อะไรเนี่ย?
เหยาผิงอันนั่งแหมะอยู่ข้างเตียง สมองมึนงงไปชั่วขณะ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวต่อ
「โฮสต์เหยาผิงอัน ระบบรักษาความปลอดภัยสุดยอดผูกมัดสำเร็จ」
เหยาผิงอันทำหน้างงเป็นเครื่องหมายคำถาม
ฉันมาทำงาน เป็นพนักงานโรงงานขันน็อตนะ แล้วนายให้ระบบรักษาความปลอดภัยสุดยอดมาเนี่ยนะ? ต่อสายผิดหรือเปล่า? มันควรเป็นระบบสุดยอดคนทำงาน หรือระบบสุดยอดขันน็อตอะไรทำนองนั้นไม่ใช่เหรอ?
「ตรวจพบข้อสงสัยของโฮสต์ การผูกมัดระบบไม่ผิดพลาด โปรดวางใจ!」
จะให้ฉันวางใจบ้าบออะไรล่ะ
「ระบบไม่ได้ทำให้โฮสต์ลำบาก หากโฮสต์ยังสงสัย ระบบสามารถพิสูจน์ได้」
「เฮ้ มาเลย พิสูจน์ให้ฉันดูหน่อย」
สิ้นเสียง เหยาผิงอันก็รู้สึกว่ามือทั้งสองข้างหนักอึ้งขึ้นมา ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ข้างกายก็มีหีบไม้ทรงสี่เหลี่ยมเพิ่มมาอีกใบ
เขาก้มมอง ตาเบิกกว้าง แล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นขยี้ตาแรง ๆ ก่อนมองอีกครั้ง
พอเห็นของที่วางอยู่เหนือขาทั้งสองข้างชัด ๆ รูม่านตาก็หดวูบ สิ่งของในมือราวกับร้อนลวก เขารีบโยนมันลงบนเตียง ก่อนลุกพรวดขึ้นมาและถอยไปไกลถึงสามเมตรในพริบตา
「ฉันเรียนไม่เก่งก็จริง แต่ไม่ได้โง่นะ ระบบ นี่เรียกว่าพิสูจน์เหรอ? นี่มันตั๋วแพ็กเกจกินอยู่ฟรีตลอดชีวิตฉันชัด ๆ!」
「ยกเลิกการผูกมัด! ต้องยกเลิกเดี๋ยวนี้!」
「ฉันมีพ่อแม่ มีน้องชายกับน้องสาว ฉันเป็นพี่คนโตของบ้านนะ ถ้าฉันโดนจับเข้าไปแล้ว คนที่บ้านจะอยู่กันยังไง?」
เขาไม่กล้าตะโกนเสียงดัง กลัวว่าจะเรียกอาสามกับอาสะใภ้ที่อยู่เรือนหลักให้ได้ยิน
ถ้าพวกเขาเห็นของบนเตียง ต่อให้มีปากเป็นสิบปากก็อธิบายไม่รู้เรื่อง
นั่นมันอะไร? เอเค แถมมีกระสุนเต็มลังใหญ่อีกต่างหาก โคตรเยอะกว่ากระสุนที่เขาเคยพกในเกมคอลออฟดิวตีตอนบรรทุกได้มากที่สุดเสียอีก
ล้อกันเล่นหรือไง?
ถ้าอาสามกับคนอื่นเห็นเข้า พวกเขาคงแจ้งตำรวจทันที แถมยังทำเพื่อความถูกต้องจนไม่สนสายเลือดด้วย
ของแบบนี้ ในประเทศนี้ใครไปยุ่งด้วยก็ตายสถานเดียว
「หากยกเลิกการผูกมัด โฮสต์จะเสียชีวิตทันทีด้วยสาเหตุที่ไม่อาจระบุได้」
「นาย นายเล่นตุกติกแบบนี้ได้ยังไง?」
「ขอถามว่า ต้องการยกเลิกการผูกมัดหรือไม่?」
「ยังต้องถามอีกเหรอ?」เหยาผิงอันเหลือกตามองฟ้า แล้วจะให้เขาพูดอะไรได้อีก?
