“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ”
โจวปิ่งเชียนไม่ได้มองโจวฉงจิ่นเลย สายตาจับจ้องอยู่ที่หมิงอี๋
ดูเหมือนเขาจะมั่นใจเต็มเปี่ยม
แต่น้ำเสียงของโจวฉงจิ่นกลับเจือแววเย้ยหยัน “เอาโครงการธุรกิจมาแลกกับผู้หญิง พี่ครับ พี่มั่นใจได้ยังไงว่าคนที่เกี่ยวข้องจะยอมให้พี่บงการ ยิ่งไปกว่านั้น...”
เขาเหลือบมองหมิงอี๋ “พี่รู้ได้ยังไงว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผม?”
จงซวี่คล้ายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขามองพี่น้องตรงหน้า ก่อนจะกุมมือหมิงอี๋ไว้
สีหน้าของหมิงอี๋ชะงักไปชั่วขณะ
“ข้อเสนอของคุณโจวชวนให้หวั่นไหวจริง ๆ”
ฝ่ามือของจงซวี่อุ่นและหนักแน่น กุมมือเธอไว้แน่น
เขายังคงมีท่าทีสง่างามอ่อนโยนไร้พิษภัย ไม่เผยความขุ่นเคืองหรือโกรธเกรี้ยวแม้แต่น้อยที่พ่ายแพ้ในการประมูล
ใครเห็นก็ต้องชมว่าเป็นสุภาพบุรุษผู้สง่างาม
“แต่ผมรับข้อเสนอนี้ไม่ได้” คำปฏิเสธของเขาฟังดูชอบธรรมเสียจนผู้อื่นต้องยกย่อง
“ไม่ต้องพูดถึงว่าหมิงอี๋เป็นแฟนที่คบหากันอย่างจริงจัง ต่อให้เธอเป็นแค่เลขาฯ ผมก็ไม่มีสิทธิ์เอาเธอไปแลกผลประโยชน์ทางธุรกิจ”
ใบหน้าสุภาพอ่อนโยนของจงซวี่ดูเปิดเผยตรงไปตรงมาในสายตาคนอื่น
แต่ในสายตาโจวปิ่งเชียนกลับเสแสร้งอย่างยิ่ง
“แต่ก็ยินดีด้วยที่คุณได้โครงการนี้ไป”
มือข้างหนึ่งของจงซวี่สอดประสานนิ้วกับหมิงอี๋ ส่วนอีกข้างยื่นออกไปราวกับต้องการจับมือกับโจวปิ่งเชียนอย่างเป็นมิตร
หมิงอี๋ไม่พูดอะไร เพียงแค่นหัวเราะเยาะในใจ
เธอไม่คิดจะปิดบังด้วยซ้ำ ยังมองดูโจวปิ่งเชียนเสียอาการอย่างเพลิดเพลิน