“ผู้ประกาศประมูล ถ้าไม่มีใครอยากประมูลแล้ว ทำไมไม่รีบตกลงราคาปิดการขายไปเลย จะมัวรีรออะไรอยู่”
ตอนนั้นเอง เจียงจวิ้นหลินเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
น้ำเสียงของเขาเย่อหยิ่งราวกับไก่ชนตัวผู้ที่ชนะแล้ว!
“เอ่อ... ได้ๆๆ!”
ผู้ประกาศประมูลตั้งสติได้แล้วยิ้มพร้อมพูดว่า
“สิบล้านครั้งที่หนึ่ง!”
“สิบล้านครั้งที่สอง!”
“สิบล้านครั้งที่สาม ตกลง! ขอแสดงความยินดีกับคุณชายเจียงที่ประมูลสมบัติชิ้นนี้ได้”
เมื่อคำพูดสุดท้ายจบลง ทุกคนในงานถึงได้ตั้งสติกลับมา
รู้สึกว่ามันไม่จริงขึ้นมาบ้าง!
ของกระจุกกระจิกแค่นี้ กลับขายได้สิบล้าน?
หรือว่ามันจะเป็นสมบัติจริงๆ?
พอคิดถึงตรงนี้ หลายคนก็เริ่มเสียดายที่เมื่อกี้ไม่ได้ร่วมประมูลด้วย
…..
ไม่นานนัก
หนังอั้วเมี่ยวก็ถูกส่งมาถึงมือเจียงจวิ้นหลินโดยสาวเสื้อฉี่ปาวจากบริษัทประมูล
เจียงจวิ้นหลินรูดบัตรเสร็จก็หยิบหนังอั้วเมี่ยวขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด
อย่างไรเสียก็ซื้อมาด้วยเงินสิบล้าน ต้องดูให้ดีหน่อย
หรืออาจจะได้ของดีเกินราคาก็ได้?
“อย่าดูเลย ซื้อของกระจุกกระจิกแค่นี้ด้วยเงินสิบล้าน นายมันโง่จริงๆ!”
เฉินอีหนัวอดประชดประชันไม่ได้
ตอนแรก เธอยังคิดว่าเจียงจวิ้นหลินมีมาดบางอย่าง เป็นคนมีคุณธรรม
แต่ผ่านเรื่องเมื่อครู่นี้มา เธอเริ่มรังเกียจเจียงจวิ้นหลินจริงๆ
บนโลกนี้จะมีผู้ชายที่น่าขยะแขยงขนาดนี้ได้ยังไง?
ยังไงหลินเฟิงก็ดีกว่า!
ถึงแม้หลินเฟิงจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยสิบปี แต่หลังจากกลับมา ก็ยังอ่อนโยนกับเธอเหมือนเดิม