หน้าประตูมหาวิทยาลัยจินหลิง
หลินเฟิงเพิ่งวางสายโทรศัพท์ เฉินลู่ก็พูดด้วยสีหน้าเหยียดหยัน:
“ยังไง? นี่แกโทรหาคนเพื่อขอความช่วยเหลือหรือไง? ดูท่าทางจนๆ แบบนี้ก็เลิกแสร้งทำเป็นเก่งเถอะ!!”
หลินเฟิงมองเฉินลู่ คิ้วขมวดเล็กน้อย
ไม่ว่าจะยังไง
ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของน้องสาวเขา
ต่อให้เรื่องที่น้องสาวระเบิดรถคนอื่นจะไม่เข้าข้างเธอ เธอก็ไม่ควรจะพูดจาเยาะเย้ยถากถางแบบนี้กับเขาตั้งแต่แรก
และตอนนี้ท่าทีของเฉินลู่แบบนี้
เหมือนกับจงใจกลั่นแกล้งเขาตรงๆ เลย!
ขณะนั้นเอง หลินเฟิงก็สังเกตเห็นฉินเฟิงซึ่งยืนดูอยู่ในฝูงชน คิ้วของเขายิ่งขมวดแน่นขึ้น!
“ยังไง? พูดถูกจุดอ่อนแล้วใช่ไหม? ถึงได้เงียบไม่กล้าพูด!”
เฉินลู่พูดเสียงเรียบ
“น้องสาวผมเคยไปโกรธคุณ หรือผมเคยไปโกรธคุณ?”
หลินเฟิงถาม
“พวกเธอสองคนพี่น้องไม่ได้ไปโกรธฉันสักหน่อย!”
เฉินลู่หัวเราะเย็น
“ถ้าอย่างนั้น ทำไมตั้งแต่ผมเดินมาถึงตอนนี้ คุณยังพูดจาเยาะเย้ยผมอยู่ตลอด?”
หลินเฟิงถาม
“เพราะฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของหลินอวิ๋นเหยา ฉันไม่ยอมให้นักเรียนของฉันทำผิดแล้วยังมีหน้ามาทำเป็นองอาจ! เหตุผลนี้พอเพียงหรือยัง?”
เฉินลู่พูดเสียงเรียบ
“อืม! เหตุผลก็พอฟังได้จริงๆ!”
หลินเฟิงพยักหน้า
จากนั้น สีหน้าเขาก็เย็นชาลงทันที และตบหน้าเธอไปหนึ่งที
“ปัง!”