สวีเซิ่งยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว โอบรอบเอวที่ตั้งท้องนูนชัดของภรรยาอย่างทะนุถนอม ซุกหน้าลงบนท้องของเธอ ฟังเสียงหัวใจเต้นแรงที่ดังมาจากข้างใน
กู้หวยโหรวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ลูบหลังสวีเซิ่งเบาๆ เหมือนปลอบเด็ก
“ดูสิ ทำเป็นเด็กอ้อนซะได้”
“ทำงานก็เหนื่อยแล้ว พักสักวันเถอะ ครอบครัวนี้รอดมาได้ก็เพราะนายนะ”
สวีเซิ่งสูดจมูก ความจริงเขาลืมไปแล้วว่าวันนี้ลางานอยู่บ้านทำไม แต่ในความทรงจำของเขา ครอบครัวไม่เคยเห็นใจว่าเขาเหนื่อยแค่ไหน มีแต่หวังให้เขาทำงานไม่หยุดเหมือนลาของโรงงานผลิต!
ชาติที่แล้ว บางครั้งเขาก็คิดไม่ตกว่าพ่อแม่ลำเอียงทำไม นึกว่าเป็นเพราะตัวเองทำดีไม่พอ จึงทำงานหนักเพื่อให้พ่อแม่ยอมรับ
แต่พอตายไปครั้งหนึ่ง เขาถึงเข้าใจในที่สุดว่า คนที่ลำเอียง หัวใจมันก็เบี้ยวมาตั้งแต่แรก ไม่มีวันรู้ตัวว่าตัวเองลำเอียง!
ต่อจากนี้ ช่างพ่อแม่และครอบครัวใหญ่ เขาจะดูแลแต่ครอบครัวเล็กของตัวเอง!
คิดถึงตรงนี้ สวีเซิ่งก็เงยหน้าขึ้นทันที ถามอย่างร้อนรน “หวยโหรว แล้วไฉไฉล่ะ? ลูกสาวเราอยู่ไหน?”
กู้หวยโหรวยิ้มอ่อนโยน ยกมือขึ้นจิ้มหน้าผากเขา “วันนี้นายคงเหนื่อยจนเบลอ ไฉไฉไปโรงเรียนประถมหมู่บ้านน่ะ ยังไม่เลิกเรียนเลย”
สวีเซิ่งถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก พูดยิ้มๆ “ใช่ ฉันเหนื่อยจนเบลอ ก่อนหน้านี้เบลอเกินไป ต่อไปจะไม่เบลออีกแล้ว”
ขณะที่สองสามีภรรยากำลังคุยกันหวานแหวว จู่ๆ ประตูด้านนอกก็มีเสียงด่าที่แหลมคมและถากถางดังขึ้นมา
“สวีเซิ่ง! ตะวันขึ้นสูงขนาดนี้ยังนอนเป็นซากศพอีก! แกจะขี้เกียจไปถึงเมื่อไหร่! ทั้งครอบครัวรอแกไปคุยกันที่บ้านใหญ่ แกรู้จักวางฟอร์มดีจริง!”
คนพูดคือแม่แท้ๆ ของเขา หวังชุ่ยเหลียน
นางยืนเท้าสะเอวอยู่กลางลานบ้าน ชี้ไปที่หน้าต่างห้องสวีเซิ่งแล้วตะโกนด่าไม่ยั้ง
รอยยิ้มบนใบหน้าสวีเซิ่งหายไปทันที เขาตบมือภรรยาบอกให้เธอสบายใจ จากนั้นลุกขึ้นใส่รองเท้า ก้าวเท้ายาวๆ ออกไป
เขายืนอยู่หน้าประตู มองผู้หญิงที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูเขามาด้วยสายตาเย็นชา “ครอบครัวนี้ มีฉันคนเดียวที่ทำงานหาเลี้ยงทั้งบ้าน”
“ทุกคนในบ้านกินฉัน ใช้ฉัน ฉันเหนื่อยพักบ้างไม่ได้เลยหรือไง?”
หวังชุ่ยเหลียนไม่คิดว่าลูกชายคนโตที่ปกติซื่อๆ ว่าง่าย กล้าเถียง นางชะงักไป ก่อนจะยิ่งเดือดดาล กระโดดด่า “แกมันอกตัญญู! ฉันเป็นแม่! ฉันพูดแค่สองสามคำไม่ได้รึไง? แกน่ะ คนไร้ลูกสืบสกุล แต่งกับไอ้ตัว…”
“พอเถอะ!”
