บรรยากาศในงานเงียบลงในทันที
แขกจำนวนมากมองศพบนพื้น นิ่งงันไปชั่วขณะ
เขา...กล้าทำแบบนี้ได้อย่างไรกัน?
แม้แต่หมอเฒ่าแห่งสำนักยาหวังถ้ำยังเอ่ยปากด้วยตนเอง แต่เขากลับไม่ลังเลแม้แต่น้อย บีบคอคุณหนูตระกูลเจียงจนแหลก?
นี่มันโอหังบ้าบิ่นเพียงใด?
แม้แต่ประมุขสหพันธ์ยุทธ์ หวังเยว่เซวียน ยังต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
หลินเฟิงคนนี้เก่งกาจขนาดนี้เลยหรือ?
ต้องรู้ว่าแม้แต่ตนเอง ต่อหน้าหมอเฒ่ายาหยุนยังต้องให้เกียรติถึงสามส่วน!
ยาหยุนมองศพของเจียงซีหนิง สีหน้าที่เคยสงบนิ่งพลันดูไม่ดีขึ้นมาทันที
"ในเมื่อเจ้าไม่เข้าใจหลักการที่ว่าแข็งเกินไปมักหักง่าย กระผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว หวังเพียงว่าเจ้าจะไม่เสียใจในภายหลัง!"
ยาหยุนหันไปมองเสี่ยวเหลียนเหลียน แล้วเอ่ยเสียงหนัก:
"รวมถึงอาการป่วยของเด็กหญิงคนนี้ กระผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวอีกต่อไป!"
"ช่างเป็นเรื่องน่าขัน ลูกสาวของข้าหลินเฟิง จะต้องให้ใครมาช่วยงั้นหรือ?"
หลินเฟิงหัวเราะเย็น
ยาหยุนในสายตาคนอื่นอาจจะเก่งกาจ แต่ในสายตาของเขา ก็เป็นเพียงมดตัวโตกว่าเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น หนทางการบำเพ็ญเซียน สิ่งสำคัญที่สุดคือการทำตามใจตนเอง
หากถูกกรอบกฎเกณฑ์ทางโลกเหล่านี้ล่ามไว้ ความหมายของการบำเพ็ญเพียรของตนเองจะเหลืออะไร?
ตัวเองทนทุกข์ทรมานบนเขามามากมาย เพื่ออะไรกัน?
"เส้นทางต่างกัน ย่อมไม่ร่วมทางกัน!"