เพราะหมิงอี๋รู้สึกไม่สบาย มื้อเย็นนี้จ้าวซู่อิงกับหมิงต้าชวนจึงกินไม่ลงเช่นกัน
สองสามีภรรยาเอาแต่เป็นห่วงลูกสาวคนโต ส่วนลูกสาวคนเล็กที่ถูกตำหนิได้แต่หลบอยู่ในห้องตามลำพังด้วยความน้อยใจ
พ่อกับแม่จำวันเกิดของเธอไม่ได้จริง ๆ
น้ำแก้วนั้นก็ไม่ได้ร้อนมากมายอะไรเลย
หมิงซินเงยหน้าขึ้น มองห้องนอนแคบ ๆ ของตัวเอง
เพราะที่บ้านไม่มีเงิน บ้านจึงมีเพียงสามห้องนอนกับหนึ่งห้องนั่งเล่น
แต่สองห้องถูกทุบรวมกัน ปรับเป็นห้องแต่งตัวกับห้องซ้อมดนตรี ซึ่งหมิงอี๋ครอบครองไว้คนเดียว
ห้องนอนที่เหลือเป็นของจ้าวซู่อิงกับหมิงต้าชวน
ส่วนหมิงซินน่ะหรือ
ห้องนอนของเธอดัดแปลงมาจากห้องเก็บของ
ไม่รู้ว่าร้องไห้อยู่นานแค่ไหน ฟ้าก็มืดลง และข้างนอกก็เงียบสงบแล้ว
ท้องของหมิงซินร้องโครกครากเพราะหิว
เธอย่องออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ
ระหว่างเดินผ่านโถงทางเดิน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงประหลาดบางอย่าง
เธอหยุดฝีเท้า
เสียงนั้นดังมาจากห้องนอนของพี่สาว
……
ครึ่งชั่วโมงก่อน
หมิงอี๋ถูกซางจิ้นเหยียนอุ้มไปอาบน้ำจนเสร็จ แล้วจึงนอนลงบนเตียง
เธอมองเขาเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง พลางนึกถึงเจ้าของร่างเดิมในโลกนี้ ซึ่งตั้งแต่เด็กก็คอยรังแกนางเอกมาตลอดจริง ๆ
ทั้งเบียดเบียนพื้นที่ใช้ชีวิตของน้องสาว แย่งชิงทรัพยากรต่าง ๆ แล้วยังหมายตาไขกระดูกของน้องสาวอีก
กระทั่งภายหลังไม่อาจมีลูกได้
ก็ยังหันไปหมายตาถึงมดลูกของน้องสาว