……
โจวปิ่งเชียนไม่เคยเล่นพิเรนทร์ถึงเพียงนี้จริง ๆ
หมิงอี๋ในอดีต
ไม่เคยทำแบบนี้เลย…
“คุณคะ”
หญิงสาวแก้มแดงระเรื่อซบอยู่ในอ้อมแขนเขา “ชอบไหมคะ?”
หมิงอี๋เม้มริมฝีปากสีชมพู ก่อนเอ่ยเบา ๆ “...ตอนนี้ถึงตาคุณแล้ว ถึงแม้ว่า...”
เรือนกายอ่อนนุ่มขยับเข้าใกล้ ริมฝีปากแนบข้างใบหูชายหนุ่ม “ถึงแม้ว่าเทคนิคของคุณจะห่วยมากก็ตาม”
เสียงของหญิงสาวแผ่วเบา หยาดเหงื่อทำให้ผมข้างขมับยุ่งเหยิงและแนบติดกับแก้มขาวผ่อง
ยิ่งขับให้ความงามเย้ายวนของเธอเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน ราวกับเซียนหญิงผู้ไม่แปดเปื้อนโลกีย์ร่วงหล่นลงสู่สำนักสุขสันต์ในชั่วข้ามคืน
โจวปิ่งเชียนเลิกเปลือกตาขึ้น มือยกไปจับท้ายทอยของหญิงสาวไว้
“ถึงจะห่วยแค่ไหน…คนที่ได้ทำก็มีแค่ฉัน”
“ก็ไม่แน่หรอกค่ะ” เธอยกแขนโอบรอบคอเขา “ถ้าวันหนึ่งคุณไม่ต้องการฉันแล้ว”
“คุณคงไม่ห้ามฉันหาคนใหม่หรอกใช่ไหมคะ?”
โจวปิ่งเชียนจ้องเธอด้วยแววตาขรึม ยกมือคว้าหมับเข้าให้…
“มีเป้าหมายแล้วเหรอ?”
“ยังไม่มีหรอกค่ะ” หมิงอี๋เกาะร่างเขาแล้วถูไถเบา ๆ
“ฉันน่ะ ไม่ทำเหมือนคุณหรอก ที่มีคนอื่นในช่วงเวลาเดียวกัน…”
“อีกอย่าง ในเมื่อคุณหาคนใหม่แล้ว คนเก่าอย่างฉันก็ควรคิดถึงตัวเองบ้างเหมือนกัน”
สิ้นเสียง
โจวปิ่งเชียนพลัน…
หมิงอี๋ร้องอุทาน
“คุณเก็บแรงไว้หน่อยสิคะ ไม่อย่างนั้นอีกสองวันจะทำยังไง?”
“เธอกำลังงอนฉันอยู่หรือไง?”
“ฉันจะกล้าทำแบบนั้นได้ยังไงคะ!”
โจวปิ่งเชียนไม่พูดอะไรอีก เพียงแต่**หนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ
เนิ่นนานผ่านไป
หมิงอี๋ดันแผงอกของชายหนุ่มเบา ๆ
“ฉันไม่อยากกินยา”
โจวปิ่งเชียนหันมามอง
หมิงอี๋สบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง “ฉันกินยามานานขนาดนี้แล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องแต่งงานอยู่ดี”
“คุณไม่รับผิดชอบฉัน อย่างน้อยฉันก็ต้องรับผิดชอบร่างกายตัวเอง”
โจวปิ่งเชียนรู้สึกเพียงว่าไฟที่สุมอยู่ในอกถูกใครบางคนดับวูบลงเสียอย่างนั้น
ค้างคาอยู่กลางทาง
แต่สิ่งที่ตามมาคือความหงุดหงิดรำคาญใจ
ตลอดหลายปีที่เลี้ยงดูเธอมา เธอเชื่อฟังและว่าง่ายมาโดยตลอด
“คุณโกรธเหรอคะ?”
หมิงอี๋พิงเขาเล็กน้อยเพื่อยืนให้มั่น “อย่าโกรธเลยค่ะ ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวิธีอื่นสักหน่อย”
เธอยกมือขึ้นลูบใบหน้าเขา
“ฉันต้องการ…คุณก็ต้องการเหมือนกัน…”
โจวปิ่งเชียนไม่ได้มองเธอ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องมอง
หมิงอี๋จูงมือเขาเดินไปยัง…
ผมยาวดำขลับสลวยทิ้งตัวลงข้างหนึ่ง เธอหันมามองเขาแวบหนึ่ง
“ง่ายมากค่ะ แค่คุณอ้าปากก็พอ”
โจวปิ่งเชียนจ้องใบหน้าของหญิงสาวที่งดงามราวกลีบดอกไม้ “อย่าลืมว่าตัวเองมีสถานะอะไร เธอคิดว่าตัวเองคู่ควรให้ฉันทำแบบนี้หรือไง?”
