ผลักประตูรั้วเข้ามา ทั้งสามคนกับสุนัขอีกหนึ่งตัวลากเลื่อนลากเข้ามาในลานบ้าน เฉินเสียงหยางสูดจมูก ได้กลิ่นหอมของเนื้อฟุ้งกระจายไปทั่ว
แม่เฉินได้ยินเสียงวุ่นวายในลานบ้าน จึงผลักประตูห้องออกมา พอเห็นทั้งสามกลับมาแล้วก็รีบเดินเข้าไปรับตะกร้าสะพายหลัง ครั้นเห็นกวางโรกองเต็มเลื่อนลากก็ยิ้มพลางพูดว่า
“ได้ของเยอะเลยนะ ล่ากวางโรมาได้สี่ตัวเหรอ หิวแล้วใช่ไหม รีบเข้าบ้านมากินข้าวเร็ว”
เฉินเสียงหยางรับคำ แต่ไม่ได้เข้าบ้านทันที กลับยกขวานขึ้นมาสับเนื้อกวางโรตัวผู้ที่ถลกหนังแล้วออกมาครึ่งตัวกว่า ๆ เขาชั่งน้ำหนักในมือแล้วคิดว่าเนื้อน่าจะหนักเกินสามสิบชั่งแน่นอน จากนั้นก็ยื่นให้ชุ่นจื้อพลางพูดว่า
“แกเอากวางโรกลับบ้านไปก่อน ให้พ่อแม่เห็นว่าออกไปล่าสัตว์กับฉันแล้วได้ของกลับมาจริง ๆ แล้วค่อยกลับมากินข้าว ส่วนหนังกวางโร รอขายได้เงินแล้วค่อยแบ่งกัน”
ชุ่นจื้อเข้าใจน้ำใจของเฉินเสียงหยาง จึงไม่ได้ปฏิเสธ เขาหิ้วเนื้อกวางโรครึ่งตัว พลางทักทายปู่เฉิน แม่เฉิน และพ่อเฉินว่า
“ปู่เฉิน ป้าครับ ลุงเฉิน พี่เสียงหยาง งั้นผมกลับก่อนนะครับ เดี๋ยวค่อยมาใหม่ ผมจะกลับไปให้พ่อแม่ดูของที่ได้จากการขึ้นเขากับพี่เสียงหยาง พวกท่านต้องดีใจมากแน่ ๆ”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป ส่วนเฉินเสียงหยางตัดขากวางโรออกมาอีกข้างหนึ่ง ยื่นให้แม่เฉินพลางพูดว่า
“แม่ครับ เพิ่มกับข้าวอีกสักสองสามอย่างนะครับ เดี๋ยวลุง ๆ จากตระกูลอวี้จะมาที่บ้าน พวกเขาเจอฝูงหมูป่าในเขา อยากหาคนไปช่วยกันขึ้นเขาจัดการฝูงหมูป่านั่นครับ”
แม่เฉินได้ยินแล้วก็ยิ้มหน้าบานทันที ต้องรู้ว่าในเขาแบบนี้ ต่อให้เป็นพรานเฒ่าที่มีประสบการณ์มาก บางครั้งโชคร้ายก็กลับบ้านมือเปล่าได้เหมือนกัน ช่วงนี้ไอ้ลูกชายตัวแสบของบ้านเพิ่งขึ้นเขาไปแค่สองครั้ง