สิ่งแรกที่หลินซิ่วทำคือขนย้ายเสบียง
อาหาร ยา เครื่องมือ และของจิปาถะทั้งหมดถูกเก็บไว้ในตู้รถมิติเวลาสิบตู้ท้ายสุด
เวลาที่นั่นไหลช้ากว่า ข้างนอกผ่านไปสิบวัน แต่ข้างในเพิ่งผ่านไปหนึ่งวัน อาหารที่เก็บไว้แทบจะไม่เน่าเสีย
พื้นที่ยังเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่า ต่อให้มีเสบียงมากแค่ไหนก็เก็บได้หมด
หลินซิ่วมอบหมายงานขนย้ายให้เชินเหวินปิงจัดการ
“ตู้รถไฟสิบห้าตู้ ให้ผลัดกันเข้าไป ก่อนแต่ละทีมเข้าไปต้องจับเวลา อยู่ได้มากที่สุด 140 นาที แล้วต้องออกมา เผื่อเวลาไว้ 40 นาที”
เชินเหวินปิงพยักหน้ารัว ๆ
“เข้าใจแล้ว ผมจะให้พวกเขาทำงานสามกะ คนพักได้ แต่รถไฟต้องไม่หยุด”
“อีกอย่าง”
หลินซิ่วเสริมขึ้นมา
“ข้างในหนาว ให้คนทำงานใส่เสื้อผ้าหนา ๆ พอออกมาแล้ว ทุกคนต้องล้างมือกับล้างหน้าก่อนเข้าไปในตู้รถไฟด้านหน้า”
เชินเหวินปิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเข้าใจ
“เข้าใจแล้ว”
การจัดเก็บเสบียงกินเวลาทั้งสัปดาห์
หลังจากตู้รถไฟสิบตู้ท้ายสุดถูกบรรทุกจนเต็ม จึงเริ่มลงมือปรับปรุงพื้นที่ห้าร้อยเมตรด้านหน้าอย่างจริงจัง
คราวนี้เป็นการปรับปรุงครั้งใหญ่ เริ่มจากตู้เตียงนุ่มเช่นเดิม
ห้องพักในตู้เตียงนุ่มถือว่าค่อนข้างกว้าง เป็นห้องที่จัดไว้ให้ผู้จัดลำดับโดยเฉพาะ
มีห้องนอน ห้องครัว ห้องน้ำ และห้องอาบน้ำแยกเป็นสัดส่วน แม้จะเล็กไปหน่อยก็ตาม
แต่ในยุควันสิ้นโลกเช่นนี้ ก็นับว่าเป็นที่พักสุดหรูแล้ว หัวหน้าใช้ตู้รถไฟไปประมาณห้าตู้
แต่ละตู้มีห้องโดยสารส่วนตัวสามห้อง รวมทั้งหมดสิบห้าห้อง