“โฮ่ง ๆ ๆ! โฮ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ!”
ริมทะเลสาบซีหู ภายในร้านขายของเก่าแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่าอู๋ซานจวี
ลูกหมาตัวอ้วนกลมน่ารักตัวหนึ่งกำลังเห่าอย่างดุดันไม่หยุด
“เอาละ ๆ อย่าเห่าแล้ว อย่าเห่าเลย นี่มันแค่อุบัติเหตุนิดหน่อยเอง...”
ชายชราเคราผมขาวโพลนเหงื่อแตกเต็มหน้า พยายามปลอบลูกหมาที่กำลังยืนอยู่บนโต๊ะให้สงบลง
แต่อีกฝ่ายไม่ฟังแม้แต่น้อย กลับเห่าหนักกว่าเดิมเสียอีก
“โฮ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ!!!”
“ใครจะไปรู้ว่าสิ่งสำคัญที่สุดในใจเจ้านายของเธอคือหมา? เขาก็ไม่ได้เลี้ยงหมาสักหน่อย!”
“โฮ่ง ๆ ๆ! โฮ่ง ๆ ๆ เล่น!!!”
“อะไรนะ? บรรพบุรุษของเจ้านายเธอเปิดคอกหมางั้นเหรอ? ซี้ด—มิน่าล่ะ ที่แท้ก็ถ่ายทอดทางสายเลือด เรื่องนี้มันอุบัติเหตุจริง ๆ ฟังฉันอธิบายก่อน!”
“หงิง~~~ หงิง ๆ~~~ อ๋าว—”
เห็นทีจะใช้เหตุผลกันไม่รู้เรื่อง ชายชราจึงคว้าปากกลมป้อมของมันไว้ได้อย่างว่องไว แล้วปิดเสียงให้ด้วยมือ “บัญชา—สงบ!”
ปากของเจ้าหมาถูกมัดทันที
ชายชราเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริง “เฮ้อ ในที่สุดก็เงียบเสียที ดึกมากแล้วนะ รู้ไหมว่าทำแบบนี้รบกวนชาวบ้าน”
หวังเหมิง: นายยังมีหน้ามาพูดเรื่องมารยาทสาธารณะอีกเหรอ?
“โธ่ พ่อหนุ่ม อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ต่อให้ร้อนใจก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก” ชายชราเคราขาวปลอบเขา “แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะหาทางแก้ให้ได้ ยังไงฉันก็เป็นเทพ ต้องเชื่อฉันสิ!”
ฉันเชื่อกับผีสิ!
ถ้าไม่ใช่เพราะเทพเฮงซวยอย่างแก ฉันจะกลายเป็นหมาได้ยังไง?
ยังมาพูดอีกว่าจะทำให้ฉันกลายเป็นคนสำคัญที่สุดในใจเจ้านาย? สุดท้ายกลับทำให้ฉันกลายเป็นหมาที่สำคัญที่สุดในใจเจ้านายเนี่ยนะ?
หวังเหมิงแค้นใจเหลือเกิน!
ทำไมเขาถึงเลือกเชื่อชายชราคนนี้กันนะ?
ครึ่งชั่วโมงก่อน เขากำลังเล่นเกมกู้ระเบิดอยู่บนคอมพิวเตอร์ เทพกู้ระเบิดที่หน้าตาเหมือนซาดาโกะคนนี้ก็ปีนออกมาจากหน้าจอ
อีกฝ่ายยืนกรานว่าความกระตือรือร้นอย่างจริงใจของเขาที่มีต่อเกมกู้ระเบิดทำให้เทพซาบซึ้งใจ จึงจะทำให้ความปรารถนาของเขาเป็นจริงหนึ่งข้อ
พูดจบก็ร่ายคาถาพลางทำพิธี จนเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นหมาตัวหนึ่ง!
น่าหงุดหงิดชะมัด! เทพเฮงซวยไม่เอาไหนเอ๊ย!!!
โดยที่ไม่รู้ตัว ตอนนี้เทพกู้ระเบิดกำลังมองหวังเหมิงที่กลายเป็นลูกหมา พลางตกอยู่ในห้วงคิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนตลอดชีวิตเทพร้อยปีของตน
ตลอดหลายปีที่ทำงานมา เขาไม่เคยเจอสถานการณ์ยุ่งยากขนาดนี้มาก่อน
สิ่งสำคัญที่สุดในใจคนคนหนึ่งจะเป็นหมาไปได้ยังไง?
