“ตื่นแล้วเหรอ?”
ฮั่วเหวินเย่าก้มลงหาเธอ คว้าท่อนแขนทั้งสองข้างของเธอกดไว้เหนือศีรษะ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง หัวใจของอวี้เถาหนิงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
“คุณชายสามฮั่ว...”
“อีกครั้ง”
เสียงทุ้มต่ำของเขาไพเราะชวนฟัง ยามริมฝีปากบางเผยอขึ้นก็ชวนให้คนเคลิบเคลิ้ม
เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอขัดขืน
เขาเป็นฝ่ายคุมเกมอย่างเด็ดขาด
ใคร ๆ ก็ร่ำลือว่าคุณชายสามฮั่วไม่ข้องแวะกับผู้หญิง ไม่เคยสนใจสตรีเพศ
ร่ำลือกันว่าคุณชายสามฮั่วเป็นคนเย็นชาและรู้จักยับยั้งชั่งใจ ไม่เคยปล่อยตัวตามอำเภอใจ
แต่คุณชายสามฮั่วตรงหน้าในเวลานี้ นอกจากใบหน้าที่เหมือนกับในนิตยสารธุรกิจแล้ว ส่วนอื่นกลับไม่ตรงกับข่าวลือสักนิด
ใครกันที่พูดว่าเขาไม่ข้องแวะกับผู้หญิง?
เธอ อวี้เถาหนิง ไม่ใช่ผู้หญิงหรือไง?
ใครกันที่พูดว่าเขารู้จักยับยั้งชั่งใจ ไม่ปล่อยตัวตามอำเภอใจ?
แล้วที่เขาทำกับเธอตลอดทั้งคืนเมื่อวานคืออะไร?
แถมยังไม่รู้จักพอ ตื่นเช้ามาลืมตาปุ๊บก็เริ่มอีกแล้ว
เธอไปทำบาปทำกรรมอะไรไว้กันนะ?
เธอไม่เคยฝันอยากเป็นภรรยาท่านประธานบริษัทอะไรนั่น ยิ่งไม่เคยฝันว่าจะมีท่านประธานบริษัทใหญ่โตมาช่วยเธอให้พ้นจากความยากจน...
“ตั้งใจหน่อย”
เขากัดใบหูเธอเบา ๆ พลางเตือนอย่างไม่สบอารมณ์
อวี้เถาหนิงเม้มริมฝีปาก ไม่ยอมให้ตัวเองส่งเสียงออกมา
ตอนนั้นเองเธอถึงนึกขึ้นได้ว่าเขาถูกวางยา
ใครกันที่วางยาเขา ฤทธิ์ยาแรงขนาดนี้ ไม่กลัวเขาถูกเล่นจนตายหรือไง
หลังผ่านค่ำคืนที่ร้อนเร่าราวกับล่องลอยขึ้นลง ในที่สุดอวี้เถาหนิงก็ไปเรียนไม่ทันคาบสิบโมง
เธอลาป่วย
เพื่อนร่วมห้องโทรมาถามด้วยความเป็นห่วงว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอทำได้แค่โกหกไปว่าหลังเลิกงานเมื่อคืนกว่าจะถ่ายงานเสร็จก็ดึกมาก เลยหาที่พักข้างนอก กลับไปไม่ทันแล้ว
“หนิงหนิง เลิกถ่ายงานนั้นเถอะ กลับดึกทุกวันแบบนี้ ฉันเป็นห่วง”
“หว่านหว่าน เธอก็รู้ว่าฉันกำลังขัดสนเงิน”
“ก็ได้ รีบกลับมาล่ะ”
หลินหว่านถอนหายใจ
เรื่องของเถาหนิง เธอที่เป็นเพื่อนสนิทรู้ดีกว่าใคร
เพราะรู้ดีถึงไม่กล้าเกลี้ยกล่อม
ได้แต่หวังว่าหนิงหนิงจะหาเงินให้ครบเร็ว ๆ แล้วหลุดพ้นจากเรื่องนี้เสียที!