เขาไม่ขยับ หมิงอี๋ก็ไม่ขยับ
“ก็จริง งั้นนอนเถอะค่ะ”
พูดจบเธอก็เอนตัวลงทันที หันหลังให้เขาแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุม
โจวปิ่งเชียนขมวดคิ้ว จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ แต่กลับสำลักควันจนแสบคอ
เขาอดไอออกมาสองครั้งไม่ได้
แต่คนข้างกายกลับทำราวกับไม่ได้ยิน
……
วันรุ่งขึ้น ฟ้าสว่างจ้าแล้ว
ตอนหมิงอี๋ตื่นขึ้นมา ข้างกายก็ไม่มีใครอยู่แล้ว
เธอรู้ว่าเมื่อคืนเขาไปนอนห้องอื่น
เมื่อก่อนทั้งสองก็ไม่เคยนอนเตียงเดียวกัน
เพราะหลังเสร็จเรื่อง เธอจะออกไปเองอย่างรู้หน้าที่
“คุณหมิง ตื่นแล้วหรือยังคะ?”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
หมิงอี๋ลุกนั่ง “เข้ามาได้ค่ะ”
เธอแทบถูกเขาเลี้ยงจนกลายเป็นคนไร้ความสามารถ ตั้งแต่ล้างหน้า อาบน้ำ ทำสปา แต่งตัว แต่งหน้า ไปจนถึงจัดทรงผม
เวลาออกจากคฤหาสน์ ก็มีรถหรูมารับส่ง
หมิงอี๋ไม่ได้รีบร้อนกลับบ้าน แต่โทรศัพท์ออกไปสายหนึ่ง ก่อนเปลี่ยนเส้นทางไปห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดใจกลางเมือง
ตลอดทางเธอช็อปกระจาย ถ่ายรูปไม่หยุด แล้วโพสต์ลงเสี่ยวหงซู
เธอรู้ว่าซ่งโย่วหนิงต้องเห็นแน่
———เดินช็อปจนเหนื่อย วันนี้ได้ของมาแค่นี้เอง
———วันนี้มีความสุข สุ่มผู้ติดตาม 20 คนในช่องความคิดเห็น แจกลิปสติกวายเอสแอล
———เพิ่งเปลี่ยนลายเล็บมา แต่เพชรเม็ดเล็กพวกนี้ไม่ได้มีราคาอะไรเลย
ซ่งโย่วหนิงที่ทำงานเป็นวัวเป็นควายมาทั้งวัน จ้องบันทึกเสี่ยวหงซูเหล่านี้แล้วเหม่อลอยไป
“หนิงหนิง เลิกงานแล้วนะ ไม่กลับเหรอ?”
ซ่งโย่วหนิงได้สติกลับมา “กำลังจะไปแล้ว”
เธออดขยายดูรูปทีละรูปไม่ได้ ทั้งยังมีจับรางวัลแจกฟรีลิปสติกแบรนด์ดังอีกด้วย
มีเงินเหลือใช้จนไม่รู้จะเอาไปทำอะไรหรือไง?
แถมยังบอกว่าเพชรเม็ดเล็กพวกนั้นไม่มีราคาอีก?
หึ ๆ
อวดอะไรนักหนา คนในช่องความคิดเห็นพากันเรียกเธอว่าพี่สาวคนรวย สาวสวยรวยเก่ง คุณหนูใหญ่กันไม่ขาดปาก
พวกนั้นไม่รู้หรอกว่า คุณหนูใหญ่ที่พวกเขาพูดถึง แท้จริงแล้วก็เป็นแค่ผู้หญิงขายตัว
ซ่งโย่วหนิงรู้สึกเหมือนมีอะไรอัดอั้นอยู่ในอก เธอเบียดขึ้นรถไฟใต้ดินช่วงชั่วโมงเร่งด่วน ในที่สุดก็กลับถึงบ้าน
แต่พอกรอกรหัสเปิดประตู
กลับมีข้อความแจ้งว่ารหัสผ่านไม่ถูกต้อง
เป็นไปได้ยังไง?
ซ่งโย่วหนิงลองใหม่อีกครั้ง แต่ผลก็ยังเหมือนเดิม
“มีใครอยู่บ้านไหม?”