ตายดีสู้มีชีวิตห่วย ๆ ไม่ได้หรอก!
พรุ่งนี้ค่อยเอาเจ้านี่ไปทิ้ง โยนลงทะเลไปเลย ใครเก็บได้ก็ถือว่าซวยเอง
「โฮสต์อย่าคิดสุดโต่งขนาดนั้น ระบบรักษาความปลอดภัยสุดยอดคือโอกาสพลิกชีวิตของคุณ เป็นตัวช่วยให้คุณก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต ดูสภาพครอบครัวคุณสิ คุณไม่รู้ตัวเลยหรือไง?」
「ฉันรู้สิ แต่หาเงินด้วยสองมือของตัวเองก็ได้ ยังไงก็ดีกว่าตายไม่ใช่เหรอ?」เหยาผิงอันไม่อยากสนใจระบบจอมตื๊อนี่
「ระบบรักษาความปลอดภัยสุดยอดไม่ได้บังคับให้คุณทำผิดกฎหมายสักหน่อย ถ้าอย่างนั้นคงต้องเรียกระบบอาชญากรสุดยอดแล้ว」
「เอ๊ะ ก็มีเหตุผลแฮะ」เหยาผิงอันเพิ่งนึกได้
「แต่ข้อกำหนดของระบบรักษาความปลอดภัยสุดยอดคงไม่ได้ให้คุณไปเป็นยามธรรมดา คุณต้องไปต่างประเทศ!」
หลังพ้นจากอาการตกใจในตอนแรก เหยาผิงอันก็ไม่ได้ตื่นตูมเหมือนก่อนแล้ว
แม้ระบบจะพูดคำว่าไปต่างประเทศออกมา เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธทันที แต่กลับครุ่นคิดขึ้นมา
ก็จริง ให้ทั้งปืนทั้งกระสุนมาแล้ว อยู่ในประเทศคงไปต่อไม่ได้
แต่ไปต่างประเทศ... หรือว่าจะให้ไปเป็นทหารรับจ้าง?
「ไม่แน่เสมอไป ขึ้นอยู่กับการเลือกของโฮสต์ ระบบจะสุ่มมอบภารกิจจำนวนหนึ่ง โดยมีเป้าหมายเพื่อฝึกโฮสต์ให้เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธระดับแนวหน้าของโลก」
「ภารกิจเป็นเพียงกระบวนการ เป็นแรงผลักดัน ไม่ใช่เป้าหมาย และรางวัลก็มีมูลค่าสูงมาก」
「ตัวอย่างเช่น ระหว่างที่โฮสต์ปฏิบัติภารกิจรักษาความปลอดภัย นอกจากรางวัลจากการทำภารกิจสุ่มสำเร็จแล้ว ทุกสัปดาห์ยังจะได้รับเหรียญทองหนึ่งเหรียญเป็นรางวัลประจำ」
「เหรียญทองหนักประมาณหนึ่งออนซ์ เป็นทองคำบริสุทธิ์ สามารถเบิกเป็นของจริงผ่านระบบ หรือแปลงเป็นสกุลเงินของประเทศต่าง ๆ ได้โดยตรง อีกทั้งยังโอนเงินแบบไร้ร่องรอยได้ด้วย」
เหยาผิงอันเริ่มหวั่นไหว 「ทองคำ? หนึ่งออนซ์เหรอ?」
「ถูกต้อง」
「หนึ่งออนซ์เท่ากับ 28.35 กรัม คิดตามราคาทองตอนนี้... สัปดาห์หนึ่งก็เกือบหมื่นเลยเหรอ?」
「ใช่ โฮสต์คณิตศาสตร์ใช้ได้เลย」
「เดือนหนึ่งก็สี่หมื่นกว่า?」
「ถูกต้อง!」
「ยังไม่รวมเงินเดือนที่เขาจ่ายให้อีกเหรอ?」
「ไม่รวม」
「เอาวะ ผูกมัดก็ได้」
「ติ๊ง ผูกมัดสำเร็จ ระบบรักษาความปลอดภัยสุดยอดเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ」