แถมยังผิดประเภทอีกต่างหาก!
เฮ้อ น่ากลุ้มใจจริง ๆ
ถ้าแก้เรื่องนี้ไม่ดี ชื่อเสียงที่เขาอุตส่าห์สั่งสมมาหลายปีคงพังยับเยิน
ไม่ได้การ ต้องแก้เรื่องนี้ให้ได้
“เอาอย่างนี้ ฉันจะร่ายคาถาอีกครั้ง รับรองว่าเธอจะกลับเป็นคนเหมือนเดิมแน่” เทพกู้ระเบิดตบอกอย่างมั่นใจ
ยังไงเงื่อนไขของการคบหากัน ก็ต้องให้ทั้งสองฝ่ายเป็นคนก่อนใช่ไหมล่ะ?
จะให้จูงหมาไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานทะเบียนได้ยังไง แบบนั้นมันจะเหมาะสมตรงไหน?
“ฮึบ!”
เทพกู้ระเบิดยืนตั้งท่ามั่นคง ก่อนประสานมือร่ายคาถา
“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก—อ๊ากกก—อ๊าก—”
ท่ามกลางเสียงขับขานอันฮึกเหิมของเขา แสงสีทองสายหนึ่งพลันเปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง แล้ววนเวียนรอบตัวลูกหมาตัวน้อย
“กลับร่างเดิม! จงกลับร่างเดิม!”
เทพกู้ระเบิดข่มพลังลงสู่ตันเถียน มือกดลงเป็นจังหวะ ราวกับกำลังกดปุ่มที่หวังเหมิงมองไม่เห็น แล้วชักนำแสงสีทองสายนี้เข้าสู่ร่างลูกหมา
เมื่อแสงสีทองเข้าสู่ร่าง หวังเหมิงก็รู้สึกได้อีกครั้งว่าเลือดกำลังเดือดพล่าน ความรู้สึกซาบซ่านแล่นขึ้นมาจากอุ้งเท้า
วินาทีถัดมา ทัศนวิสัยของเขาพลันสูงขึ้น ร่างกายค่อย ๆ ยืดยาว ความอึดอัดเหมือนถูกบีบอัดให้เป็นก้อนหายไปในที่สุด และกลับคืนเป็นรูปร่างมนุษย์อีกครั้ง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง หวังเหมิงก็ซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตา “ฉันกลับมาเป็นคนแล้ว!”
แต่พอเหลือบไปเห็นภาพในกระจก รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างทันที
เขากระโดดลงจากโต๊ะในพริบตา พุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อเทพกู้ระเบิดไว้ “ทำไมหูและหางถึงไม่หายไปด้วย?”
“เอ่อ จริงด้วย? ทำไมกันนะ?”
เทพกู้ระเบิดถูกกระชากคอเสื้อ สายตาจึงอดเหลือบไปมองหูขนฟูคู่หนึ่งบนศีรษะของเขาไม่ได้
อืม พูดก็พูดเถอะ ดูดีเหมือนกันแฮะ
“แกเป็นคนเสกฉันเอง ไม่รู้ได้ยังไง?” เมื่อเจอเทพที่ไม่ได้เรื่องขนาดนี้ หวังเหมิงก็เริ่มฉุนเฉียว เขาถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมลงมือ
“เฮ้! ใจเย็น! ใจเย็นไว้ก่อน!” เทพกู้ระเบิดกลัวโดนซ้อม รีบยกมือยอมแพ้ “ฉันรู้แล้ว! ปล่อยฉันก่อน! ฟังฉันอธิบาย!”
“จะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง!!!”
