เป็นเช่นนั้น
ผ่านไปประมาณสามนาทีกว่า
หลินเฟิงเก็บเข็มเงิน ลุกขึ้นยืน แล้วพูดเรียบๆ ว่า
"เสร็จแล้ว! ภายในหนึ่งสัปดาห์ ระวังอย่าออกกำลังกายหนักก็พอ"
เมื่อพูดจบ
ทุกคนในที่นั้นต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง
นี่ไม่ใช่อาการป่วยธรรมดาๆ แต่เป็นกระดูกสันหลังหักนะ!
แค่ขึ้นไปปักเข็มไม่กี่เข็ม ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็หายแล้วงั้นหรือ?
หลังจากตะลึงไปชั่วครู่
ทุกคนในที่นั้นก็อดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้
"ฮ่าๆ... พูดจริงๆ ปกติฉันไม่ค่อยหัวเราะ แต่ครั้งนี้ฉันทนจริงๆ ไม่ได้!"
"จะแกล้งทำเป็นเก่งก็ควรทำให้น่าดูหน่อยสิ? ไม่กี่นาทีก็ต่อกระดูกสันหลังให้ได้ แล้วหายภายในเจ็ดวัน? คิดว่าตัวเองเป็นเซียนหรือไง?"
"เขาว่ากันว่ากระดูกหักต้องใช้เวลาร้อยวัน อย่างไช่เหวินนี่กระดูกสันหลังแตกเป็นผง ยังไงก็รักษาไม่หายหรอก!"
"เด็กนี่เก่งแต่ทำเป็นเก่ง แต่จริงๆ แล้วก็แค่หมอนอิงปักดอก! เมื่อกี้เกือบหลอกพวกเราได้อยู่แล้ว"
......
"คนสำนักซานโข่วเป็นได้แค่ขยะที่ชอบอวดเก่งแบบนี้หรือ?"
ตอนนี้เฉิงคุนก็พูดด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ
"คุน ฉันว่าเธอควรให้เกียรติเขาหน่อยเถอะ ต่อยหน้าคนก็ไม่ควรต่อยให้หน้าฉีกยังไงล่ะ!"
เฉิงหยุนที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดยิ้มๆ
"พูดถูก! เจ้าสำนักถานเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ เกียรติตรงนี้ต้องให้!"
เฉิงคุนพยักหน้าแบบเสแสร้ง แล้วจงใจหันไปพูดกับถานเทียนหงว่า
"เจ้าสำนักถาน เมื่อกี้ผมล่วงเกินแล้ว! ผมเฉิงคุนขอโทษท่านตรงนี้! ที่สำคัญคือผมไม่รู้ว่าคนสำนักซานโข่วของท่านมันห่วยขนาดนี้!"
เมื่อบทสนทนาของทั้งคู่จบลง เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั่วที่นั้น
ต้องยอมรับว่า
แก๊งพายุเมฆเก่งเรื่องการดูถูกคนจริงๆ!
คำพูดพวกนี้แทบจะกดหน้าสำนักซานโข่วลงไปจมอยู่ในส้วมเลยทีเดียว!
ท่ามกลางฝูงชน
เฉินเฉียนซวี่ส่ายหน้า