หึ่ง ๆ…
รถออฟโรดสองคันแล่นฝ่าทะเลทรายไปอย่างรวดเร็ว รถคันหลังมองไม่เห็นเส้นทางข้างหน้าเลย แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาคิดมากแล้ว ทำได้เพียงพยายามเร่งเข้าใกล้รถคันหน้าและตามติดไปให้ทัน
ในที่สุดรถออฟโรดก็พุ่งออกจากหุบเขาขาดวิญญาณ หลี่เสี่ยงซึ่งนั่งอยู่ในรถคันหลังหักพวงมาลัยเบี่ยงออกด้านข้าง ขับอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของรถคันหน้า
“ออกมาแล้ว! รถทีมสนับสนุนกลับรถ ไปกัน!”
“รับทราบ!”
ข้างหน้า คนในรถทีมสนับสนุนทั้งสามคันรีบขึ้นรถทันที พอเครื่องยนต์ติดก็รอจนรถของเหยาผิงอันแล่นผ่าน จากนั้นจึงกลับรถตรงนั้นแล้วตามไป
รถทั้งห้าคันแล่นเรียงกัน โดยมีสองคันอยู่หน้าและสามคันอยู่หลัง แต่ละคันเว้นระยะห่างกันกว่ายี่สิบเมตร
เมื่อแล่นไปข้างหน้าได้สองร้อยเมตร รถสามคันที่อยู่ด้านหลังก็ตามขึ้นมา โดยแยกไปแล่นประกบทั้งสองข้างของรถสองคันข้างหน้า
ผ่านไปห้ากิโลเมตร รถออฟโรดทั้งห้าคันก็ตามทีมรถที่อยู่ข้างหน้าทัน
อีกสิบกว่ากิโลเมตรต่อมา ขบวนรถก็แล่นเข้าสู่ถนนลาดยางที่มุ่งหน้าไปยังฐานแหล่งน้ำมัน
ราวสามสิบนาทีต่อมา ขบวนรถก็ขับเข้าไปในฐาน รถบรรทุกน้ำมันมุ่งตรงไปยังด้านหลังฐาน ส่วนรถที่บรรทุกอะไหล่ก็ขับตามไป ขณะที่รถของหน่วยรักษาความปลอดภัยติดอาวุธจอดลงในลานจอดรถซึ่งอยู่ไม่ไกลจากประตูด้านใน
ทันทีที่ลงจากรถ เถียนโหย่วเหวยก็ตะโกนว่า “เอารถทุกคันไปจอดด้านหลัง จะจอดไว้ตรงนี้รอให้โดนระเบิดหรือไง?”
ตะโกนจบ เถียนโหย่วเหวยก็หันไปทางเหยาผิงอันและคนอื่น ๆ ที่ลงจากรถ “หัวหน้าทุกทีมมานี่! คนอื่น ๆ แยกย้ายตามรองหัวหน้าไปประจำจุดเฝ้าระวัง เดี๋ยวนี้!”
“ครับ!”
“คลังอาวุธ เอาปืนกลออกมา แล้วก็ปืนกลหนักแบบแฝดสำหรับยิงได้ทั้งอากาศและภาคพื้นดินนั่นด้วย ยกขึ้นไปติดตั้งบนดาดฟ้า ทำที่กำบังให้เร็ว!”