ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงตอบกลับมา
“อ้อ ท่านประธานอวิ๋น ผู้ลงทุนโครงการก่อสร้างสาขามหาวิทยาลัยจินหลิงนี่เอง มีธุระอะไรหรือ?”
“คำว่าท่านประธานอวิ๋น ผมไม่กล้ารับได้ครับ เรียกผมว่าอวิ๋นเล็กๆ ก็พอ! เรื่องมันเป็นแบบนี้...”
อวิ๋นจิ่งชูสีหน้าตื่นเต้น รีบเล่าเรื่องที่เจอมาให้ฟังทีละอย่าง
หวังให้อีกฝ่ายส่งคนมาช่วยจัดการปัญหาให้
แน่นอน!
ในน้ำเสียงที่นอบน้อม เขาก็เอ่ยปากเสนอค่าตอบแทนให้อย่างสุภาพ
สำหรับคุณประธานหวังคนนี้ เขาเคยสืบมาอย่างละเอียด ขอแค่ยอมจ่ายเงิน ทุกอย่างก็คุยกันง่าย!
สมดังคาด!
ปลายสายตอบกลับมาทันที
“ชวนเซียงเกอใช่ไหม? บังเอิญผมอยู่ไม่ไกลจากที่นั่น ตอนนี้เดินทางไป คาดว่าอีก 20 นาทีจะถึง”
พูดจบ
ก็วางสายทันที!
ส่วนอวิ๋นจิ่งชูกำลังถือโทรศัพท์ จมอยู่กับความดีใจสุดขีด นานทีเดียวกว่าจะตั้งสติได้
คุณประธานหวังจะมาด้วยตัวเอง!
คุณประธานหวังจะมาด้วยตัวเองจริงๆ!
ประโยคนี้ผุดขึ้นในหัวอวิ๋นจิ่งชูไม่หยุด
ทั้งตัวสั่นเทาเล็กน้อยเพราะตื่นเต้นเกินไป
ในความคิดแรก
คุณประธานหวังอย่างมากก็แค่ส่งลูกน้องสองสามคนมา!
คิดไม่ถึงว่าเจ้าตัวจะมาเอง!!
ต้องรู้ไว้เลยว่า
ด้วยฐานะตำแหน่งของคุณประธานหวัง
ในเมืองจินหลิงทั้งเมือง มีสักกี่คนที่ทำให้เขาต้องออกหน้าเอง?
O(∩_∩)O ฮ่าๆ~
ฉันอวิ๋นจิ่งชูเป็นผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์จริงๆ โชคดีขนาดนี้ ได้เจอคุณประธานหวังอยู่แถวนี้พอดี!
อวิ๋นจิ่งชูหัวใจเบิกบาน
เขาหายจากอาการห่อเหี่ยวเมื่อครู่ เชิดหน้าผายไหล่ ท่าทางหยิ่งยะโส มองหลินเฟิงด้วยสายตาดูถูก