วางกับดักกวางโรเสร็จแล้ว ต่อไปก็ถึงตากับดักหมูป่า คุณปู่พาทั้งสองคนไปที่ชายพุ่มไม้ก่อนเอ่ยว่า
“กับดักหมูป่าก็คล้ายกับกับดักกวางโร ต้องวางให้ต่ำกว่าครึ่งเมตรจากพื้น และใช้บ่วงแบบเดียวกัน จุดสำคัญที่สุดคือห้ามใช้ลวดเส้นเดียว เพราะทนแรงกัดกระชากของหมูป่าไม่ไหว เดี๋ยวก็ขาด ถ้าไม่มีลวดสลิง ก็ต้องพันเพิ่มอีกสองรอบถึงจะปลอดภัย”
กับดักหมูป่าวางไม่มาก รวมทั้งหมดห้าตัว สาเหตุหลักก็เพราะวัสดุแพงเกินไป กับดักหมูป่าหนึ่งตัวต้องใช้ลวดเกือบสามเมตร ค่าใช้จ่ายแบบนี้ไม่ใช่ครอบครัวธรรมดาจะรับไหว แถมยังหาลวดมากขนาดนั้นไม่ได้ด้วย
พอทั้งสามคนกับสุนัขหนึ่งตัววางกับดักเสร็จ ก็เป็นเวลาบ่ายสี่ห้าโมงแล้ว ถึงเวลากลับไปกินข้าวและพักผ่อน ยามค่ำคืนในป่าอันตรายมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่มีเพิงพักชั่วคราวอยู่มากมาย สำโรงใต้ยังพอไหว หมาป่าไม่ได้มีมากนัก แต่ในเขาต้าชิงชานนั่นสิถึงจะเรียกว่ามีเยอะ
ทั้งสามคนกลับถึงเพิงพักชั่วคราว ก่อไฟย่างเนื้อ แล้วหยิบกล่องข้าวอลูมิเนียมจากตะกร้าสะพายออกมา ของชิ้นนี้เป็นเครื่องครัวสารพัดประโยชน์จริง ๆ เติมน้ำสะอาดลงไปนิดหน่อย เอาอาหารแห้งมาอุ่น ก็ได้มื้อร้อน ๆ กินแล้ว
กระต่ายที่ชางอวิ๋นไล่จับมาได้ตัวนี้ค่อนข้างใหญ่ หนักราวสี่ชั่ง พอชำแหละแล้วได้เนื้อเกินสองชั่ง ทั้งสามคนแบ่งกันกินกับอาหารแห้งก็อิ่มพอดี แต่จะกินเนื้อกระต่ายเป็นอาหารหลักไม่ได้ เพราะไม่มีไขมัน หากกินแต่เนื้อกระต่าย คนจะยิ่งผอมลงเรื่อย ๆ ถึงขั้นเคยมีคนพูดกันว่าในยุคทศวรรษ 1960 กินแต่กระต่ายจนตายได้
หลังจากกินข้าวเสร็จ ทั้งสามคนก็นอนทั้งชุดอยู่บนกองหญ้าแห้ง ส่วนการเข้าเวรยาม คุณปู่เฝ้าช่วงครึ่งแรกของคืน ส่วนเฉินเสียงหยางกับชุ่นจื้อเฝ้าช่วงครึ่งหลัง ทั้งสองคนยังไม่มีประสบการณ์ ให้เฝ้าด้วยกันจะปลอดภัยกว่า