อวี้เถาหนิงวางสาย โทรศัพท์มือถือใบหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้า
เขาสวมสูทสีเข้ม ใบหน้าคมคายดูสุขุมและเก็บอารมณ์
มือของเขาขาวเรียวงาม ข้อนิ้วชัดเจน คีบบัตรธนาคารไว้ระหว่างนิ้วแล้วยื่นตั้งตรงมาตรงหน้าเธอ ราวกับกำลังรอให้เธอยื่นมือไปรับ
“คุณชายสามฮั่ว ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”
เธอขัดสนเงินจริง แต่ยังไม่ได้คิดจะใช้เรื่องนี้ขอเงินจากเขา
เธอพูดไม่ออก
บางทีหลายคนคงด่าว่าเธอโง่
แต่ถ้าเธอไม่โง่ ก็คงไม่ต้องมีชีวิตลำบากขนาดนี้
อย่างไรเสียใบหน้าของเธอก็สวยไม่น้อย
ถ้าอยากหาเงินให้เร็วขึ้น แค่ไปทำงานในสถานบันเทิงยามค่ำคืน เงินที่ได้คืนเดียวก็มากกว่าค่าเป็นนางแบบพาร์ตไทม์ทั้งเดือนแล้ว
แต่เธอทำใจให้ทำแบบนั้นไม่ได้
ยิ่งไม่อยากให้วันหน้ามีคนชี้หน้าด่าว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่าย
แก้มของเธอร้อนผ่าว กว่าจะรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมาได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่ “ฉันรู้ว่าเมื่อคืนคุณถูกวางยา ก็...ถือว่าฉันช่วยคนตกทุกข์ได้ยากก็แล้วกัน ตอนนี้คุณน่าจะไม่เป็นไรแล้ว ฉัน...ฉันไปก่อนนะ!”
อวี้เถาหนิงลุกพรวดขึ้นอย่างลนลาน ตั้งใจจะหนี
ฮั่วเหวินเย่าฟังคำพูดของเธอแล้วถึงกับอึ้งไป
ช่วยคนตกทุกข์ได้ยาก?
เธอเรียกเรื่องนี้ว่าช่วยคนตกทุกข์ได้ยากงั้นเหรอ?
“จะให้ฉันทำป้ายเชิดชูคุณก่อนค่อยไปไหม?”
ฮั่วเหวินเย่าแทบอยากกัดลิ้นตัวเองให้ตาย
บ้าจริง!
เขาพูดอะไรออกไปเนี่ย!
อวี้เถาหนิงชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามองเขา
ป้ายเชิดชู?
จะยิ่งใหญ่เกินไปหรือเปล่า?
ถึงเขากล้าให้ เธอก็ไม่กล้ารับหรอก!
เรื่องแบบนี้จะเอาไปพูดให้ใครฟังได้ที่ไหน แล้วบนป้ายจะเขียนว่าอะไร?
เขียนว่าเธอมอบกายช่วยคุณชายสามฮั่วให้พ้นทุกข์หรือไง?
แต่เธอก็ไม่ได้มอบให้เขานี่นา?
หรือจะเขียนว่าเธอมอบความบริสุทธิ์ช่วยชีวิตคุณชายสามฮั่วไว้หนึ่งชีวิต?
อวี้เถาหนิงส่ายหน้ารัว ๆ!
ช่างเถอะ ๆ เธอกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย!
“คุณชายสาม แล้วเจอกันค่ะ!”
“ไม่สิ ไม่ต้องเจอกันอีกเลยค่ะ!”
เธอหวังว่าหลังจากนี้ต่างคนต่างไป ไม่ต้องพบกันอีก
อวี้เถาหนิงวิ่งออกจากคฤหาสน์ไปตลอดทาง ก่อนจะยืนเอ๋ออยู่ข้างนอกเพื่อเรียกรถ
ฮั่วเหวินเย่ายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ มองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเธอ ปลายนิ้วลูบไล้เส้นโค้งงดงามของริมฝีปากเนียนละเอียดซ้ำแล้วซ้ำเล่า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มงดงาม
“ไม่ต้องเจอกันอีกงั้นเหรอ? ยัยตัวแสบ เธอนี่คิดได้ง่าย ๆ เลยนะ—”
“แต่ฉันคิดแบบนั้นไม่ได้แล้ว!”
