ทั้ง 13 คนล้อมวงกัน
โจวหมิงถือไฟฉายส่องแผนที่ที่กางอยู่ บนพื้นข้าง ๆ มีเข็มทิศวางอยู่ด้วย
“เป้าหมายอยู่ในหมู่บ้านทางตะวันออกเฉียงเหนือ ห่างจากตรงนี้ 2 กิโลเมตร จากข่าวกรอง ข้างในน่าจะมีกำลังพลของกลุ่มติดอาวุธฝ่ายต่อต้าน เราจะเข้าไปตอนกลางคืน พยายามอย่าส่งเสียงให้มากที่สุด รีบหาคนของเราให้เจอก่อนที่ศัตรูจะรู้ตัว แล้วพาพวกเขาออกมา จากนั้นถอนกำลังทันที”
“ภารกิจครั้งนี้เน้นช่วยคนเป็นหลัก พยายามอย่ายิงถ้าไม่จำเป็น”
เหยาผิงอันจ้องแผนที่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังตำแหน่งหมู่บ้าน “หัวหน้าโจว หมู่บ้านนี้ค่อนข้างใหญ่ มีอย่างน้อยร้อยครัวเรือน”
“ภูมิประเทศในหมู่บ้านซับซ้อน ไม่เหมาะกับการเข้าไปหลายคน”
“ผมเสนอให้พาทีมเข้าไปจากทางเหนือ ส่วนรัฐมนตรีหวังพาคนอีกสองคนไปหาทำเลเหมาะ ๆ ทางเหนือของหมู่บ้าน แล้วรอรับพวกเรา”
“ทิ้งคนไว้สามคนคุ้มกันพวกคุณกับรถ พอได้รับสัญญาณว่าช่วยคนสำเร็จแล้ว พวกคุณก็ขับรถเข้ามารับทันที”
“ทั้งสามคนที่อยู่รอมีอุปกรณ์มองกลางคืน ต่อให้ไม่เปิดไฟหน้าก็ขับรถได้ พรางตัวได้ดีกว่าและปลอดภัยกว่า”
ฟังเหยาผิงอันพูดจบ โจวหมิงก็ขมวดคิ้ว
เขาเองก็อยากเข้าไปในหมู่บ้าน
ในความคิดของเขา เขาเป็นเจ้าหน้าที่สถานกงสุล หากคนของเราเห็นเขานำทีมเข้าไป ก็น่าจะรู้สึกอุ่นใจขึ้น
ยังไม่ทันที่เขาจะอ้าปาก หวังไห่ก็พูดขึ้นก่อน “ผมว่าความคิดนี้ดีนะ ผมจะพาคนสองคนเอาปืนกลที่พกมาด้วยไป ต่อให้มีศัตรูไล่ตามมา ก็ยังช่วยยิงคุ้มกันได้”
“หัวหน้าโจว เรื่องที่เป็นงานเฉพาะทางก็ควรให้คนเฉพาะทางจัดการ พวกผิงอันมีประสบการณ์ช่วยเหลือคน กลางคืนต้องลอบเข้าไปแบบไร้เสียง ถ้าพวกคุณตามไปด้วย พวกเขายังต้องพะวงคอยดูแลพวกคุณอีก”
“...ก็ได้ งั้นเอาตามนี้!”
โจวหมิงคิดอยู่สองสามวินาที ก่อนจะเห็นด้วย
หวังไห่พูดถูก เรื่องที่เป็นงานเฉพาะทางก็ควรให้คนเฉพาะทางจัดการ แม้เขาจะเคยผ่านการฝึกมา แต่เทียบกับเหยาผิงอันและคนอื่น ๆ ที่มีประสบการณ์ปฏิบัติการจริงมากมายแล้ว ยังห่างชั้นกันอยู่มาก