หลินเฟิงเพิ่งจะเดินออกมาด้านนอก ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของหวังหมิงดังมาจากในโรงงาน
นอกจากเสียงกรีดร้องแล้ว ยังมีเสียง "ฉึกๆ ฉึกๆ" อีกด้วย ทำให้สีหน้าของหลินเฟิงดูแปลกๆ เขาอดไม่ได้ที่จะใช้จิตสัมผัสสอดส่องดู
กลับพบว่าเย่เทียนซินกำลังใช้มีดสั้นแทงท้องของหวังหมิงอย่างรุนแรง
"น่าเบื่อ ฉันนึกว่ากำลังทำอะไรอยู่!"
หลินเฟิงสลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้ง จุดบุหรี่จิ่วอู่จือจุนขึ้นมาหนึ่งมวน แล้วสูบอย่างสบายอารมณ์
บุหรี่ แน่นอนว่าเอามาจากโรงแรมเมื่อกี้!
อันที่จริง
เขาห่างเหินจากการสูบบุหรี่มานานมากแล้ว
สมัยเรียนมหาวิทยาลัยชอบสูบเป็นประจำ แต่ที่สูบก็เป็นยี่ห้อต้าเฉียนเหมินที่ถูกที่สุดเท่านั้น
"โฮ่~"
หลินเฟิงสูบไปสองสามที รู้สึกแสบคอ ไม่ชินเลย จึงทิ้งบุหรี่ทั้งซองไป
จากนั้น หลินเฟิงก็เริ่มคิดถึงผู้ลึกลับที่ช่วยพ่อแม่ของเขาออกมา แต่คิดไปคิดมาก็ไร้ร่องรอย ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดใจ
เวลาผ่านไปประมาณเจ็ดแปดนาที เย่เทียนซินก็เดินออกมาอย่างเลือดเนื้อเต็มหน้าแดง
"จัดการเรียบร้อยแล้ว?"
หลินเฟิงถาม
"ผมแทงเขาไปหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดแผล! ทุกแผลไม่ถูกจุดสำคัญ สุดท้ายก็ตัดอวัยวะเพศของเขา แล้วลงมือครั้งสุดท้ายให้ตาย สบายใจจริงๆ!"