ชาวบ้านทั้งหมดจากก่อนหน้านี้ ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง คนชรา แม้แต่เด็ก ๆ
พวกเขาคุกเข่าลงกับพื้น ประนมมือทั้งสอง กราบไปทางหอเชิญเทพ ปากพึมพำคำภาวนาที่ฟังไม่ชัด
“ท่านเทพ... โปรดคุ้มครอง... ท่านเทพ... โปรดคุ้มครอง...”
จันทร์เลือดบนท้องฟ้ายามราตรีดูแดงกว่าปกติ แสงสีแดงเข้มสาดลงมา ย้อมทั้งหมู่บ้านให้กลายเป็นสีสนิม เสียงกรีดร้องและเสียงฉีกกระชากดังขึ้นไม่ขาดสายใต้แสงจันทร์สีเลือด
ความลึกลับชั้นหนึ่งพุ่งเข้าไปในกลุ่มคน กรงเล็บแทงทะลุอก เขี้ยวฉีกกระชากลำคอ เลือดสาดกระเซ็นเต็มพื้น
แต่ชาวบ้านเหล่านั้นยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้น สีหน้าเปี่ยมศรัทธาแต่ไร้ความรู้สึก ราวกับคนที่กำลังถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ไม่ใช่ญาติพี่น้อง ไม่ใช่เพื่อนบ้าน หรือแม้แต่ตัวพวกเขาเอง
บางคนยังพึมพำคำว่า “ท่านเทพโปรดคุ้มครอง” จนกระทั่งถูกกัดคอขาด
บางคนถูกกัดขาดเป็นสองท่อนกลางลำตัว ท่อนบนยังคงคลานไปบนพื้น มุ่งหน้าไปทางหอเชิญเทพ ปากพ่นฟองเลือด แต่ก็ยังก้มกราบอยู่
พวกเขาตายไปนานแล้ว หรือไม่ก็จิตใจถูกปนเปื้อนไปนานแล้ว
ตามปกติแล้ว พวกเขาไม่มีทางโง่ถึงขั้นไม่วิ่งหนี คนตาดีใคร ๆ ก็ดูออกว่า “ท่านเทพ” ตอนนี้ช่วยพวกเขาไม่ได้
ที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านธรรมดา แต่เป็นฟาร์มเลี้ยงสัตว์ที่ถูกความลึกลับควบคุมไว้
ชาวบ้านเหล่านี้ดูเผิน ๆ เป็นคนมีชีวิตอยู่ ความหมายเดียวของการดำรงอยู่คือการมอบเครื่องหอมและศรัทธา แล้วถูกนำไปบูชายันเมื่อถึงคราวจำเป็น
ส่วนผู้รอดชีวิตสองร้อยคนที่ลงมาจากรถไฟ
พวกเขาถูกเสียงดังสนั่นปลุกให้ตื่นจากฝัน สะดุดล้มลุกคลุกคลานออกจากห้อง แล้วก็ได้เห็นนรก