"วูช~"
หลงอ้าวเทียนเคลื่อนไหวเร็วราวสายฟ้า ร่างกำยำของเขาพลิกไปมาในอากาศจนเกิดเป็นเงาหลายชั้น!
วินาทีถัดมา!
"หมัดราชามังกร!"
เขาก็มาอยู่ตรงหน้าหลินเฟิง พร้อมกับชกหมัดหนึ่งออกไปอย่างเต็มแรง
คลื่นหมัดมหึมาปะทุ พลังอันแข็งแกร่งแผ่กระจายไปทั่ว จนพื้นที่โดยรอบบิดเบี้ยวและดูไม่เป็นจริง
"หมัดที่น่ากลัวขนาดนี้ คงจะสามารถทุบคุณชายหลินจนกลายเป็นละอองเลือดได้เลยกระมัง!"
ในที่นั้นมีคนร้องออกมาด้วยความตกใจ
แต่ทว่า
วินาทีถัดมา
หมัดที่น่ากลัวขนาดนั้น กลับถูกหลินเฟิงยื่นมือขวาออกไปรับไว้อย่างง่ายดาย
"ช้าไป อ่อนไป ไร้พลังไป! ถึงแม้จะมีปราณวิญญาณหนุน แต่ก็ยังไม่น่ากล่าวถึง!"
"ดูเหมือนว่าการเข้าสู่วิถีด้วยกำลังภายในจะไม่ไหวจริง ๆ นะ!!"
หลินเฟิงจับหมัดของหลงอ้าวเทียนไว้ แล้วส่ายหน้าเล็กน้อย
ตามความเข้าใจก่อนหน้านี้ของเขา ปรมาจารย์การต่อสู้ที่ก่อเกิดแก่นยุทธ์ในร่างกาย ก็เทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญขั้นจินตันแล้ว!
แต่ในความเป็นจริง
พลังการรบระหว่างทั้งสองนั้น ต่างกันราวฟ้ากับเหว!
ทั้งในด้านการควบคุมปราณวิญญาณของฟ้าดิน หรือการใช้วิชาธรรมะ ก็ยังห่างกันอยู่หนึ่งระดับใหญ่!
ยกตัวอย่างเช่นหมัดนี้ของหลงอ้าวเทียน ดูน่ากลัวมาก ดูยิ่งใหญ่ แต่แท้จริงแล้วพลังทั้งหมดใช้ไปกับการตกแต่ง เปลืองพลังงานที่ใช้โจมตีจริง ๆ ประเมินได้แค่ครึ่งเดียว!
จะว่าไปก็ไม่ใช่เพราะหลงอ้าวเทียนจงใจทำแบบนั้น แต่เป็นเพราะเขาไม่มีความสามารถที่จะรวมพลังงานทั้งหมดไว้ในหมัดเดียว ดังนั้นจึงต้องปล่อยให้สูญเปล่าไปเกินครึ่ง!
สรุปจากทั้งหมดที่กล่าวมา