「แพ็กของขวัญมือใหม่กำลังจัดส่ง โปรดตรวจรับ อีกอย่าง ขอเตือนสักหน่อย โอกาสทำงานกำลังเดินทางมา พรุ่งนี้เช้าโฮสต์ไปเดินเล่นในตัวอำเภอที่อยู่ก็แล้วกัน」
「...งั้นเปิดแพ็กมือใหม่ให้ฉันดูก่อน」
「เปิดแพ็กของขวัญมือใหม่」
「โฮสต์ได้รับการ์ดเพิ่มค่าสถานะสามด้านหนึ่งใบ ประสบการณ์ทั้งหมดของทหารผ่านศึกหน่วยลาดตระเวนห้าปี เปิดคลังอาวุธยุทโธปกรณ์ เปิดคลังของกลาง และเหรียญทอง x10」
จิ๊!
พอเห็นของขวัญมือใหม่ที่อัดแน่น เหยาผิงอันก็ไม่อยากพูดอะไรสักคำ ในหัวมีเพียงคำว่า “หอมจริง ๆ” สองคำที่หลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว
「มีหน้าต่างค่าสถานะไหม?」
「ใช้ความคิดก็เปิดได้」
「ได้เลย」
พอขยับความคิด หน้าต่างค่าสถานะก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างไร้ที่มา
โฮสต์: เหยาผิงอัน
พละกำลัง: 0.8
ความว่องไว: 0.9
ความแข็งแกร่ง: 0.9
ทักษะ: ไม่มี
เหรียญทอง: 10
「เดี๋ยวนะ ฉันได้ประสบการณ์ทั้งหมดของทหารลาดตระเวนที่ผ่านศึกมาห้าปีไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่มีทักษะสักอย่าง?」
「อย่างแรก คุณยังไม่ได้รับประสบการณ์ อย่างที่สอง ประสบการณ์จะไม่ถูกใส่ไว้ในช่องทักษะ สุดท้าย แนะนำให้โฮสต์ใช้การ์ดเพิ่มค่าสถานะสามด้านก่อน แล้วค่อยรับประสบการณ์ของทหารผ่านศึกห้าปี」
「...ได้ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าการ์ดเพิ่มค่าสถานะมันเจ๋งแค่ไหน ระบบ ใช้ให้ฉันเลย!」
「ติ๊ง กำลังใช้การ์ดเพิ่มค่าสถานะสามด้าน โปรดเตรียมตัวให้พร้อม」
「ฉัน... หืม?」
พอได้ยินเสียงเตือนจากเสียงกลไกที่ไม่เหมือนตอนคุยกันก่อนหน้านี้ เหยาผิงอันก็ใจหล่นวูบ รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
ตอนที่กำลังจะสบถออกมา กลับไม่มีความเจ็บปวดแสนสาหัสหรือความรู้สึกอื่นอย่างที่คิดไว้ ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกสบายมาก แถมยังไม่กระทบต่อสติหรือการเคลื่อนไหวเลย
เพียงไม่กี่วินาที เขาก็รู้สึกได้ชัดว่าร่างกายเปลี่ยนไป แต่กลับไม่มีอาการปรับตัวไม่ทันจากการที่พละกำลังเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน
ราวกับร่างกายแข็งแกร่งแบบนี้มาตั้งแต่เกิด
โฮสต์: เหยาผิงอัน
พละกำลัง: 1.5
ความว่องไว: 1.5
ความแข็งแกร่ง: 2.0
ทักษะ: ไม่มี
เหรียญทอง: 10
โคตรแจ่ม!
