เป่ย...เหลียง...ราชา?
สามคำนี้ ประหนึ่งค้อนไร้รูปสามค้อน ทุบลงกลางใจของแม่นางไป๋ที่สั่นคลอนไม่หยุดอยู่แล้ว ก่อเกิดเป็นคลื่นยักษ์ถาโถม
ดวงตาคู่นั้นราวกับทะเลสาบน้ำแข็งเบิกกว้าง
ภายในแก้วตาสะท้อนใบหน้าของซูชิงหนานที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ทั้งงดงามและสงบนิ่ง
ในใจเต็มไปด้วยความไร้สาระที่สุดขั้วและความไม่อยากเชื่อ รวมถึง...ความงุนงงที่การรับรู้ถูกพลิกคว่ำสิ้นเชิง
องค์ชายหกแห่งต้าเฉียน ซูชิงหนาน
องค์ชายผู้ถูกคนทั้งใต้หล้าร่ำลือ ไม่สิ ผู้ถูกหัวเราะเยาะว่าเป็นคนไร้ค่า!
อ๋องผู้ตกอับ ที่ถูกพัวพันเพราะตระกูลฝ่ายมารดาต้องโทษ ถูกฮ่องเต้รังเกียจ เนรเทศมายังเป่ยเหลียงอันกันดารหนาวเหน็บ ราวกับถูกขับไล่!
ตัวตลกผู้เล่ากันว่าฝึกพลังจนเพี้ยน ต้องสูญเสียรากฐาน เก็บตัวไม่ยอมออกจากประตู!
จะเป็นไปได้อย่างไรกัน... กับเซียนสถิตย์ในมนุษย์โลกผู้มีพลังน่ากลัวตรงหน้า?!
เรื่องนี้ช่างไร้สาระยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก แม่น้ำไหลย้อนกลับเป็นพันเป็นหมื่นเท่า!
"ไม่...เป็นไปไม่ได้..."
แม่นางไป๋พึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว เสียงแหบแห้งราวกับไม่ใช่เสียงของตนเอง "เจ้าจะเป็น...ซูชิงหนานได้อย่างไร?"
ชื่อนั้นหลุดจากริมฝีปากนาง พร้อมความรู้สึกประหลาดที่ยากจะเอ่ยถึง
ในสมองนางวาบผ่านข่าวลือทั้งปวงเกี่ยวกับราชาเป่ยเหลียงผู้นี้——
อ่อนแอ ไร้ความสามารถ คนไร้ค่า ความอัปยศของราชวงศ์...ทุกคำ ล้วนตรงกันข้ามกับคนตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง ยิ่งกว่าเสียดสีเสียอีก!
ซูชิงหนานดูจะเพลิดเพลินกับสีหน้าของนางในยามนี้ รอยยิ้มเยาะที่มุมปากลึกขึ้นเล็กน้อย
"ทำไมจะต้องเป็นไปไม่ได้?"
เขาย้อนถาม น้ำเสียงผ่อนคลายราวกับพูดเรื่องอากาศ "เพราะข่าวลือที่ผู้คนในยุทธภพรู้นั้นหรือ?"
เขานั่งพิงกลับไป ทว่าไม่ได้หนุนตักนางอีก แต่ท่วงท่ายังคงสบายๆ
"ข่าวลือว่าข้าฝึกพลังจนเพี้ยน กลายเป็นคนไร้ค่า"
เขางอนิ้วหนึ่ง "แต่หากข้าไร้ค่าจริง หอกหิมะเมื่อครู่นี้ ใครเป็นคนหลอม? หัวของเจี้ยนอู๋ซัง ใครเป็นคนตัด?"
"ข่าวลือว่าข้าอ่อนแอไร้ความสามารถ เก็บตัวไม่ยอมออกจากประตู"