“อะไรนะ?……แค่นี้เองเหรอ”
เขาส่ายหน้าเบา ๆ เพียงแต่ตอนนี้มันยังเลือนรางเกินไป รอให้ร่างกายจับต้องได้ชัดเจนขึ้นก็คงไม่ดูน่าเกลียดขนาดนี้ มังกรทองตัวจิ๋วนอนขดอยู่อย่างเงียบงันบนฝ่ามือของเขา ไม่ขยับแม้แต่น้อย
หลินซิ่วเกือบคิดว่าล้มเหลว เขาพลิกดูมังกรทองตัวจิ๋วไปมาหลายรอบ
เขารับรู้ได้ว่าบนตัวมันมีเส้นด้ายโชคชะตาบางละเอียดราวเส้นผมเชื่อมต่ออยู่มากกว่าสองพันเส้น
เส้นด้ายเหล่านั้นทอดออกมาจากช่องว่างระหว่างเกล็ด ทะลุผ่านผนังตู้รถไฟ เชื่อมต่อกับสมาชิกทุกคน
มังกรทองแห่งโชคชะตา แค่มีขนาดจิ๋วไปหน่อยเท่านั้น มองนาน ๆ แล้วกลับรู้สึกว่าน่ารักไม่น้อย
ขั้นต่อไปยังมีเรื่องพาหะ มังกรทองแห่งโชคชะตาไม่อาจดำรงอยู่ได้ตามลำพัง จำเป็นต้องมีสิ่งยึดเหนี่ยวจึงจะคงอยู่ได้ยาวนาน
มังกรทองแห่งโชคชะตาตัวนี้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับหลินซิ่วที่สุด แทบจะเชื่อมโยงกันถึงต้นกำเนิด
หากหลินซิ่วหรือมังกรทองแห่งโชคชะตาตายลง อีกฝ่ายจะต้องได้รับแรงสะท้อนกลับอย่างหนักหน่วงแน่นอน
แต่หากมังกรทองแห่งโชคชะตามีพาหะ ต่อให้มันบาดเจ็บสาหัส แรงสะท้อนกลับที่หลินซิ่วได้รับก็จะเบาลงมาก
ส่วนจะเลือกอะไรเป็นพาหะ คำตอบย่อมไม่ต้องสงสัย รถไฟสวรรค์ขบวนนี้เอง
หลินซิ่ววางฝ่ามือลงบนโต๊ะตรงหน้าเบา ๆ ใช้จิตนำทางให้มังกรทองตัวจิ๋วไหลไปตามแขนของเขา ก่อนจะหลอมรวมเข้าไปในตัวรถไฟ
แสงสีทองเริ่มแผ่ออกมาจากจุดสัมผัส ราวกับหยดหมึกที่ตกลงในน้ำใส ค่อย ๆ กระจายไปทั่วโครงสร้างทุกส่วนของขบวนรถไฟ
ผนังตู้รถไฟ พื้น เพดาน ที่นั่ง หน้าต่าง
พื้นผิวของทุกสิ่งถูกแสงสีทองจาง ๆ ปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง แสงนั้นคงอยู่นานราวสิบนาทีก่อนจะค่อย ๆ จางหายไป