“กลิ่นหอมที่ลอยออกมาตอนเผาไหม้ นั่นคือ ‘อาหาร’ ที่เทพต้องการ”
“พอทะลวงถึงลำดับที่ 2 แล้ว ผมจะใช้พลังธูปเหล่านี้เพิ่มพลังให้เทพแท้ได้ไม่หยุด เพื่อให้ท่านคุ้มครองหมู่บ้านนี้ได้ดียิ่งขึ้น”
หลินซิ่วหันกลับไปมองประติมากรรมนั้นอีกครั้ง
พื้นผิวของประติมากรรมสลักลวดลายแน่นขนัด บิดเบี้ยวพันเกี่ยวกัน ส่องประกายสีแดงคล้ำ ราวกับถูกควันธูปอบย้อมมาเป็นเวลานาน
รอบ ๆ มีธูปที่กำลังลุกไหม้ปักอยู่ไม่ต่ำกว่าสี่สิบถึงห้าสิบดอก ควันสีแดงลอยตรงขึ้นไป ก่อนรวมตัวเป็นเมฆธูปจาง ๆ อยู่เหนือประติมากรรม
หลินซิ่วมองประติมากรรมนั้น สีหน้าของเขาย่ำแย่อย่างยิ่ง เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงกลิ่นอายความลึกลับที่แผ่ออกมาจากประติมากรรมนี้
นี่มันความลึกลับชัด ๆ! ถึงกลิ่นอายความลึกลับนี้จะอ่อนมาก ต้องเข้าไปใกล้ถึงจะสัมผัสได้ก็ตาม
แต่กลิ่นอายความลึกลับที่คุ้นเคยเช่นนี้ หลินซิ่วไม่มีทางรู้สึกผิดแน่
ชายชราค่อย ๆ หันกลับมา จ้องมองหลินซิ่วด้วยแววตาเป็นประกาย
“พ่อหนุ่ม ฉันขอแนะนำจากใจจริงให้เธออยู่ในหมู่บ้านนี้เถอะ”
“ในหมู่บ้านมีเทพคอยคุ้มครอง แล้วจะต้องกลัวความลึกลับพวกนั้นไปทำไม?”
“จะต้องอพยพต่อไปทำไม? ต่อไปก็อยู่ในหมู่บ้านนี้ได้ตลอด”
“เธอ...คงไม่ปฏิเสธหรอกใช่ไหม?”
น้ำเสียงของชายชราฟังดูจริงใจ แม้จะพูดกับหลินซิ่ว แต่ตลอดเวลาสายตาของเขากลับหันไปทางประติมากรรม ก้มกราบอย่างเลื่อมใสยิ่ง
“ในหมู่บ้านเรามีบ้านว่างตั้งหลายหลัง จัดที่พักให้พวกเธอได้”
หลินซิ่วเงียบไป ไม่รู้ว่าตาแก่คนนี้ไม่รู้จริง ๆ ว่าประติมากรรมนั่นคือความลึกลับ หรือถูกสิ่งลี้ลับกัดกร่อนจนเสียสติไปแล้ว