ในเวลาเดียวกัน ทางตะวันตกของเมืองเล็ก หน้าสถานีอนามัย
ลู่เหาหรานกำลังย่อตัวอยู่บนชั้นสองของอาคารพักอาศัย ค่อย ๆ ค้นตู้ยาอย่างระมัดระวัง
เมื่อครู่เขาโชคดี ได้ยาปฏิชีวนะกับผ้าพันแผลมาพอสมควร ตอนนี้กำลังคิดจะค้นดูอีกรอบ
ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงหนึ่ง
ไม่ใช่เสียงกรีดร้อง
แต่เป็นเสียง...เหนียวหนืดและเปียกแฉะ คล้ายเสียงบางอย่างกำลังดิ้นคลาน
ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังคลานอยู่บนพื้น
รูม่านตาของลู่เหาหรานหดวูบ เขารีบวางยาที่ถืออยู่ลง
คว้าธนูยาวแล้วก้าวเร็ว ๆ ไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก
จากนั้น เขาก็เห็นประตูสถานีอนามัยถูกกระแทกเปิดจากด้านใน
ก้อนเนื้องอกบิดเบี้ยวก้อนหนึ่งคลานออกมาจากประตู
ร่างของมันไม่มีรูปทรงตายตัว ราวกับก้อนดินน้ำมันที่ถูกขยำจนเละ ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปบนพื้น ทิ้งคราบของเหลวสีดำเหนียวหนืดไว้ตลอดทาง
เห็นได้ชัดว่านี่คือความลึกลับตนหนึ่ง
เขาดึงสายธนูโดยไม่ลังเล ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศไปปักเข้ากลางก้อนเนื้องอกอย่างแม่นยำ
ลูกธนูจมหายเข้าไปในก้อนเนื้องอก แต่กลับไม่ก่อให้เกิดความเสียหายที่เห็นได้ชัด
ก้อนเนื้องอกเพียงสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งหนวดสีดำเส้นหนึ่งออกจากร่างอย่างฉับพลัน
พุ่งตรงไปยังหน้าต่างที่ลู่เหาหรานอยู่
ลู่เหาหรานเบี่ยงศีรษะหลบอย่างรวดเร็ว หนวดเฉียดแก้มเขาไป ทิ้งรูขนาดเท่ากำปั้นไว้บนกำแพงด้านหลัง
“เกือบไปแล้ว”
ลู่เหาหรานกระโดดลงจากชั้นสอง พลิกตัวลงพื้นอย่างมั่นคง แล้วง้างธนูขึ้นอีกครั้ง