ฮั่วเหวินเย่าล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋ากางเกง หมุนตัวกลับอย่างเย็นชา ประกายเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา
เขาควรไปคิดบัญชีกับคนคนนั้นได้แล้ว
เครือฮั่วซื่อ—
รถประจำตำแหน่งของท่านประธานที่ดูเรียบหรูแล่นเข้าไปในตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้าอย่างช้า ๆ รองเท้าหนังเงาวับของฮั่วเหวินเย่าเหยียบลงบนพื้น เสียงเรียก “คุณชายสาม” ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าตั้งแต่เขาปรากฏตัวจนก้าวเข้าไปในลิฟต์
ตัวเลขบนลิฟต์เลื่อนสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ทันทีที่ลิฟต์หยุด ความเย็นชาในดวงตาของฮั่วเหวินเย่าก็แผ่ขยายถึงขีดสุด
ห้องทำงานท่านประธาน—
ฮั่วเหวินเย่ามาถึงก็เห็นคนคนหนึ่งเอนกายอยู่บนโซฟาแล้ว
ร่างสูงโปร่งเอนพิงโซฟาสีดำอย่างเกียจคร้าน พอเห็นฮั่วเหวินเย่าเข้ามาก็ยิ้มกว้างพลางกางแขนออกทันที
“เป็นไงบ้าง? เมื่อคืนกับซินหรานได้สานสัมพันธ์ร้อนแรงกันหรือเปล่า? เมื่อไหร่จะไปสู่ขอที่ตระกูลโจวล่ะ? แล้วแม่สาวน้อยซินหรานคนนั้นล่ะ? ถูกคุณชายสามฮั่วทำจนลุกจากเตียงไม่ไหวแล้วหรือไง?”
“เวินเฉิงเยว่! นายยังกล้าพูดอีกนะ!”
ฮั่วเหวินเย่าก้าวพรวดเข้าไปสองก้าว คว้าคอเสื้อเวินเฉิงเยว่แล้วต่อยเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง!
“นายก็รู้ว่าฉันเกลียดอะไรที่สุด!”
ฮั่วเหวินเย่าเตือนเสียงเย็น
เวินเฉิงเยว่ตกใจจนชะงัก ลืมไปเสียสนิทว่าหน้าตัวเองเจ็บจากการถูกต่อย
“เกิดอะไรขึ้น? นายโกรธจริงเหรอ?”
“คิดว่าฉันล้อเล่นอยู่หรือไง?”
“ฮั่วสาม ฟังฉันก่อน!”
เวินเฉิงเยว่จับมือฮั่วเหวินเย่าที่กำคอเสื้อเขาไว้ ค่อย ๆ แกะคอเสื้อของตัวเองกลับมา ฮั่วเหวินเย่าหัวเราะหยัน “นายควรอธิบายให้ฉันฟังดี ๆ”
“เป็นแม่สาวน้อยซินหรานนั่นแหละ ร้องไห้อ้อนวอนฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ร้องจนตาบวมไปหมด เธอชอบนายมาตั้งแต่เด็ก นายก็รู้ดีอยู่แล้ว เธอบอกว่าถ้าครั้งนี้ไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องเสียใจอีก พ่อของเธอจัดการเรื่องแต่งงานให้แล้ว นายเป็นความหวังสุดท้ายของเธอ เพราะงั้น...”
“เพราะงั้นนายก็เห็นแก่ความงามของเธอ แล้วขายเพื่อนตัวเองงั้นสิ?”
ฮั่วเหวินเย่ายิ่งฟังก็ยิ่งโมโห
เวินเฉิงเยว่ยิ้มแห้ง ๆ “ฉันก็แค่คิดว่าตลอดหลายปีมานี้ ผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ข้างนายก็มีแต่ซินหราน พวกนายยังไงก็ต้องลงเอยกันอยู่แล้ว เพราะงั้น...”
