ขณะนั้น ที่โรงงานแห่งใหม่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน
ช่างโจวเดินเข้าโรงงานตั้งแต่ตอนแปดโมงเช้า
เมื่อวานบ่ายเขาก็อยู่ข้างแท่นหินโม่ขนาดใหญ่ ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้างผู้ใหญ่บ้านทั้งสี่คน
หลังจากเงินห้าร้อยหยวนถูกเผาจนหมด สิ่งหนึ่งในใจก็เหมือนถูกเผาหายไปด้วย
เขาทำงานด้านเสื้อผ้ามาทั้งชีวิต ลูกศิษย์ที่เคยรับเข้ามาในโรงงานเซี่ยงไฮ้มีมาแล้วไม่รู้กี่รุ่น
คำโบราณกล่าวไว้ว่า “อาจารย์พาเข้าประตู ส่วนการฝึกฝนขึ้นอยู่กับตัวเอง” ดังนั้นช่างรุ่นเก๋าแต่ละคนจึงมักมีวิชาลับที่เก็บซ่อนไว้
โจวหมิงหย่วนก็เช่นกัน
วิชาลับที่เขาเก็บไว้คือวิธีตัดผ้าตามสัดส่วน
อีกอย่างคือการทำงานแบบสายพานการผลิต
ทั้งสองอย่างนี้เขาแอบเรียนรู้มาตั้งแต่สมัยหนุ่ม จากห้างฝรั่งแห่งหนึ่งในเซี่ยงไฮ้ที่รับตัดสูทให้ชาวต่างชาติโดยเฉพาะ แม้แต่ในโรงงานขนาดใหญ่ของรัฐก็ยังไม่ได้นำไปใช้กันอย่างแพร่หลายทั้งหมด
ตอนเขามาที่นี่เมื่อวาน เดิมทีตั้งใจจะสอนพื้นฐานให้ช่างปักทั้งห้าสิบคนภายในหนึ่งเดือน ถ่ายทอดกฎตายตัวอย่างการเย็บตะเข็บคู่ที่คอเสื้อและการเย็บริมแขนเสื้อสามเข็ม แค่นี้ก็ถือว่าไว้หน้าเฉินจื้อหมิงกับกู้เจิ้นหัวแล้ว
แต่สิ่งที่สวีเซิ่งแสดงให้เห็นเมื่อวานทำให้เขาทั้งประหลาดใจและตื่นเต้น
หนุ่มบ้านนอกคนหนึ่งยอมตัดใจโยนเงินห้าร้อยหยวนเข้ากองไฟ ทั้งยังรับประกันคุณภาพสินค้าได้ เรื่องแบบนี้หาได้ยากมาก
“สหายสวี!” หลังเดินเข้ามาในโรงงาน ช่างโจวกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนเรียกสวีเซิ่ง