สวีเซิ่งขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “น้องสองเอาแต่เอาข้าวของในบ้านไปให้บ้านพ่อตาแม่ยายแกทุกวัน แม่ไม่ว่าเขาเลี้ยงเปลืองเลย น้องสามเกเรไม่ทำมาหากิน แอบขโมยเงินไปเล่นพนัน แม่ก็บอกว่าเขายังเด็ก ไม่รู้เรื่อง”
“ทำไมพอถึงฉัน แค่พักก็กลายเป็นกบฏใหญ่หลวง? ฉันนี่สงสัยจริงๆ ว่าฉันเป็นลูกแท้ๆ ของแม่หรือเปล่า!”
หวังชุ่ยเหลียนถูกพูดสวนจนอึ้ง มองแววตาที่เย็นชาและแปลกตาของลูกชายคนโต ใจเต้นรัวอย่างไม่มีสาเหตุ รู้สึกเหมือนมีบางอย่างสำคัญกำลังจะจากนางไป
ขณะนั้น สวีเฉ่าเกิน ผู้เป็นพ่อที่ยืนสูบยาเส้นอยู่ตรงมุมกำแพงตลอด เดินเข้ามา เคาะกล้องยาทิ้ง แล้วดุด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ทะเลาะกันอะไร! ดูหน้าไม่อายคนอื่น! เจ้าลูกคนโต นี่พูดกับแม่ยังไง?”
เขามองหวังชุ่ยเหลียนอย่างเตือนๆ แล้วหันไปพูดกับสวีเซิ่งด้วยน้ำเสียงเว้าวอนจริงจัง “เจ้าใหญ่ พ่อรู้ว่าแกเป็นคนดี รู้จักรับผิดชอบครอบครัว”
“แม่แกก็แค่ปากเสีย แต่ใจยังมีแกอยู่”
สวีเซิ่งหัวเราะเย็น ไม่ไว้หน้าตอบโต้ทันที “พอเถอะพ่อ เลิกแสดง”
“เรียกฉันไป ก็แค่อยากให้ฉันยกที่ที่แบ่งให้กับน้องสองไม่ใช่รึไง?”
สองตายายไม่คิดว่าความคิดในใจจะถูกจับได้ตรงๆ รู้สึกเสียหน้าไปตามๆ กัน
สวีเฉ่าเกินไอแก้เก้อสองสามที แล้วพูดอย่างขัดเขิน “แค่กๆ ก็มีเรื่องนี้อยู่”
“เจ้าใหญ่ แกก็รู้ แกก็ไม่มีลูกชาย ต่อไปแก่ไปก็ไม่มีคนส่งวิญญาณ”
“แกช่วยเหลือครอบครัวน้องสองหน่อย ให้เสี่ยวหู่เลี้ยงดูแกตอนแก่ ก็เหมือนกัน”
สวีเซิ่งได้ยินดังนั้น ไฟโทสะก็พลุ่งขึ้นมา “พรึ่บ”
“อะไรที่ว่าไม่มีลูกชาย? ลูกในท้องหวยโหรวไม่ใช่ลูกฉันหรือไง? พวกคุณหวังให้ครอบครัวฉันตายเกลี้ยง จะได้เปิดทางให้น้องสองใช่มั้ย!”
“อีกอย่าง ฉันช่วยเหลือยังไม่พออีก? น้องสองเป็นง่อยหรือพิการ ถึงขาดฉันแล้วจะอยู่ไม่ได้? หรือว่าสวีเสี่ยวหู่เป็นลูกแท้ๆ ของฉัน เลยจะให้ฉันเอาชีวิตเข้าแลกไปช่วยมัน?”
หวังชุ่ยเหลียนฟังแล้วไม่พอใจอีก เพิ่งจะอ้าปากด่า ก็ถูกคำพูดต่อมาของสวีเซิ่งสวนกลับไป
“ได้ อยากให้ฉันยกที่ให้ก็ได้”
สวีเซิ่งขึ้นเสียง
“ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน ให้น้องสองยอมรับว่าสวีเสี่ยวหู่เป็นลูกฉัน ย้ายทะเบียนบ้านมันมาเป็นของฉัน ฉันถึงจะตกลง!”
สองตายายตะลึงงันไปเลย
นี่ยังเป็นลูกชายคนโตที่ซื่อบื้อและว่าง่ายของพวกเขาหรือ? วันนี้เป็นบ้าไปแล้วรึไง?
