เย่ฟานกวาดสายตาอันเฉียบคมไปรอบ ๆ เพื่อหาความผิดปกติใด ๆ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
เขาจึงเดินไปหาหญิงสาวชุดขาวที่ถูกกัดหนักที่สุด แล้วพูดว่า
"คุณไม่เป็นไรนะ?"
เมื่อมองดูชายหนุ่มรูปงามกำยำตรงหน้า หวังอวี้ชิงก็เผลอมองเพลิน...
หล่อนคิดว่าตัวเองคงไม่มีวันลืมภาพนี้ไปตลอดชีวิต!
วีรบุรุษผู้เกรียงไกรปรากฏกายลงมาจากฟ้าตอนที่หล่อนสิ้นหวัง ช่วยหล่อนให้พ้นจากกองเพลิงและน้ำ!
"ขะ...ขอบคุณนะคะ"
พอพูดจบ หว่างคิ้วของหวังอวี้ชิงก็แสดงความเจ็บปวดออกมาเล็กน้อย
"ข้างล่างของคุณเลือดออกเยอะมาก"
เย่ฟานมองดูช่วงล่างของหวังอวี้ชิง ครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพูดต่อ
"ผมช่วยพันแผลให้คุณนะ"
"นี่...นี่มันไม่ค่อยดีมั้งคะ"
หวังอวี้ชิงลังเลอยู่บ้าง
ตอนนี้เสื้อผ้าช่วงล่างของหล่อนแทบจะขาดหมดแล้ว ขยับตัวนิดหน่อยก็เสี่ยงที่จะเสียท่า...
"มีอะไรไม่ดีล่ะ! สภาพแบบนี้ถ้าไม่พันแผลเดี๋ยวจะแย่เอา! ถึงขั้นอันตรายถึงชีวิตได้นะ!"
เย่ฟานพูดอย่างจริงจัง
"งะ...งั้นก็ได้ค่ะ"
เมื่อมองดูสายตาจริงใจของเย่ฟาน หวังอวี้ชิงก็หน้าแดงแล้วพยักหน้า
แต่แล้วในตอนนั้นเอง
เพื่อนสนิทสามคนของหวังอวี้ชิงก็วิ่งขึ้นมา หายใจหอบถี่ ๆ แล้วพูดว่า
"อวี้ชิง ให้พวกเราพันแผลให้เธอเองเถอะ..."
"ใช่แล้ว ชายหญิงควรระวังตัวห่างกัน"
หมาป่าสีเทาอเมริกาเหนือสามตัวนั้นตอนแรกแค่กดพวกมันสามคนไว้ ดังนั้นทั้งสามจึงแค่ถลอกเล็กน้อยเท่านั้น
"แบบนั้นไม่ค่อยดีมั้ง พวกเธอก็ไม่รู้เรื่องนี้ด้วย ยังไงให้หนุ่มหล่อคนนี้ช่วยเถอะ..."
หวังอวี้ชิงรีบพูด
เพื่อนสนิทสามคนอึ้งไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันตั้งสติ