ตัวเลขบนหน้าต่างที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนทำให้เหยาผิงอันเข้าใจสภาพร่างกายของตัวเองมากขึ้น
เมื่อก่อนพละกำลังกับความเร็วของเขาก็ถือว่าดีในหมู่คนวัยเดียวกันอยู่แล้ว กล้ามเนื้อที่มีก็ไม่ได้ขึ้นมาเล่น ๆ แต่ตอนนี้กลับเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้...
เขาเดินไปยกกระเป๋าเดินทางที่พิงกำแพงอยู่
เฮ้ย กระเป๋าหนักหลายสิบกิโลยกขึ้นมาได้สบาย ๆ แถมยังถือไว้ทำสควอตแบกน้ำหนักต่อเนื่องสิบกว่าครั้งโดยไม่รู้สึกเหนื่อย
ร่างกายนี้มันสุดยอดจริง ๆ!
「รับประสบการณ์ทหารผ่านศึกหน่วยลาดตระเวนห้าปี」
「ติ๊ง กำลังถ่ายทอด」
คราวนี้เหยาผิงอันประมาทไปหน่อย กระแสข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมองอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาเกิดภาพหลอน ราวกับได้ผ่านประสบการณ์ทั้งหมดของคนคนหนึ่ง ตั้งแต่เป็นทหารใหม่จนอยู่หน่วยลาดตระเวนครบห้าปี
พอเขากลับมาได้สติอีกครั้ง เวลาก็ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แต่สำหรับเขาแล้วกลับรู้สึกเหมือนผ่านไปนานมาก
เดินไปถึงหน้าเตียง มือก็เริ่มขยับแกร๊ก ๆ... เพียงไม่นาน ปืนไรเฟิลเอเคในมือก็ถูกถอดออกเป็นชิ้น ๆ แม้จะยังไม่คล่องนัก เพราะในความทรงจำของเขาไม่มีประสบการณ์ใช้งานปืนไรเฟิลเอเคสี่สิบเจ็ด
แต่เพราะคุ้นเคยกับอาวุธปืนอยู่แล้ว เขาจึงค่อย ๆ ถอดและประกอบกลับได้สำเร็จ แม้จะมีติดขัดบ้าง
พอประกอบกลับเสร็จ เขาก็ดึงคันรั้งปืนดังแกร๊ก ท่าถือปืนได้มาตรฐาน แววตาก็คมกริบขึ้น
ของดี!
ประสบการณ์นี่มันของดีจริง ๆ!
หลังสัมผัสกฎ “หอมจริง ๆ” อีกครั้ง เหยาผิงอันก็ขยับความคิด นำปืนไรเฟิลเอเคกับกระสุนปืนไรเฟิลขนาด 7.62 มม. จากโรงงานเดิมทั้งลังเก็บเข้าไปในคลังอาวุธยุทโธปกรณ์
ขณะเดียวกัน ในหัวก็มีพื้นที่หนึ่งเพิ่มขึ้นมา เป็นชั้นวางของเรียงรายเต็มไปหมด
ทว่าบนชั้นวางในพื้นที่นั้นมีเพียงเอเคสี่สิบเจ็ดโดด ๆ หนึ่งกระบอก กับลังใส่กระสุนที่ยังไม่เปิดอีกลังหนึ่งซึ่งวางอยู่ตรงมุม
เขาเหลือบมองไปเห็นเป้สะพายหลังกับกระเป๋าเดินทางของตัวเอง
「ระบบ เป้กับกระเป๋าเดินทางของฉันใส่เข้าไปในคลังของกลางได้ไหม?」
「ไม่ได้ คลังของกลางก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นของกลาง สิ่งของเหล่านี้ไม่ใช่ของกลาง จึงเก็บเข้าไปไม่ได้」
「ไม่เห็นฉลาดเลย」เหยาผิงอันพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ
ระบบเงียบไป ก่อนส่งสายตาเหลือกใส่เขา