“ยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ ได้รับทักษะตรวจจับวิกฤต และเหรียญทอง 5 เหรียญ”
โฮสต์: เหยาผิงอัน
พละกำลัง: 1.5
ความว่องไว: 1.5
ร่างกาย: 2.0
ทักษะ: ตรวจจับวิกฤต
เหรียญทอง: 14
เฮือก!
ทักษะนี้...สุดยอดเกินไปแล้ว!
มีทักษะนี้แล้ว จะพูดว่าไม่มีวันตายก็คงไม่ได้ แต่ยังไงก็ต้องอายุยืนกว่าคนอื่นแน่ ๆ นี่มันวิชาช่วยชีวิตชัด ๆ!
เหยาผิงอันยืนอยู่หน้าธนาคารด้วยอารมณ์เบิกบาน ความกังวลใจที่มีอยู่บ้างเรื่องงานในต่างประเทศมลายหายไป หลังจากได้รับทักษะที่เรียกได้ว่าเป็นวิชาเทพช่วยชีวิตนี้
เขาหันกลับเข้าไปในธนาคาร กรอกเอกสารเพื่อโอนเงิน
เงินสด 10,000 หยวนถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารของที่บ้านโดยตรง
หลังทำรายการเสร็จและรับใบยืนยันแล้ว เหยาผิงอันก็ออกจากธนาคาร โทรศัพท์กลับบ้านทันที
ที่บ้านมีโทรศัพท์มือถืออยู่เครื่องหนึ่ง เป็นโมโตโรลาจอสีฟ้ารุ่นธรรมดาที่สุด ค่าใช้จ่ายไม่แพง รับสายฟรี แต่โทรออกไม่ถูกเลย
เพราะอย่างนั้น ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ ก็จะไม่ใช้โทรศัพท์โทรหาใคร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการโทรคุยเล่น
ปลายสายรับโทรศัพท์
เสียงพ่อดังมาจากลำโพง
“ผิงอันเหรอ?”
“พ่อ นี่ผมเอง กินข้าวเที่ยงกันหรือยัง?”
“กินแล้ว ๆ แม่เฒ่า ผิงอันโทรมา”
“รีบส่งมาให้ฉัน ฉันจะคุยกับผิงอัน”
จากนั้นเสียงแม่ก็ดังขึ้นจากปลายสาย “ผิงอัน ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม?”
“สบายดีครับ ผมหางานใหม่ได้แล้ว ช่วงก่อนเข้าฝึกอบรมแบบปิด”
“แม่รู้แล้ว ๆ อาสามของลูกเล่าให้ฟังแล้ว”
“ครับแม่ อีกไม่กี่วันผมก็จะไปต่างประเทศแล้ว บริษัทจัดให้ไปแอฟริกา ที่นั่นเงินเดือนสูง”
“ไปแอฟริกาเหรอ? ที่นั่นไม่ค่อยสงบเลยนะ” น้ำเสียงของแม่เต็มไปด้วยความกังวล
“แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมเข้าบริษัทใหญ่ของรัฐ ที่นั่นเขาจ้างเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไว้แล้ว แถมพวกเราก็อยู่แต่ในเขตโรงงาน ไม่ต้องออกไปไหนมั่วซั่ว ไม่มีอันตรายหรอกครับ”