หลังจาก ‘แลกเปลี่ยน’ กันอย่าง ‘เป็นมิตร’ อยู่พักใหญ่ หวังเหมิงก็หอบหายใจ ก่อนจะยอมปล่อยชายชราในมืออย่างไม่ไว้ใจเป็นอย่างยิ่ง
ดวงตาคู่สวยจ้องเขาเขม็ง หูทั้งสองข้างก็ตั้งขึ้นตาม ราวกับพร้อมจะพุ่งเข้าไปกัดให้ตายได้ทุกเมื่อ
เทพกู้ระเบิดถอยห่างจากเขาไปในระยะปลอดภัยก่อน จากนั้นจึงกระแอมแล้วทำสีหน้าลึกลับลึกซึ้งราวกับกำลังกล่าวถึงความลี้ลับแห่งฟ้าดิน
“เรื่องนี้นะ อย่างที่ทุกคนรู้กัน ความปรารถนาเป็นสิ่งเลื่อนลอยจับต้องไม่ได้...”
“พูดประเด็นสำคัญมา!” หวังเหมิงแยกเขี้ยว ทำท่าจะพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง
เทพกู้ระเบิดตกใจจนถอยหลังกรูดสองก้าว ไม่กล้าพูดน้ำท่วมทุ่งอีก “ประเด็นก็คือ—”
“ตอนแรกเธอขอพรกับฉันว่าอยากเป็นคนสำคัญที่สุดในใจเจ้านาย แต่สิ่งสำคัญที่สุดในใจเจ้านายของเธอดันเป็นหมา พลังเทพก็เลยทำได้แค่ทำตามความปรารถนาลึกที่สุดในใจเธอ แล้วเปลี่ยนเธอให้เป็นหมา”
หวังเหมิงได้ฟังก็โมโห นี่มันพลังเทพบ้าบออะไรกัน?
เทพกู้ระเบิดยังพูดไม่จบ
“หลังจากนั้นเธอก็ขอพรอีกครั้งว่าอยากกลับเป็นคน แบบนี้มันขัดกับพรข้อแรกของเธอน่ะสิ พลังเทพเลยหักล้างกัน แล้วก็เปลี่ยนเธอให้กลายเป็น...มนุษย์สัตว์!”
???
อะไรนะเนี่ย???
“ฉันดูมาแล้ว เจ้านายของเธอน่ะเป็นพวกชอบหน้าตาดีแบบไม่แสดงออก ชอบคนหน้าตาดี แต่ในใจกลับชอบหมาเป็นพิเศษ”
เทพกู้ระเบิดลูบเครา ยิ้มอย่างลึกลับ “กลเม็ดนี้แหละยอดเยี่ยมที่สุด คือเอาสองสิ่งที่เจ้านายเธอชอบที่สุดมารวมกัน เธอเป็นทั้งคนและหมา ทั้งหน้าตาดีและเป็นหมา”
“พูดอีกทีฉันจะกัดแกให้ตาย!” หวังเหมิงรู้สึกว่าเทพคนนี้จงใจยั่วโมโหเขา
“แค่ก ๆ สรุปว่าพลังเทพไม่ได้ผิดพลาด”
“ไม่ได้ผิดพลาดอะไร! ผิดพลาดมหันต์เลยต่างหาก!” หวังเหมิงโกรธจนตัวสั่น “ฉันไปขอพรกับแกตั้งแต่เมื่อไหร่! แกทำตามใจตัวเองมาตลอด!”
“เฮ้! พูดอย่างนั้นก็ไม่ถูก!” เทพกู้ระเบิดลูบเคราพลางมองเขา พูดจาฉะฉานมีเหตุมีผล “หัวใจของเธอไม่มีทางโกหกหรอก! ยังไงฉันก็เป็นเทพ ย่อมได้ยินเสียงที่จริงใจที่สุดจากใจเธอ!”
ความปรารถนาในใจหวังเหมิงนั้นคือการได้เป็นคนสำคัญที่สุดในใจเจ้านายจริง ๆ
เดิมทีเทพกู้ระเบิดคิดว่าเรื่องนี้ง่ายมาก คนสำคัญที่สุดก็ต้องเป็นคนรักสิ เขาโยงด้ายแดงมาไม่รู้กี่คู่แล้ว
แต่ไม่คิดเลยว่าความปรารถนาจะเป็นจริงในรูปแบบที่แปลกประหลาดเช่นนี้
ขณะเดียวกัน เรื่องนี้ก็ทำให้เขาเกิดแรงบันดาลใจใหม่
สังคมกำลังพัฒนา มนุษย์เองก็เปิดกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
เห็นทีต้องรีบตามกระแสยุคสมัยให้ทันแล้ว
แต่เรื่องเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือรีบกล่อมพ่อหนุ่มคนนี้ให้เชื่อเสียก่อน
“มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ประหลาด บางครั้งพวกเธอก็หลอกตัวเอง ปากพูดว่าไม่เอาหรอก แต่ความปรารถนาเล็ก ๆ ในใจ ต่อให้หลอกตัวเองได้ ก็หลอกเทพไม่ได้หรอก!”
