“อ๊าย... ไอ้หนู ไม่รู้จักใหญ่รู้จักเล็ก”
ในถ้ำมืดมิด
หญิงสาวคนหนึ่งนั่งพิงอยู่บนเตียงหยกอย่างอ่อนเปลี้ย ใบหน้าซีดเซียว ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ
เฉินฮวา อายุยี่สิบสาม หน้าตาคมคาย จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสติที่เลื่อนลอย
ในขณะนี้เขาเพียงรู้สึกร่างกายเลือดลมพลุ่งพล่าน สติก็เริ่มไม่มั่นคง
และคนที่นอนอยู่บนเตียงหยกในตอนนี้ คือ หมอเทพบนโลก ยอดหญิงงามอันดับหนึ่ง ปิงซินโหรว!
“ยังคงควบคุมสิ่งนั้นไว้ไม่ได้เลยหรือ...”
ปิงซินโหรวถอนหายใจเบา ๆ มองศิษย์ตรงหน้าด้วยแววตาครุ่นคิด
ก่อนหน้านี้นางใช้พลังมากเกินไป ตอนนี้ร่างกายอ่อนแรงแทบจะขยับนิ้วไม่ไหว
“ข้าควบคุมปราณไฟโดยกำเนิดในร่างกายไว้ไม่ไหวแล้ว...”
“ตั้งสติเถอะ อย่าขยับ...”
คำพูดของปิงซินโหรวยังไม่ทันจบ เฉินฮวาก็พุ่งเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว
บนตัวเขามีพลังปั่นป่วนจนแทบจะคลุ้มคลั่ง เห็นชัดว่าถูกพลังภายในในร่างกายต่อต้าน
นางหรี่ตามอง คิดอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ยกมือที่อ่อนแรงขึ้นมา แตะที่ฝ่ามือของเฉินฮวาเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ถ่ายพลังภายในที่เหลือน้อยของนางให้เขา
“ช่างเถอะ... ในฐานะอาจารย์ ข้าจะใช้พลังที่มีทั้งชีวิตนี้ ช่วยเจ้าให้พ้นจากวิกฤตครั้งนี้เอง”
ปิงซินโหรวสูดหายใจลึก ๆ
ตัดสินใจครั้งใหญ่
......
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ
ปราณไฟโดยกำเนิดที่เสียการควบคุมในร่างของเฉินฮวาก็ค่อย ๆ ถูกกดไว้ได้
เมื่อรู้สึกตัว เขาก็ถอยหลังทันที แล้วคุกเข่าลงกับพื้น
“อาจารย์... ศิษย์สมควรตาย ปล่อยให้อาจารย์ต้องเสียพลังเพียงนี้ เกือบทำให้อาจารย์ต้องเป็นอันตราย!”
ปิงซินโหรวเก็บเสื้อผ้าเล็กน้อย นั่งพิงเตียงหยก ใบหน้าซีดแต่แววตาอ่อนโยน “เจ้าเป็นศิษย์ของข้า แล้วข้าจะให้เจ้าคลั่งจนเสียสติโดยไม่ช่วยได้อย่างไร? ลุกขึ้นเถอะ”
เฉินฮวาก้มหน้าอยู่อย่างนั้น นานเท่าไหร่ก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น
เมื่อกลับมามีสติ
เฉินฮวาก็ทรุดตัวคุกเข่าลงแทบเท้าปิงซินโหรว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง
ในใจก็ด่าเองว่าเป็นสัตว์เดรัจฉาน ที่ทำร้ายอาจารย์ของตัวเองได้ลงคอ!
“เฮ้อ เรื่องนี้จะโทษเจ้าแต่เพียงผู้เดียวก็ไม่ได้ เป็นชะตากรรมของข้าเอง”
ปิงซินโหรวตัวเปลือยเปล่า ยกมือขาวเนียนขึ้นปิดหน้าอกไว้เพื่อกันไม่ให้ต้องเสียตัว ใช่ว่านางไม่อยากใส่เสื้อผ้า แต่เสื้อผ้าของนางถูกเฉินฮวาฉีกจนหมดแล้ว!
“เจ้าลงเขาไปเถอะ”
“ลงเขา? อาจารย์จะไล่ศิษย์ลงเขา?”
