แสงเรืองรองสายหนึ่งตวัดผ่านท้องฟ้า
หลินเฟิงพาเฉินอีหนัวมาถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลเจียง
ตอนนี้หน้าตระกูลเจียงประดับประดาไปด้วยโคมไฟหลากสี ดูคึกคักไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข ที่จอดรถหน้าประตูเต็มไปด้วยรถหรูนานาชนิด
ทั้งสองเดินเข้าไปในคฤหาสน์
บนสนามหญ้าในคฤหาสน์เต็มไปด้วยผู้คน
คนเหล่านี้ล้วนเป็นบุคคลสำคัญในเมืองจินหลิง ทั้งตระกูลหลี่ ตระกูลฉิน สหพันธ์ยุทธ์ สี่ค่ายใหญ่ ฯลฯ นับไม่ถ้วน
และในขณะนี้
เจียงเฟยหยุน เจ้าบ้านตระกูลเจียง กำลังยืนอยู่บนระเบียงกว้างประมาณห้าสิบหกสิบตารางเมตร ถือไมโครโฟน กำลังกล่าวอะไรบางอย่างอย่างคึกคัก
บรรยากาศครึกครื้นมาก
จนการมาถึงของทั้งสองแทบไม่มีใครสังเกตเห็น!
หลินเฟิงกวาดตามองไปทั่วงาน สุดท้ายก็หยุดสายตาที่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งทางด้านขวาของระเบียง
เด็กหญิงสวมชุดเดรสสีชมพู ผมเปียสองข้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับดวงดาวที่สุกสว่างที่สุดบนท้องฟ้า!
สวยและน่ารักจริง ๆ!
ใบหน้าละเอียดอ่อน ผิวขาวเนียน ราวกับตุ๊กตากระเบื้อง!
แต่เด็กหญิงที่สวยเช่นนี้ กลับให้ความรู้สึกซื่อ ๆ ดูไม่ค่อยฉลาด
พูดให้ถูกคือ
ดูทื่อ ๆ
เด็กหญิงนั่งอยู่บนเก้าอี้เจ้าหญิงสีขาวตัวหนึ่ง
มือน้อย ๆ ทั้งสองข้างกำหนังเก้าอี้แน่น เหมือนไม่เคยเห็นงานใหญ่โตแบบนี้ สีหน้าตื่นตระหนกมาก ปากพึมพำโดยไม่รู้ตัว: "แม่ๆ"