หรูหรือนคร เป็นย่านคนรวยที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองเสวียนเฉิง
ในบ้านพักส่วนตัวที่หรูหราที่สุดหลังหนึ่ง หลินจงหู่ ผู้กุมอำนาจแก๊งฮิงยี้ มีสีหน้าเขียวคล้ำ ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา
ชายผมเกรียนร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนรออยู่ข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง แม้แต่หายใจแรงยังไม่กล้า
ผ่านไปครู่ใหญ่
“คนของสำนักงานกฎหมายยังไม่ปล่อยคุณชายกลับมาอีกหรือ?”
น้ำเสียงของหลินจงหู่ทุ้มลึก ความโกรธในนั้นไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อย
ลูกชายของเขาถูกคนหักขาทั้งสองข้าง แถมยังถูกคนของสำนักงานกฎหมายพาตัวไป สำหรับเขาแล้ว นี่ไม่ใช่แค่การท้าทาย แต่ยังเป็นการหยามหน้ากันอย่างโจ่งแจ้ง!
ตั้งแต่เมื่อไรที่ชื่อ ‘แก๊งฮิงยี้’ ใช้ข่มคนในเมืองเสวียนเฉิงไม่ได้แล้ว?
นี่คิดจะก่อกบฏกันหรือไง!
“นายท่าน ทางสำนักงานกฎหมายยืนกรานไม่ยอมปล่อยตัวครับ”
ชายผมเกรียนตอบอย่างระมัดระวัง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลินจงหู่ก็ยิ่งเคร่งขรึม
ไม่ว่าอย่างไร ภายนอกเขาก็เป็นหนึ่งในสิบผู้ประกอบการชั้นนำของเมืองเสวียนเฉิง ตามหลักแล้ว ก่อนที่สำนักงานกฎหมายจะมีหลักฐานแน่ชัดพอจะลงโทษเขา พวกนั้นไม่น่าจะฉีกหน้ากันถึงขั้นนี้
“ติดต่อรองเจ้าเมืองซ่งให้ฉัน!”
หลินจงหู่รู้สึกได้ลาง ๆ ว่ามีกลิ่นอายอันตรายลอยเข้ามา
ชายผมเกรียนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาเบอร์ของเป้าหมายในรายชื่อผู้ติดต่อ จากนั้นยื่นให้หลินจงหู่ด้วยสองมือ
“ถ้าคิดจะให้ผมช่วยลูกชายคุณ ผมแนะนำให้เลิกหวังเสียเถอะ”
เมื่อสายโทรติด เสียงเตือนทุ้มต่ำก็ดังมาจากปลายสาย
หลินจงหู่หรี่ตาลงทันที ก่อนเอ่ยเสียงเนิบว่า “รองเจ้าเมืองซ่ง อย่างน้อยผมก็เป็นนักธุรกิจชื่อดังของเมืองเสวียนเฉิง สร้างผลงานให้คุณไม่น้อย คุณจะถีบหัวส่งกันแบบนี้เลยหรือ?”