ในมือเขาถือถุงสองใบ ข้างในมีผ้าอนามัยกับแผ่นประคบร้อนสำหรับหน้าท้อง
ยังมีรังนกตุ๋นพุทราแดงกะทิร้อน ๆ อีกหนึ่งถ้วย
จงซวี่เดินเข้ามา «ผมจำได้ว่าประจำเดือนคุณใกล้จะมาแล้ว เมื่อกี้ตอนนอน มือเท้าคุณเย็นมาก»
หมิงอี๋พลิกตัว แล้วให้เขาดู
«มาได้จังหวะพอดีเลยนะ ฉันจำได้ว่าของสำรองที่บ้านก่อนหน้านี้ก็หมดแล้วเหมือนกัน»
«มาจริง ๆ ด้วย» จงซวี่วางฝ่ามือลงบนเอวและสะโพกของเธอ «ปวดไหม»
«อื้อ～» หมิงอี๋เม้มริมฝีปาก ยื่นมือออกไปขอกอด «เปื้อนกางเกงในแล้ว บนผ้าปูที่นอนก็มี»
จงซวี่เห็นแล้ว
«เดี๋ยวผมจัดการเอง» เขาก้มลง สายตาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ «ผมอุ้มคุณไปเปลี่ยนก่อนนะ ถ้าปวดก็อย่ากัดตัวเอง»
หมิงอี๋ซุกหน้าเข้ากับอกของจงซวี่ «งั้นฉันกัดคุณแทนนะ»
«กัดเลย»
ทั้งคู่เข้าไปในห้องน้ำ เสียงค่อย ๆ ห่างออกไป
เมื่อมีกำแพงกั้น ทุกอย่างก็พร่าเลือนไป
โจวปิ่งเชียนยังคงนิ่งอยู่ในตู้เสื้อผ้าซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามเตียง เขารู้ดี
ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่สุดที่เขาจะจากไป
แต่เขาไม่อยากไป
เสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังมาจากห้องน้ำ
จากนั้นก็เป็นเสียงพูดคุย
«ฉันอยากอาบน้ำอีกสักรอบ แต่ไม่มีแรงแล้ว»
จงซวี่ช่างเหมือนสามีแสนดีที่ดูแลภรรยาได้ครบถ้วนจริง ๆ
ยิ่งหลังจากจดทะเบียนสมรสแล้วก็ยิ่งเป็นเช่นนั้น
เขาใจกว้างขึ้นมากด้วย
หมิงอี๋จงใจทำเสื้อเชิ้ตของเขาเปียก เขาก็ปล่อยให้เธอทำตามใจ
«น้ำเย็นจัง»
«ผมก็ยุ่งอีกแล้ว คุณมัดผมไม่เป็นเลย»
«อุ๊ย กางเกงคุณก็เปียกไปด้วย»
«ผ้านี่อะไร ทำไมถึงซึมน้ำได้ขนาดนี้นะ»
……
เสียงดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
โจวปิ่งเชียนรู้ดีว่าเธอจงใจแกล้ง
แต่จงซวี่กลับอารมณ์ดีและยอมเล่นตามน้ำ
ทุกประโยคมีคำตอบเสมอ
«อุณหภูมิน้ำตอนนี้พอดีไหม»
«ต่อไปผมจะหัดมัดผมให้»
«แน่ใจหรือว่าเป็นเพราะผ้าซึมน้ำ»
หลังประโยคนั้นก็ไม่มีเสียงอีก
หรือจะพูดให้ถูก เสียงนั้นถูกกลบด้วยเสียงน้ำจากฝักบัว
ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดพวกเขาก็ออกมา
ภายในพื้นที่แคบ ๆ ของตู้เสื้อผ้า โจวปิ่งเชียนขดตัวอยู่ด้านในสุด มองลอดช่องระหว่างบานประตูตู้ เห็นทุกอย่างภายนอกได้อย่างชัดเจน