บนโรงเตี๊ยมสูง
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
เซียนทวนอ๋องเหิงตบขาตัวเอง พลางหัวเราะจนตัวเอนไปมา "อู๋เฒ่า เจ้าเห็นหรือยัง? ยังไม่ถึงเวลาจุดธูปหนึ่งก้านด้วยซ้ำ! เหล้าเซียนเมาหนึ่งร้อยปีไหนั้นของเจ้าเป็นของข้าแล้ว! รีบเอามา!"
เซียนกระบี่ไม้ไผ่อู๋ไป๋ หน้าดำคล้ำ สายตาจ้องเขม็งไปยังศิษย์ของตนซึ่งนอนบาดเจ็บสาหัสและยังถูกรีดไถอยู่กลางลานจวน แล้วมองสาวใช้ชุดแดงที่ยิ้มหวานอยู่ข้าง ๆ อกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
เขาผุดลุกขึ้นยืนทันที พลังกระบี่ทั่วกายระเบิดออกมา ขวดเหล้าและจอกเหล้าบนขอบหน้าต่างสั่นไหวละเทิ้ม
"ดีนักจวนราชาเป่ยเหลียง! ดีนักขั้นปฐพีวัชระ! นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว! ข้าอยากเห็นเหลือเกินว่าประตูจวนของเจ้านั้น สูงส่งเพียงใด!"
ยังพูดไม่ทันจบ ร่างก็วูบหายไปจากหน้าต่าง กลายเป็นแสงกระบี่ทะยานฟ้า พุ่งตรงไปยังจวนราชาเป่ยเหลียง
อ๋องเหิงไม่ได้ห้ามปราม เพียงช้า ๆ รินเหล้าให้ตนเองอีกจอก มองไปยังทิศทางที่อู๋ไป๋จากไป รอยยิ้มมีเลห์ปรากฏบนใบหน้า
"เฮ้อ ๆ อู๋เฒ่ายังเป็นเช่นเดิม ดูแลลูกศิษย์แบบนั้น อดทนไม่ได้สักที"
เขายกจอกเหล้า คำนับไปทางจวนราชาเป่ยเหลียงแผ่ว ๆ แล้วพึมพำกับตนเองว่า
"แต่... ข้าพนันว่าเจ้าเข้าไปไม่ได้แม้แต่ประตูจวนราชาเป่ยเหลียง"
"พนันครั้งนี้... ใหญ่โตนัก..."
ยังไม่ทันพูดจบ ร่างของอู๋ไป๋ได้กลายเป็นเงากระบี่สะท้านฟ้า หายลับไปทางหน้าต่าง
ในอากาศ เหลือเพียงเสียงหึเย็นที่แฝงไปด้วยความโกรธาและทระนง
อ๋องเหิงรินเหล้าเต็มจอกช้า ๆ ส่ายหัวไปมา พึมพำกับตนเอง "อู๋เฒ่า ร้อยปีเศษแล้ว นิสัยยังเร่งรีบเช่นนี้... ครึ่งก้าวเซียนสถิตย์ในมนุษย์โลกแล้วอย่างไร? ประตูจวนราชาเป่ยเหลียงน่ะ ง่ายขนาดนั้นหรือจะเข้าได้?"
เขายกจอกเหล้า มองไปทางจวนด้วยความสนอกสนใจ สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังว่าจะได้ดูเรื่องสนุก
...
จวนราชาเป่ยเหลียง หน้าประตูใหญ่
แสงกระบี่แผ่วหายไป ร่างของเซียนกระบี่ไม้ไผ่อู๋ไป๋ ปรากฏกายอยู่หน้าประตูไม้ทาสีแดงสองบานที่ปิดสนิท