กระเป๋าถือใบนั้นดูเหมือนจะเป็นของเธอ
“ป้าคะ”
ซ่งโย่วหนิงเดินเข้าไปใกล้ พอเข้าไปถึง เธอถึงได้เห็นว่ามีของอีกหลายอย่างกองอยู่ข้างถังขยะและในถัง
ในกล่องกระดาษของป้าแม่บ้านมีของที่คัดแยกเก็บไว้ไม่น้อยแล้ว
ทั้งโลชั่นกับน้ำตบที่เธอเพิ่งใช้เมื่อวาน ตุ๊กตาขนฟูที่วางไว้หัวเตียง รวมถึงเสื้อโค้ตตัวหนาสำหรับหน้าหนาวที่เธอเก็บเงินซื้อมา
ตอนนี้ซ่งโย่วหนิงมั่นใจแล้วว่าของพวกนี้เป็นของเธอ
แต่ทำไมของของเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้
“มีอะไรหรือเปล่า?” ป้าแม่บ้านหันกลับมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะทำงานต่อ
ซ่งโย่วหนิงรีบเข้าไปคว้าเสื้อโค้ตของตัวเองมา “ป้าคะ ของพวกนี้ป้าเก็บไปไม่ได้นะคะ ทั้งหมดเป็นของหนู”
“ของเธอเหรอ?” ป้าแม่บ้านมองซ่งโย่วหนิงตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุมชนนี้เป็นชุมชนระดับหรู
“เธอเป็นเจ้าของห้องที่นี่เหรอ? แล้วของของเธอมาอยู่ข้างถังขยะได้ยังไง?”
“ฉัน...” เธอไม่ใช่เจ้าของห้อง แต่ซ่งโย่วหนิงรู้ดีแก่ใจว่าต้องเป็นฝีมือหมิงอี๋แน่
หมิงอี๋ต้องเป็นคนเอาของเธอออกมาทิ้งแน่ ๆ
“ป้าคะ ของพวกนี้เป็นของหนูจริง ๆ” ซ่งโย่วหนิงย่อตัวลง เก็บของของตัวเองขึ้นมาทีละชิ้น
แต่เสื้อผ้ากลับเปื้อนไปหมด แม้แต่ชุดชั้นในของเธอก็ยังถูกทิ้งลงถังขยะแบบนี้
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน
ซ่งโย่วหนิงชะงักมือ เธอเงยหน้ามองตึกสูงด้านหลัง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา
เป็นเพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัยที่เคยสนิทกันพอสมควร
แต่หลังเรียนจบต่างคนต่างแยกย้ายไปคนละทาง พวกเธอจึงแทบไม่ได้ติดต่อกันแล้ว