ล้อรถไฟบดพื้นทรายจนเกิดรอยลึกสองแนว ขบวนรถไฟเร่งความเร็วพุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางทะเลทราย
เบื้องหลัง พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นไล่ตามเข้ามาใกล้ทุกขณะ
หลินซิ่วยืนอยู่บนหลังคารถไฟ จ้องมองไปทางด้านหลังเขม็ง
หลังจากแล่นเข้าไปในทะเลทรายได้สิบกว่ากิโลเมตร เขาก็สัมผัสได้ว่ามันกำลังรีบเดินทาง แค่บังเอิญผ่านบริเวณนี้เท่านั้น
ไม่กี่วินาทีต่อมา แรงกดดันนั้นก็ค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนจะหายไปจากระยะรับรู้โดยสิ้นเชิง
หลินซิ่วถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก และพบว่าฝ่ามือของตัวเองชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
ความลึกลับระดับสาม
เพียงแค่พลังที่แผ่ออกมาตอนผ่านไป ก็ทำให้ผู้จัดลำดับระดับหนึ่งอย่างเขาไม่มีแม้แต่ความคิดจะต่อต้าน
ถ้าความลึกลับตัวนั้นมุ่งหน้ามาหาพวกเขาจริง ๆ คนกว่าแปดร้อยคนบนรถไฟทั้งขบวนคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะหนี
หลินซิ่วพิงเบาะในห้องควบคุม หลับตาลง ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะสงบใจได้
ยังดี แค่ผ่านไปเท่านั้น
แต่ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงความร้อนระอุ
ไม่ใช่ความรู้สึกทางจิตใจ แต่เป็นความร้อนทางกายภาพ
อุณหภูมิในห้องควบคุมกำลังเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาลืมตาขึ้น มองเครื่องวัดอุณหภูมิบนแผงควบคุม
45 องศาเซลเซียส
และยังคงเพิ่มสูงขึ้น
46 องศาเซลเซียส
47 องศาเซลเซียส
หยาดเหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของหลินซิ่วทันที
ตอนนี้เขาถึงได้ตระหนักว่า แม้พวกเขาจะหลบความลึกลับระดับสามตัวนั้นได้สำเร็จ
แต่ขณะนี้พวกเขากำลังอยู่ลึกเข้าไปในทะเลทราย
ทะเลทรายที่ไม่คุ้นเคย ร้อนระอุ และแห้งแล้งโดยสิ้นเชิง
รอบด้านมีแต่เนินทรายทอดยาวต่อเนื่อง แสงแดดส่องลงมาโดยไม่มีสิ่งใดบดบัง ทะเลทรายทั้งผืนราวกับเตาอบขนาดมหึมา