หวังชุ่ยเหลียนได้สติ ชี้จมูกสวีเซิ่งด่า “ไอ้สารเลว! เป็นนังแพศยากู้หวยโหรวงั้นรึที่ยุแหย่แก! ฉันจะไปฉีกปากมันเดี๋ยวนี้!”
พูดพลางจะพุ่งไปที่ห้องตะวันตก
แววตาสวีเซิ่งเป็นประกายเย็นวาบ ก้าวออกไปหนึ่งก้าว คว้าข้อมือหวังชุ่ยเหลียนไว้แน่น แรงมหาศาลจนหวังชุ่ยเหลียนร้องลั่นด้วยความเจ็บ
“แม่ไม่ให้เกียรติเมียฉัน ก็คือไม่ให้เกียรติฉัน”
“ถ้าฉันได้ยินแม่ว่าเธออีกแม้แต่คำเดียว ต่อไปครอบครัวนี้ ฉันจะไม่จ่ายเงินให้อีกแม้แต่แดงเดียว!”
ถึงแม้หลังจากแบ่งที่แล้ว เขาก็ไม่คิดจะเลี้ยงดูครอบครัวใหญ่นี้ต่อไปตั้งแต่แรก แต่การข่มขู่นี้ได้ผลอย่างยิ่งในตอนนี้
ความวุ่นวายตรงนี้ดังไปถึงห้องของสวีอันปังที่พักอยู่ในเรือนตะวันออกนานแล้ว
เขาใส่เสื้อคลุมเดินออกมาอย่างเดือดดาล พอดีได้ยินสวีเซิ่งพูดเรื่องให้สวีเสี่ยวหู่ย้ายทะเบียนบ้าน ก็ระเบิดโทสะจนแทบระเบิด
“พี่ใหญ่! พี่พูดอะไร! เสี่ยวหู่เป็นลูกของฉัน จะยกให้พี่เป็นลูกทำไม! แถมยังกล้าลงไม้ลงมือกับพ่อแม่ คิดว่าฉันเป็นน้องจะไม่นับพี่เป็นพี่เอาไหม!”
สวีเซิ่งมองน้องชายคนรองที่หนุ่มแน่นและแข็งแรงตรงหน้า ในหัวกลับปรากฏภาพน่าสะพรึงที่เขาบีบคอกู้หวยโหรวจนตายในชาติที่แล้ว
ทั้งความแค้นใหม่และเก่าพวยพุ่งในใจ สวีเซิ่งตะโกนด่า “ไม่นับก็ไม่นับ ฉันก็ไม่เคยมีน้องชายที่ใจดำอำมหิตแบบแก!”
พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นโดยไม่ให้ทันตั้งตัว ใช้แรงทั้งหมดทั้งตัว ตบหน้าสวีอันปังอย่างแรงหนึ่งฉาด
“เพียะ!”
เสียงดังชัด สวีอันปังถูกตบจนเซถลา ครึ่งหน้าบวมขึ้นมาทันที เลือดซึมออกมาตรงมุมปาก
ด้วยร่างกายที่เคยทำงานในไร่นามาตลอดของสวีเซิ่งเวลานี้ ไม่ใช่ร่างกายที่อ่อนแอบนเตียงคนไข้ในภายหลัง
“อ๊า!”
สวีอันปังร้องโหยหวน เอามือกุมหน้า มองสวีเซิ่งอย่างไม่อยากเชื่อ “แกกล้าตีฉัน? พ่อ! แม่! พี่ใหญ่บ้าไปแล้ว! เขาตีฉัน!”
สวีเซิ่งไม่สนใจเสียงโวยวายของเขา หันไปมองพ่อแม่ที่ยืนอ้าปากค้าง ตกตะลึง และพูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันลงมือกับพ่อแม่ไม่ได้ แต่ฉันสั่งสอนสวีอันปังไอ้สัตว์ที่ไม่เคารพพี่ชาย เป็นสิทธิ์อันชอบธรรม! ต่อไปถ้าพวกคุณกล้ามาหาเรื่องฉัน หาเรื่องหวยโหรว ฉันจะตีสวีอันปัง! พูดแล้วทำแน่!”
พูดจบ เขาก็ไม่สนใจสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน เดินตรงไปที่ครัว
เขาจำได้แม่น แม่ซ่อนโหลไข่ไว้หลังตู้กับข้าวในครัว นั่นเป็นของที่เก็บไว้ให้บ้านน้องสองกับน้องสามโดยเฉพาะ กับหวยโหรวไม่เคยได้เห็นแม้แต่เปลือกไข่
ครั้งนี้ เขาจะเอากลับคืนมาด้วยมือตัวเอง!