“นายดูออกว่าฉันชอบเธอ?”
“ก็ไม่ใช่หรือไง?”
“ฉันว่านายควรไปตรวจสายตาบ้างแล้ว!”
“หา? สายตาฉันก็ปกติดีนี่!”
“นายตาบอดแล้ว”
ฮั่วเหวินเย่าต่อยเข้าที่ตาของเวินเฉิงเยว่หนึ่งหมัด
เวินเฉิงเยว่ร้องไห้โฮพลางวิ่งหนีไป
ก่อนจะวิ่งเข้าไปในลิฟต์ก็ยังไม่วายตะโกนยั่วโมโห “ฮั่วสาม นายได้ประโยชน์แล้วยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อีก ผีที่ไหนก็รู้ว่านายชอบโจวซินหราน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเมื่อวานนายไม่ได้ทำอะไรเลย!”
“โจวซินหราน?”
ฮั่วเหวินเย่าหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน
ถ้าไม่เห็นแก่ความผูกพันที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ไม่สิ ถ้าไม่ใช่เพราะขอบคุณเรื่องเข้าใจผิดครั้งนี้ที่ส่งยัยตัวแสบมาให้เขา เขาคงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ หรอก!
ร้านขายยา—
อวี้เถาหนิงเรียกรถ แต่สถานที่แรกที่ไปไม่ใช่มหาวิทยาลัย
เธอหาร้านขายยาใกล้ ๆ แล้วซื้อยาคุมฉุกเฉิน
ไม่รู้ว่าจะยังได้ผลอยู่หรือเปล่า
เมื่อคืนคุณชายสามฮั่วเอาแต่ทำไม่หยุด แถมไม่ได้ป้องกันอะไรเลย
เธอเอาสุขภาพตัวเองมาเสี่ยงเล่นไม่ได้ และเธอก็ไม่มีทางรับความเสี่ยงนั้นไหว
หลังจากนั้นอวี้เถาหนิงก็ทำเหมือนลืมเรื่องนี้ไป
เธอไปเรียนและไปถ่ายงานตรงเวลา ทุกคืนจะโทรหาน้องชายที่เรียนอยู่บ้านเกิด ถามว่าวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง มีใครรังแกหรือเปล่า
พี่น้องสองคนพึ่งพากันและกันมาห้าปีแล้ว
นับตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อน...ความเจ็บปวดที่ไม่มีใครกล้าพูดถึง
“อวี้เถาหนิง มีคนมาหาเธอข้างล่าง”
เพื่อนห้องข้าง ๆ เดินมาบอก อวี้เถาหนิงมีแววสงสัยพาดผ่านดวงตา รีบวางสายโทรศัพท์ “ใครเหรอ?”
“แต่งตัวเป็นทางการมากเลยนะ หรือจะมาหาเธอไปถ่ายโฆษณา?”
“ไม่น่าใช่นะ...”
อวี้เถาหนิงพึมพำเบา ๆ
ใครที่ไหนจะมาหาเธอถ่ายโฆษณาตอนดึก ๆ กัน?
เธอสวมรองเท้าแตะลงไปข้างล่าง ฝั่งตรงข้ามหอพัก ใต้เงาต้นไม้สลัว ๆ มีชายร่างสูงสง่ายืนอยู่ ดูอายุราวสามสิบต้น ๆ สวมสูทเรียบกริบ หน้าตาไม่ได้โดดเด่นแต่ดูเรียบร้อยดี ไม่ชวนให้คิดฟุ้งซ่านไปในทางอื่น
หน้าตาดูเป็นนักธุรกิจจริง ๆ
ไม่แปลกที่เพื่อนจะคิดว่าเขามาหาเธอไปถ่ายโฆษณา
“คุณอวี้...”
“คุณคือ...”
อวี้เถาหนิงทำหน้างุนงง
“คุณอวี้ คุณชายสามเชิญครับ”