หลังนั่งลง หวังไห่ก็หยิบบุหรี่หัวจื่อออกมาหนึ่งซอง ยื่นให้เขามวนหนึ่ง ก่อนช่วยจุดไฟแล้วค่อยจุดของตัวเอง
หวังไห่พ่นควันออกมา ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ผิงอัน คราวนี้ฉันอยากให้นายไปด้วยกัน ฝีมือยิงปืนของนายเป็นสิ่งที่พวกเราต้องการ ฉันยื่นเรื่องขออนุมัติกับผู้บริหารของกลุ่มบริษัทแล้ว”
“ถ้านายยินดีไป โบนัสรายวันจะเพิ่มเป็น 15,000 หยวน แล้วทางอัจญ์ดาบิยาก็เตรียมอาวุธกับอุปกรณ์ที่ทันสมัยกว่าเดิมไว้สำหรับภารกิจนี้ด้วย”
“มีทั้งวิทยุสื่อสารประจำกาย เสื้อเกราะกันกระสุน หมวกนิรภัย กล้องมองกลางคืน แล้วก็อื่น ๆ”
โบนัสวันละ 15,000 หยวนทำให้เหยาผิงอันหวั่นไหวไม่น้อย
เมื่อรวมกับเงินเดือนแล้ว ถ้าไปที่นั่น เขาจะได้เงินเกือบ 16,000 หยวนต่อวัน
ไม่ต้องพูดถึงหน่วยงานอื่น เอาแค่สำนักงานใหญ่ ผู้บริหารระดับกลางก็ได้เงินเดือนก่อนหักภาษีราว 20,000 ถึง 30,000 หยวน ส่วนพนักงานอาวุโสได้เงินไม่ถึง 20,000 หยวน แต่เขากลับได้เงินวันละ 16,000 หยวน เกือบเท่าเงินเดือนหนึ่งเดือนของพนักงานอาวุโสเลยทีเดียว
แน่นอนว่าความเสี่ยงเทียบกันไม่ได้
ดูจากที่กลุ่มบริษัทเร่งจัดการอย่างรีบร้อน สถานการณ์ทางนั้นคงไม่สู้ดีนัก
ยิ่งไปกว่านั้น ในที่ประชุมประธานบริษัทก็ยืนยันชัดเจนแล้วว่า สาขาถูกโจมตีมาแล้วครั้งหนึ่ง
พูดอีกอย่างก็คือ มีคนบางกลุ่มจับตาสาขาแห่งนี้อยู่
อีกทั้งสาขายังตั้งอยู่ในเขตเมือง ต่างจากฐานบ่อน้ำมันที่มีพื้นที่โล่งรอบนอก ถนนหนทางและตรอกซอกซอยในเมืองซับซ้อน หากเกิดการปะทะขึ้น ศัตรูอาจโจมตีได้จากทุกทิศทาง
คิดจะโจมตีศัตรูจากระยะไกลล่วงหน้าก็ทำไม่ได้
พอเป็นแบบนี้ ความเสี่ยงจึงเพิ่มขึ้นหลายเท่า