หลินโยวหนิงไม่เคยคิดเลยว่า ทั้งที่เธอส่งรูปสมุดรับรองการสมรสของเธอกับกู้ไหว๋เฉินไปให้อีกฝ่ายดูแล้ว อีกฝ่ายก็ยังไม่เชื่อ
อีกฝ่ายส่งฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ กลับมาเป็นชุด ถามเธอว่าทำได้ยังไงถึงแต่งรูปออกมาเหมือนจริงขนาดนี้ ไม่กลัวกู้ไหว๋เฉินจะมาตามเอาเรื่องหรือ
หลินโยวหนิง: “……”
เธอพูดไม่ออกจริง ๆ
“กู้ไหว๋เฉิน รูปบนสมุดรับรองการสมรสของเราดูเหมือนแต่งด้วยโปรแกรมไหม” เธอหันไปถามคนข้างกาย
กู้ไหว๋เฉินก้มตา เหลือบมองข้อความที่อีกฝ่ายตอบเธอ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น”
หลินโยวหนิง: “หือ?”
กู้ไหว๋เฉินหยิบสมุดรับรองการสมรสของตัวเองออกมา แล้วถ่ายรูปไว้หนึ่งใบ
หลินโยวหนิงมองเขาอย่างงุนงง ก่อนถามไปตามสัญชาตญาณว่า “คุณจะทำอะไร”
กู้ไหว๋เฉิน: “โพสต์ลงโมเมนต์”
หลินโยวหนิง: “?”
เธอชะงักไปอย่างตกใจ “หือ?”
“……” ได้ยินน้ำเสียงประหลาดใจของเธอ กู้ไหว๋เฉินก็เลิกคิ้ว ท่าทางดูมีเหตุผลอย่างเหลือเชื่อ “โพสต์ไม่ได้หรือ”
เมื่อสบเข้ากับดวงตาดำสนิทลึกล้ำคู่นั้น หัวใจของหลินโยวหนิงก็เต้นเร็วขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ลมหายใจเธอสะดุดเล็กน้อย ก่อนเม้มริมฝีปากอย่างประหม่า พลางคิดว่า “ได้ แต่ถ้าทำแบบนี้ ผู้ใหญ่ก็รู้กันหมดไม่ใช่หรือ”
กู้ไหว๋เฉิน: “รู้แล้วจะเป็นไร”
หลินโยวหนิงกะพริบตาปริบ ๆ แล้วรู้สึกขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุว่าคำพูดของกู้ไหว๋เฉินฟังดูมีเหตุผลมาก