณจะทำอะไร?”
เฉินชิงเสวี่ยเลิกคิ้ว
หลี่จวนเย่ไม่ตอบ แต่ถามกลับว่า “คุณปู่เฉินชิ่งอานเป็นอะไรกับคุณ?”
หืม?
แววตาของเฉินชิงเสวี่ยเย็นเยียบลงทันที เธอถามอย่างระแวดระวังว่า “เป็นคุณปู่ของฉัน แล้วอย่างไร?”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ผิดแน่!”
หลี่จวนเย่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
เขารู้อยู่แล้วว่าท่านปู่หลี่กับคุณปู่หลี่ไม่มีทางโกหก จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องว่า “พาฉันไปพบคุณปู่ของคุณ แล้วคุณจะรู้เองว่าเรื่องเป็นมายังไง”