แต่ในชั่วอึดใจถัดมา ความสะใจในดวงตาของเขาก็กลายเป็นความตกตะลึงและความมึนงงจนแข็งทื่อ
ซูชิงหนานไม่หันกลับมา
เขาถึงกับไม่แสดงท่าทีหลบหรือรับแม้แต่น้อย เพียงแต่โบกชายแขนเสื้อซ้ายไปข้างหลังอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับปัดไล่ยุงริ้น
"ปัง!"
เสียงทึบหนึ่งดังขึ้น
อาจารย์กวางเผือกรู้สึกเหมือนถูกภูเขาน้ำแข็งที่มองไม่เห็นพุ่งชนเข้าอย่างจัง กำลังมหาศาลที่ต้านทานมิได้ถาโถมมา ร่างของเขาทั้งร่างถูกเหวี่ยงกระเด็นไปด้านหลังราวกับว่าวที่สายขาด กระแทกเข้ากับกำแพงน้ำแข็งที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบจั้งอย่างแรง
"ครืน!"
กำแพงน้ำแข็งที่แข็งยิ่งกว่าเหล็กกล้าถูกกระแทกเป็นรอยบุ๋มรูปคนลึก เส้นรอยแตกกระจายไปทั่ว
อาจารย์กวางเผือกติดอยู่ตรงกลางรอยบุ๋ม เลือดพุ่งออกจากปากไม่หยุด กระดูกหน้าอกยุบลงอย่างชัดเจน มีดสั้นอาบยาพิษในมือนั้นไม่รู้ปลิวหายไปที่ใดแล้ว
"ทำ...ไม?"
ซูชิงหนานค่อยๆ หันกาย สายตามองไปที่อาจารย์กวางเผือกซึ่งใกล้จะสิ้นใจอย่างสงบ
"ข้ากับเจ้า ดูเหมือนจะไม่ได้มีความแค้นกันมาก่อน"
"ไม่...มีความแค้นงั้นรึ?!" อาจารย์กวางเผือกสำลักเลือดฟองออกมาคำหนึ่ง หัวเราะอย่างขมขื่นแหบพร่าและโหยหวน เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นที่ฝังลึก "เจ้าฆ่าลูกข้า! ลูกชายเพียงคนเดียวของข้า! เจ้ายังกล้าพูดว่าไม่มีความแค้นอีกหรือ?!"
ซูชิงหนานขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ลูกชายเจ้าเป็นใคร?"
"ว่านเหยียนเลี่ย!!"
อาจารย์กวางเผือกแทบจะใช้แรงสุดท้ายตะโกนชื่อนี้ออกมา ดวงตามีเส้นเลือดแดงก่ำ "แม่ทัพรักษาเมืองซั่วโจว ว่านเหยียนเลี่ย! เขาคือลูกชายข้า! เลือดเนื้อเพียงหนึ่งเดียวของข้า!"
ภายในถ้ำน้ำแข็ง เงียบสนิท
แม้แต่จื่อซูกวนอินก็ยังเงยหน้าขึ้น สายตาแวบหนึ่งมีความประหลาดใจ
"สามสิบปีก่อน..."