“หลินเฟิงเป็นใคร?”
ชายชราชุดดำถามเสียงเย็น
“หลินเฟิงก็คือคนที่ประมูลแข่งกับผมเมื่อกี้! ท่านรุ่นพี่ ผมเป็นคนแรกที่วิ่งออกมา หลินเฟิงยังไปได้ไม่ไกลแน่นอน ผมพาท่านไปหาเขาได้!!”
เจียงจวิ้นหลินฝืนยิ้มออกมาบนใบหน้า แต่ในใจกลับคิดอะไรไปไกล
ชายชราคนนี้มีพลังไม่ธรรมดา
ถ้ายืมมือเขาฆ่าหลินเฟิงได้ล่ะก็…
ชายชราชุดดำได้ยินแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ตอนนี้เอง เฉินอีหนัวพูดอย่างอ่อนแรง:
“เจียงจวิ้นหลิน นายอย่าพูดมั่ว! หลินเฟิงจะรู้ได้ยังไงว่าของสิ่งนี้ใช้ทำอะไร? นายอย่าคิดจะทำร้ายหลินเฟิง!”
เจียงจวิ้นหลินได้ยินสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ตะคอกเสียงแหลม:
“อีพวกแพศยา! นายอยากให้ฉันตาย ไม่อยากให้หลินเฟิงตายใช่ไหม?”
“เจียงจวิ้นหลิน นายกล้าด่าฉันเหรอ? นายอยากตายหรือไง?”
เฉินเฉียนซวี่สีหน้าเย็นชา
“ฉันพูดไม่จริงเหรอ? อย่าคิดว่าตระกูลเฉินของนายจะเก่งนัก ถ้าโกรธฉันจริงๆ อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้า!”
“แล้วเรื่องโรคของเสี่ยวเหลียนเหลียนล่ะ พวกนายอยากรักษาไหม? อยากรักษาก็อย่ามาพูดจาไร้สาระกับฉัน!”
เจียงจวิ้นหลินหัวเราะเย็น
เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงก็แตกหักกันไปแล้ว
ขอแค่ได้รอดชีวิต!
ขอแค่ยืมมือชายชราชุดดำฆ่าหลินเฟิงได้ เขาจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
“นายแน่ใจว่าหลินเฟิงคนนั้นรู้?”
ชายชราชุดดำพูดขึ้นทันใด
“ผมแน่ใจ! เขาต้องรู้แน่นอน ไม่เช่นนั้นไม่มีทางประมูลเป็นคนแรก!”
เจียงจวิ้นหลินรับประกันอย่างเต็มปาก!