เรียนไม่จบก็ออกไปทำงาน แล้วจะยัดปืนเอเคให้ฉันทำไม?

ตอนที่ 18 สถานการณ์ตึงเครียด เสียงปืนที่ท่าเรือบูเรกา

8 นาที· 1.8K คำ

กลับถึงห้องพัก เหยาผิงอันก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้วหลับไปทันที

พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลาสี่โมงเย็นกว่าแล้ว

ผู้ใช้ระบบ: เหยาผิงอัน

พละกำลัง: 1.5

ความว่องไว: 1.5

สภาพร่างกาย: 2.0

ทักษะ: ตรวจจับวิกฤต, ทักษะเชี่ยวชาญปืนไรเฟิล, เชี่ยวชาญการต่อสู้ด้วยอาวุธสั้น

เหรียญทอง: 53

การคุ้มกันครั้งนี้ไม่ได้กระตุ้นภารกิจสุ่ม จึงไม่มีรางวัลเช่นกัน

เหรียญทอง 53 เหรียญ คิดเป็นเงินดอลลาร์ได้มากกว่าหกหมื่นดอลลาร์ เมื่อนำไปคำนวณตามอัตราแลกเปลี่ยนก็เกือบห้าแสนหยวน

แต่เหยาผิงอันไม่ได้แลกเป็นเงิน และไม่คิดจะใช้มันง่าย ๆ เขาเก็บไว้ที่นั่นเผื่อจำเป็น เพราะเหรียญทองแลกเป็นเงินได้ทุกเมื่อ แต่เงินกลับแลกเป็นเหรียญทองไม่ได้

ข้อมูลข่าวกรองที่ได้ยินมาถูกรายงานขึ้นไปแล้ว

ส่วนจูฉู่หมิงจะจัดการอย่างไร เหยาผิงอันไม่ได้ถาม แม้ตอนกินมื้อเย็นด้วยกันก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้สักคำ

ประสบการณ์เป็นทหารลาดตระเวนมาห้าปีทำให้เขาคุ้นเคยกับระเบียบรักษาความลับเป็นอย่างดี

เขายังรู้ด้วยว่าข่าวลือที่ได้ยินต่อ ๆ กันมาแบบนี้ไม่ควรเอาไปแพร่โดยพลการ เพื่อไม่ให้ผู้คนแตกตื่นและทำให้ขวัญกำลังใจของทหารสั่นคลอน

พอตกเย็น อาทิตย์ก็ลับขอบฟ้า

เหยาผิงอันนั่งพักสูบบุหรี่อยู่ใต้เพิงหน้าห้องพัก มือถือโคล่าไว้ จังหวะชีวิตช่างสบายเสียจริง กระทั่งจูฉู่หมิงเดินเข้ามา

“ฉันรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปแล้ว ทางสำนักงานใหญ่ต้องตรวจสอบก่อน แต่เพื่อป้องกันไว้ก่อน ประกอบกับถังเก็บน้ำมันที่ท่าเรือใกล้เต็มแล้ว เลยจัดการขนส่งด้วยเรือโดยสารล่วงหน้า”

เหยาผิงอันฟังจบก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา แต่การที่ผู้บังคับบัญชาให้ความสำคัญก็เป็นเรื่องดี

ทว่าเรื่องที่จูฉู่หมิงพูดต่อจากนั้นกลับเกี่ยวข้องกับเขา

“อีกเรื่อง ทางสำนักงานใหญ่แจ้งมาแล้วว่า ถ้าตรวจสอบแล้วพบว่าข่าวที่นายให้มาถูกต้อง ทางเบื้องบนจะให้โบนัสนาย 5,000 ดอลลาร์”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป