โรงแรมจินหลิงซิตี๋
พอหลินเฟิงกลับมา ก็เห็นเฟิงไห่แห่งหอการค้าไป่หยุนกำลังคุยกับเฉินเฉียนซวี่และเฉินอีหนัวสองพี่น้องอย่างออกรส
ส่วนเสี่ยวเหลียนเหลียนกำลังดูการ์ตูนไซอิ๋วฉบับแอนิเมชัน
หลังจากที่หลินเฟิงสอน เธอตอนนี้ไม่ชอบดูเป๊ปป้าพิกแล้ว กลับชอบการ์ตูนอย่างเด็กน้ำเต้าหยก ไซอิ๋วฉบับแอนิเมชันมากกว่า
เฟิงไห่พอเห็นหลินเฟิง ก็รีบลุกขึ้นยืน ยิ้มทักทาย
"คุณชายหลิน!"
"พ่อ! ในที่สุดพ่อก็กลับมาแล้ว"
เสี่ยวเหลียนเหลียนอุทานด้วยความดีใจ วิ่งตัวน้อยๆ พุ่งเข้ามา แขวนคอหลินเฟิงราวกับตุ๊กตาหมีเท็ดดี้
"ลูกสาวตัวดี วันนี้ทำไมมีความสุขจังเลยล่ะ!"
หลินเฟิงหยิกแก้มอ้วนกลมของลูกสาว พร้อมยิ้มพูด
ในสายตาคนนอก เขาคือคนโหดร้ายเลือดเย็นไร้หัวใจ!
แต่ต่อหน้าลูกสาว เขาเป็นเพียงพ่อที่ดีที่อ่อนโยน
"พ่อ...หนูเพิ่งดูไซอิ๋ว แล้วก็ยังไม่เข้าใจว่าระหว่างซุนหงอคงกับเซียนทั้งเจ็ดเกิดอะไรขึ้น ถึงได้มีเด็กน้ำเต้าหยกออกมา!"
เสี่ยวเหลียนเหลียนถามด้วยความอยากรู้
"เรื่องนี้เพราะว่า..."
หลินเฟิงจำใจอธิบายสองสามประโยค หลังจากทำให้ลูกสาวพอใจกับความรู้ใหม่แล้ว ก็หันไปทางเฟิงไห่ ยิ้มพยักหน้าทักทาย
เฟิงไห่ยกกระเป๋าดำใบหนึ่งขึ้นมา แล้วเดินเข้าไปพูดว่า
"คุณชายหลิน นี่คือระเบิดวิญญาณที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ รวมทั้งหมดหนึ่งร้อยลูก! เช็คดูจำนวนถูกต้องหรือไม่"
"ไม่ต้องแล้ว! ฉันเชื่อใจเธอ"
หลินเฟิงพูดพลางใช้จิตสัมผัสกวาดตรวจ
พบว่าจำนวนไม่ผิด จึงเก็บกระเป๋าดำใส่ถุงเก็บของแคว้นวิญญาณ
เฟิงไห่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกซาบซึ้งใจในใจ ไม่คิดว่าคุณชายหลินจะไว้ใจเขาขนาดนี้ พูดอย่างจริงจังว่า
"คุณชายหลิน คนภายนอกพูดว่าท่านมือไม้โหดเหี้ยม แต่จริงๆ แล้ว ท่านเป็นคนดีที่เที่ยงธรรม"