เมื่อเห็นภาพนั้น
ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบข้างต่างก็มีสีหน้าสมน้ำหน้า
มีตัวอย่างของหลี่รู่ไห่ให้เห็นอยู่ก่อนแล้ว
ผู้หญิงคนนี้ยังกล้าเข้าไปยุ่งอีก นี่มันช่างหาความเจ็บปวดให้ตัวเองจริงๆ!
แต่ทว่าในขณะนั้นเอง
ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออก
“อีหนัว! คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
หลินเฟิงเดินออกมาพร้อมกับสีหน้าตกใจ
เขาเพิ่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย จึงใช้จิตหยั่งรู้กวาดดูเล่นๆ
แล้วก็พบว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็นอีหนัว
“ทำไม? คุณไม่ใช่ให้ฉันไสหัวไปเหรอ?”
เฉินอีหนัวพูดด้วยความไม่พอใจ
“เข้าใจผิดๆ ฉันไม่ได้ให้คุณไสหัวไป ฉันให้หลี่รู่ไห่ไสหัวไปต่างหาก!”
หลินเฟิงพูดอย่างจนใจ
ให้ตายเถอะ!
หลี่รู่ไห่ที่อยู่ไม่ไกลมีสีหน้าค่อนข้างไม่ดีนัก
ต่อหน้าธารกำนัล กล้าทำให้ฉันอับอายขนาดนี้
ฉันหลี่รู่ไห่ไม่ต้องการหน้าตาบ้างหรือ?
แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าของหลินเฟิง ก็รู้สึกสั่นสะเทือนในใจอีกครั้ง!
คนคนนี้ไม่ใช่ชายหนุ่มที่เคยช่วยเสี่ยวเขอไว้ก่อนหน้านี้หรือ?
ทำไมถึงเป็นเขาได้?
ในขณะที่หลี่รู่ไห่กำลังลังเลสงสัย
เฉินเฉียนซวี่ก็ก้าวยาวๆ เดินไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“คุณชายหลิน ยังจำฉันได้ไหม?”
“เข้ามาพูดข้างในก่อนเถอะ”
หลินเฟิงมองเฉินเฉียนซวี่แวบหนึ่ง
จากนั้นก็จับมือของเฉินอีหนัวอย่างแรง แล้วลากเธอเข้าไปในห้องส่วนตัว
...
ภายในห้องส่วนตัว
เมื่อทุกคนนั่งลงแล้ว หลินเฟิงก็พูดด้วยความดีใจ:
“อีหนัว คุณมาหาฉันได้ยังไง?”
“ปล่อยมือฉันก่อนสิ!”
“ไม่ปล่อย!”
“คุณ...”