เทพกู้ระเบิดพูดไปก็ถอนหายใจไป ทำท่าราวกับมนุษย์บนโลกเป็นเช่นนี้กันหมด และตนมองทะลุทุกอย่างมานานแล้ว
หวังเหมิงไม่อยากฟังเขาพูดหลักการอะไรอีก จึงตะโกนอย่างหัวเสีย “ฉันไม่สน! รีบเปลี่ยนฉันกลับไปเดี๋ยวนี้! ฉันไม่ขอพรแล้ว!”
“ไม่ได้หรอก!” เทพกู้ระเบิดทำสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว
“ทำไมล่ะ?!”
“การร่ายคาถาสองครั้งเมื่อครู่นี้ใช้พลังเทพของฉันจนหมดตัวแล้ว!”
เทพกู้ระเบิดพูดไปสะอื้นไห้ไป “ถ้าเธอทำความปรารถนาให้สำเร็จไม่ได้ พลังเทพของฉันก็เอากลับคืนมาไม่ได้ เฮ้อ ฉันแก่ปูนนี้แล้ว มีทุนติดตัวอยู่แค่นี้ ถ้าต้องเสียทุนทั้งหมดไปกับเธอ ฉันจะเป็นเทพต่อไปได้ยังไง? กลับไปคงถูกสวรรค์ถอดชื่อออกจากทะเบียนเทพแน่!”
???
มีพลังเทพแค่นี้ แล้วจะออกมาทำตัวเป็นเทพทำไม?
หวังเหมิงเบิกตากว้าง “สรุปว่ากลายเป็นปัญหาของฉันงั้นเหรอ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!” เทพกู้ระเบิดพยักหน้าอย่างชอบธรรม “ตอนนี้เราอยู่เรือลำเดียวกันแล้ว ถ้าเธอจีบเจ้านายไม่ติด ฉันก็เป็นเทพต่อไม่ได้ ถ้าฉันเป็นเทพต่อไม่ได้ เธอก็กลับเป็นคนไม่ได้ เห็นไหมล่ะ วาสนานี่ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ!”
หวังเหมิงขบฟันด้วยความโมโห เขี้ยวหมาโผล่ออกมาให้เห็น
“อ๊ะ! รถรับส่งของสวรรค์มาแล้ว! ฉันไปขึ้นรถก่อนล่ะ!” เมื่อเห็นว่ากล่อมเขาไม่สำเร็จ เทพกู้ระเบิดก็แสร้งทำเป็นมองท้องฟ้า ก่อนเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
หวังเหมิงกระทืบเท้าด้วยความโมโห พยายามไล่ตามแต่ไม่ทัน ได้แต่มองชายชราเคราขาวพุ่งเข้าไปในหน้าจอคอมพิวเตอร์วูบเดียว แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“พ่อหนุ่ม! สู้ ๆ! ต้องพิชิตใจเจ้านายให้ได้! ฉันเชียร์เธออยู่!”
“โฮ่ง! โมโหจะตายอยู่แล้ว!”
หวังเหมิงเผลอเห่าออกมา หูคู่หนึ่งก็ผงกตั้งขึ้นทันทีตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเจ้าตัว
เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ก้มมองหางที่ยังแกว่งไปมาอย่างบ้าคลั่งของตนเอง ในใจร้องไห้ไม่มีน้ำตา
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!
กลายเป็นแบบนี้แล้ว จะออกไปพบหน้าผู้คนได้ยังไง!
ขณะที่หวังเหมิงนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น กอดหางตัวเองพลางคร่ำครวญ ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ
จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากด้านนอกอู๋ซานจวี
“ใครอยู่ข้างใน?”