เฉินฮวาได้ยินก็รีบร้อนทันที รีบก้มหัวให้ปิงซินโหรวอ้อนวอน “อาจารย์ ศิษย์ผิดไปแล้ว ศิษย์ทำเรื่องแบบนั้นกับอาจารย์ สมควรตาย ขอให้ศิษย์อยู่บนเขาตลอดชีวิต เป็นวัวเป็นควายให้อาจารย์เพื่อไถ่โทษที่ทำผิด!”
“ขอเพียงอาจารย์อย่าไล่ศิษย์ลงเขา!”
เฉินฮวาเติบโตอยู่บนเขามาตั้งแต่เด็ก อยู่กับปิงซินโหรวตามลำพังสองคน
ย่อมไม่ยอมจากนางไป!
ตอนนี้ ปิงซินโหรวพูดขึ้นว่า “ที่มาที่ไปของเจ้า มีเงื่อนงำแล้ว”
ได้ยินดังนั้น
เฉินฮวาก็ตกใจทันที
ที่มาที่ไป?
ใช่แล้ว เขาเป็นเด็กกำพร้าไร้พ่อไร้แม่
ถ้าอาจารย์ไม่พูด
ตัวเองก็คงลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
“ยี่สิบสามปีก่อน พ่อแม่ของเจ้าคงถูกศัตรูตามล่า หนีไม่พ้นเลยฝากเจ้าไว้กับข้า เจ้าไม่ควรโทษที่พวกเขาทอดทิ้งเจ้า” ปิงซินโหรวพูดเสริม
“ศัตรูตามล่า?” สีหน้าเฉินฮวาเย็นชาลง
“สิ่งที่ข้าสอนได้ สอนให้เจ้าหมดแล้ว พรุ่งนี้เจ้าลงเขาไปสืบเรื่องที่มาที่ไปของตนเอง รวมถึงคนที่ตามล่าพ่อแม่ของเจ้า”
ปิงซินโหรวหยิบจดหมายฉบับหนึ่งส่งให้เฉินฮวา พูดว่า “ตอนนั้นที่พ่อแม่ของเจ้าฝากเจ้าไว้กับข้าที่เมืองหยุนไห่ ในตัวเจ้ายังมีจดหมายฉบับหนึ่งอยู่ด้วย อีกอย่าง ข้าเอาข้อมูลที่สืบมาหลายปีใส่ไว้ด้วย ข้อมูลในจดหมายเกี่ยวกับที่มาที่ไปของเจ้า ลงเขาไปแล้วค่อยเปิดดู”
“ครับ อาจารย์!”
เฉินฮวาเก็บจดหมายนั้นอย่างระมัดระวัง
ปิงซินโหรวบอกว่าให้ลงเขาไปแล้วค่อยเปิด เขาจึงไม่รีบร้อน
แต่เรื่องหนึ่งก็คือเรื่องหนึ่ง เรื่องเมื่อกี้ยังไม่ได้ขอให้อาจารย์ยกโทษเลย!
“อาจารย์มีพระคุณต่อศิษย์มาก ศิษย์จะจดจำตลอดไป รอศิษย์สืบเรื่องที่มาที่ไปได้แล้ว จะกลับมาบนเขาเพื่อเป็นวัวเป็นควายให้อาจารย์!”
เฉินฮวาสายตาแน่วแน่ พูดอย่างจริงจัง
“ไอ้หนู อย่ามาแสร้งทำเป็นไม่ได้” แต่ปิงซินโหรวกลับเหลือบตามองเขาแล้วพูดว่า “เจ้าแอบอยากได้ตัวข้ามานานแล้วใช่ไหม ครั้งนี้ได้มาเพราะบังเอิญก็ถือเป็นเรื่องบังเอิญ ข้าไม่ไล่เจ้าลงเขาอีกแล้ว”
“วันหน้าอีกนานแค่ไหนเจ้าถึงจะเลิกทำร้ายข้าเล่า! พลังความหนุ่มของเจ้านั่น ข้าไม่ไหวหรอก!”
ปิงซินโหรวรู้จักเฉินฮวาดีแค่ไหน
เห็นทะลุความคิดเล็ก ๆ ของเขาในทันที
“เหอะ ๆ อาจารย์เมื่อกี้ท่านก็ดูมีความสุขนะ ครั้งหน้าท่านไม่อยากอีกเหรอ?”
