“งั้นก็ได้” นายจางลุกขึ้นยืน “คุณยืนอยู่ตรงนี้ อย่าขยับนะ ผมจะไปเรียกสวีเซิ่งมาให้พูดกันให้รู้เรื่อง”
สีหน้าของสวีอันกั๋วเปลี่ยนไปทันที “ไม่…ไม่ต้องหรอกครับ นายจาง! พี่ใหญ่ผมอาจจะลืมไปแล้ว…”
“ลืม?” นายจางหัวเราะเยาะ “เขาเพิ่งเดินไปได้ไม่ไกล ให้คนไปตามมาเดี๋ยวก็รู้เรื่องแล้ว”
“พี่ใหญ่ผมอารมณ์ไม่ดีนะครับ! ถ้าคุณเรียกเขามา เขาอาจจะทะเลาะกับผม!” สวีอันกั๋วร้อนใจขึ้นมา
นายจางเข้าใจทันที
ไอ้หนูนี่คิดจะแอบสวมรอยแย่งตำแหน่งของสวีเซิ่ง!
สีหน้าของนายจางพลันเคร่งขรึมลง
“ไอ้หนู!” นายจางตวาดลั่น “ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”
สวีอันกั๋วสะดุ้ง “นายจาง นี่คุณ…?”
“ไสหัวไป!” นายจางชี้ออกไปข้างนอก “ไซต์ก่อสร้างของผมไม่ต้อนรับคนถ่อยที่ลอบแทงข้างหลังคนอื่น!”
สวีอันกั๋วยังไม่ยอมแพ้ “นายจาง ฟังผมก่อน…ผมคิดราคาให้ถูกกว่านี้ได้…”
“ออกไป!” นายจางเรียกคนงานในไซต์ก่อสร้างมาหลายคน “ไล่ไอ้หนูนี่ออกไป! ถ้ามันกล้ามาอีก ส่งเข้าโรงพักไปเลย!”
ชายฉกรรจ์หลายคนจากไซต์ก่อสร้างรีบเข้ามาล้อมเขาไว้ทันที
สวีอันกั๋วตกใจจนหน้าซีดเผือด
“อย่า! อย่าลงไม้ลงมือ! ผมไปเอง ผมไปเอง!”
เขายกมือกุมหัว วิ่งหนีอย่างลนลาน ถูกคนงานหลายคนผลักไสออกจากไซต์ก่อสร้าง
“ถุย!” คนงานคนหนึ่งถ่มน้ำลายใส่แผ่นหลังเขา “คนเจ้าเล่ห์ปลิ้นปล้อนอย่างนี้ยังคิดจะทำธุรกิจอีกหรือ? ฝันกลางวันไปเถอะ!”