"มีฝีมือพอตัว นี่แหละถึงฆ่าทารกปีศาจได้!"
ดวงตาของพวกลมกรดจ้องมองหลินเฟิงขึ้นลง ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น เขาก็พูดขึ้นว่า
"ทารกปีศาจเป็นเพื่อนซี้ของข้า ตั้งแต่เมื่อเจ้าฆ่ามัน วันนี้เป็นต้นไป เจ้าก็รับตำแหน่งของมันแทน"
"เป็นอย่างไร? หากเจ้ายินดี คืนนี้ข้าจะปล่อยพวกเจ้าทั้งหมดไป"
เฉินเฉียนซวี่ได้ยินแล้วรู้สึกดีใจ รีบชวนหลินเฟิงให้ตกลงรับคำ
หลินเฟิงเตะเฉินเฉียนซวี่กระเด็นออกไป ขมวดคิ้วถามว่า
"เพื่อนซี้ที่เจ้าว่าน่ะ หมายถึงอะไร?"
"ข้าเป็นฝ่ายรุก!"
พวกลมกรดยิ้มบางๆ
หลินเฟิงตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติได้ รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ตนเองกลับถูกไอ้บ้าพวกนี้จับตามองงั้นหรือ?
"ไปให้พ้น!"
หลินเฟิงไม่ลังเล ยกฝ่ามือฟาดออกไปผ่านกลางอากาศ
"เหอะๆ... เจ้ายิ่งดิ้นรน ข้ายิ่งตื่นเต้น!"
พวกลมกรดเลียริมฝีปาก มือขวาโบกเบาๆ ปล่อยคมมีดลมออกไปหนึ่งดอก
คมมีดลมมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พัดหวีดหวิว สั่นสะเทือนจนมิติบิดเบี้ยวเล็กน้อย
แต่ทว่ากระแสลมฝ่ามือของหลินเฟิงกลับทำลายคมมีดลมอันแหลมคมนั้นได้อย่างง่ายดาย แล้วกระแทกเข้าใส่พวกลมกรดที่ตั้งตัวไม่ติดอย่างจัง
"ปั้ง!"
พวกลมกรดตั้งตัวไม่ทัน กระเด็นถอยหลังไป กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง
"บ้าเอ๊ย!"
เฉินเฉียนซวี่ตะลึงงัน
และในขณะนั้นเอง
พวกลมกรดก็ลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน รีบพุ่งตัวออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ลังเล
ถึงเขาจะเป็นพวกวิปริต แต่ไม่ได้แปลว่าโง่!
หลังจากเห็นหลินเฟิงใช้ฝ่ามือฟาดผ่านกลางอากาศเพียงครั้งเดียวก็สามารถซัดตัวเองกระเด็นได้ง่ายๆ เขาก็รู้แล้วว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินเฟิง จึงเลือกที่จะหนีทันที