เฉินฮวารู้ว่าความคิดถูกจับได้ ก็หัวเราะอย่างเก้อเขิน
“เจ้าพูดอีก!” ปิงซินโหรวหน้าซื่อ แต่แววตาเหลือบมองเฉินฮวา แล้วหยิบหยกจี้ชิ้นหนึ่งจากเสื้อผ้าที่ถูกเฉินฮวาฉีกขาด มอบให้เฉินฮวา
“อาจารย์ นี่คืออะไร?” เฉินฮวาถามด้วยความอยากรู้
ปิงซินโหรวอธิบาย “เมื่อหลายปีก่อนข้าหมั้นหมายให้เจ้าไว้ นี่คือของรับรอง เจ้าเก็บไว้ให้ดี ภารกิจครั้งนี้ของเจ้านอกจากสืบเรื่องที่มาที่ไปแล้ว ยังต้องไปทำตามสัญญาหมั้นหมายนี้ด้วย”
“หมั้นหมาย? อาจารย์หมายถึงหาภรรยาให้ผม?” เฉินฮวาดวงตาเป็นประกาย
“ใช่ พรุ่งนี้เจ้าลงเขาไปหาภรรยาของเจ้าเถอะ ข้าไม่ไหวกับความขยันของเจ้าแล้ว!”
ปิงซินโหรวก้มลงมองร่องรอยที่หลงเหลือบนตัว แล้วก็หน้าแดงขึ้นมา
คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะถูกเจ้าเด็กนี่จัดการได้!
คิดถึงตรงนี้
นางยิ่งอายขึ้นไปอีก
“งั้นก็ได้ อาจารย์ ศิษย์ฟังอาจารย์ทุกอย่าง!” เฉินฮวาเก็บหยกจี้ แล้วมองหน้าปิงซินโหรว ยิ้มบาง ๆ “แต่ก่อนลงเขา ขอเวลาอีกสักหน่อย...”
พูดจบ
เขาก็พุ่งเข้าไปกอดปิงซินโหรว
“ไอ้หนู! เจ้า!”
จากนั้น
ภายในถ้ำก็เต็มไปด้วยบรรยากาศอีกครั้ง
......
วันต่อมา
สถานีรถไฟเมืองหยุนไห่
เฉินฮวาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน รองเท้าผ้าใบสีดำเรียบง่าย แบกเป้สีดำ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจกับผู้หญิงเมืองที่แต่งตัวเปิดเผย
บางคนโชว์แผ่นหลังเปลือยเปล่า ด้านหน้าก็แค่ผ้าชิ้นเล็ก ๆ ห้อยไว้!
“ยังสู้อาจารย์ไม่ได้”
เฉินฮวานึกถึงเรื่องเมื่อคืน
ความรู้สึกแบบนั้น ไม่เคยมีมาก่อน!
เช้านี้เขายังอยากอยู่กับปิงซินโหรวอีกสักหน่อย แต่กลับถูกไล่ลงเขาทันที นั่งรถไฟหลายชั่วโมงมาถึงเมืองหยุนไห่ และตอนนี้เขากำลังรอคู่หมั้นของเขามารับ!
“ไม่รู้ว่าภรรยาในอนาคตหน้าตาสวยไหม ไม่ต้องให้หุ่นดีกว่าอาจารย์ แต่ก็ไม่ควรสู้ไม่ได้!”
กำลังคิดอยู่ ก็มีรถสีแดงคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ตรงหน้า
ในขณะที่กำลังสงสัย ผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง สวมเสื้อเชิ้ตผ้าสีขาวนุ่ม กระโปรงสั้นสีดำ
สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเฉินฮวาเป็นพิเศษคือ หุ่นที่แทบจะสมบูรณ์แบบของเธอ
ทำให้เฉินฮวาตาสว่างทันที!
หุ่นแบบนี้ เยี่ยมสุด ๆ!
“แกคือเฉินฮวาใช่ไหม? ฉันชื่อฉีหลิน มารับแก”
ผู้หญิงหุ่นสมบูรณ์แบบเดินมาหาเฉินฮวา พูดเบา ๆ
ดวงตาสวยของเธอเมื่อมองเฉินฮวาเย็นชาเล็กน้อย ดูเหมือนไม่แยแสเขาเลย
“ฉีหลิน? แกคือคู่หมั้นของฉันเหรอ?”
เฉินฮวาได้ยินก็ตกใจ แต่ในใจกลับดีใจทันที
คิดไม่ถึงว่าภรรยาในอนาคตของตัวเองจะมีหุ่นดีขนาดนั้น!
ถ้าเป็นแบบนี้...
การจากอาจารย์ลงเขามา ก็ดูไม่น่าเศร้าเท่าไหร่...
......