เธอตบประตู “หมิงอี๋ ฉันกลับมาแล้ว!”
ไม่มีเสียงตอบรับ
ที่นี่เป็นห้องชุดขนาดใหญ่ที่มีเพียงห้องเดียวต่อชั้น ซ่งโย่วหนิงอดไม่ได้จึงเตะประตูไปทีหนึ่ง
เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ เธอก็ค้นหาเบอร์โทรศัพท์นั้นแล้วกดโทรออก
ครั้งแรกไม่มีคนรับสาย
“จงใจใช่ไหม?”
ซ่งโย่วหนิงถึงขั้นคิดว่าหมิงอี๋อาจรู้แล้วว่าเธอเสนอตัวให้คุณโจวตั้งแต่เมื่อคืน
ถึงได้จงใจอวดให้เธอเห็นตั้งแต่เมื่อคืน ทำเป็นแสดงให้เธอดู
“ฮัลโหล?”
เมื่อโทรครั้งที่สาม ในที่สุดก็มีคนรับสาย
ซ่งโย่วหนิงเช็ดเหงื่อ กลิ่นจากการเบียดเสียดบนรถไฟใต้ดินยังติดตัวเธออยู่
“เสี่ยวอี๋ ฉันเอง เธอไม่อยู่บ้านเหรอ?”
ปลายสาย
หมิงอี๋กำลังนวดอยู่ “ฉันนวดอยู่ที่ร้านเสริมสวย มีธุระอะไรเหรอ?”
ซ่งโย่วหนิงสูดหายใจลึก
เธอทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน พอเลิกงานยังถูกขังอยู่นอกบ้าน ส่วนหมิงอี๋กลับกำลังนวดสบายใจ
“แล้วเธอจะกลับเมื่อไหร่? เมื่อกี้ฉันใส่รหัสแล้ว ไม่รู้ทำไมถึงขึ้นว่ารหัสผ่านผิดตลอด ฉันเข้าไปไม่ได้”
“อ๋อ!”
หมิงอี๋ขานรับอย่างเกียจคร้าน พลางเหลือบมองกล้ามอกสวย ๆ ของหมอนวดหนุ่ม
เธอยื่นมือไปลูบหนึ่งที
“ฉันยังต้องอยู่อีกนาน ไม่งั้นเธอนั่งแท็กซี่มาหาฉันสิ ค่าเดินทางฉันเบิกให้”
พูดจบ สายก็ถูกตัดไป
ชั่วขณะหนึ่งซ่งโย่วหนิงแทบอยากด่ากราด
เธอมองตำแหน่งที่หมิงอี๋ส่งมา มือกำโทรศัพท์แน่น
20 นาทีต่อมา
ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้างพัดไล่ไอร้อนทั่วร่าง ซ่งโย่วหนิงจัดแต่งหน้าเล็กน้อย
เธอไม่อยากให้ตัวเองดูน่าสมเพชเกินไปต่อหน้าหมิงอี๋
“ในที่สุดเธอก็มาถึงสักที”
ตอนซ่งโย่วหนิงมาถึง หมิงอี๋กำลังกอดอกนั่งเล่นเกมอยู่ในห้องรับรองวีไอพีสีดำทองของห้าง
ข้างเท้าเธอยังมีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาสุด ๆ คุกเข่าอยู่คนหนึ่ง
แววตาซ่งโย่วหนิงไหววูบ ก่อนเผยรอยยิ้มสนิทสนมออกมา
“ขอโทษนะ เสี่ยวอี๋ รถติดระหว่างทางน่ะ เลยมาสายไปหน่อย”
หมิงอี๋เงยหน้าขึ้นมอง แววตาเย็นชาและเฉยเมย
“ช่างเถอะ ไม่ใช่ความผิดเธอสักหน่อย ฉันก็อยากกลับแล้วเหมือนกัน ช่วยหิ้วของที่ซื้อพวกนี้กลับบ้านให้หน่อยสิ!”
เธอพูดราวกับเป็นเรื่องปกติ
ประหนึ่งกำลังใช้สาวใช้
ซ่งโย่วหนิงมองถุงช็อปปิงกองใหญ่ ปลายนิ้วกำแน่นจนซีดขาวในชั่วพริบตา
เธอมีสิทธิ์อะไรมาดูถูกเหยียดหยามเธอแบบนี้
เพราะคุณโจวงั้นเหรอ?
สักวันหนึ่ง เธอจะเอาความอัปยศอดสูเหล่านี้คืนให้หมด