เรื่องที่ถูกจับได้ว่ามีประจำเดือน ต้องยกความดีความชอบให้จมูกหมาของจี้อวิ๋นซั่ว
ย้อนเวลากลับไปในรถวันนั้น
หมิงอี๋ขอให้เขาช่วยติดต่อผู้ลงทุนรายการ เพื่อทุ่มเงินสนับสนุนหมิงหยาง
ที่จริงจี้อวิ๋นซั่วจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหมิงหยางเป็นใคร แต่ก็รับปากไปก่อน
“งั้นต่อไปคุณก็เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของผมแล้วนะ” เขาหักพวงมาลัย “ผมเป็นเจ้านายที่ดี เลี้ยงข้าวเลี้ยงที่พักพนักงานครบ”
จากนั้นเขาก็พาเธอกลับไปยังที่พักของตัวเอง
ระหว่างทางเขาพูดไม่หยุด
“คุณใส่รองเท้าแตะเบอร์อะไร?”
“ต้องซื้อชุดบำรุงผิวเพิ่มไหม?”
“หิวหรือเปล่า ข้าวหมูแดงเอาไหม?”
หมิงอี๋ที่ยังเสียใจเรื่องเผยเหวินตู้ ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
จี้อวิ๋นซั่วเหลือบมองเธอแล้วผ่อนความเร็วลง
รถจอดอยู่นอกห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในตัวเมือง เขาปลดเข็มขัดนิรภัย
“หมิงอี๋?”
จี้อวิ๋นซั่วเรียกเสียงเบามาก ผิวของเธอใต้แสงแดดดูโปร่งแสงราวกับขนมโมจิสอดไส้แยมสตรอว์เบอร์รี
วันนี้เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวสีแอปริคอต คลุมทับด้วยเสื้อไหมพรมสีขาว ทรวงอกอวบอิ่มจนสายเส้นเล็กทั้งสองดูราวกับจะรับน้ำหนักไม่ไหว เอวก็ยิ่งดูคอดบาง
เนื้อนุ่มตรงต้นขาถูกกดทับบนเบาะหนัง เธอไม่ได้ผอมเลยสักนิด กลับมีเนื้อมีหนังชวนให้ใจเต้น และตอนนี้เธอก็หลับตา ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น
เพราะก่อนหน้านี้เสียใจมาก หางตาจึงยังแดงระเรื่อ ขนตาชื้นวาว
จี้อวิ๋นซั่วสาบานได้เลยว่าเขาไม่ได้ตั้งใจมองจริง ๆ
แต่หน้าอกคัพ 36D นั้นยากจะไม่ให้สังเกตเห็นนี่นา
เขาอยากเอาหัวโขกให้ตายไปเลย
ถึงขั้นแอบอิจฉาตัวเองในฝัน กินดีจริง ๆ
“หมิงอี๋?”
จี้อวิ๋นซั่วเรียกอีกครั้ง คนที่หลับอยู่ขมวดคิ้วน้อย ๆ ริมฝีปากเผยอขึ้นนิดหนึ่ง ริมฝีปากบนที่หยักงอนชวนให้อยากงับสักคำ
“ช่างเถอะ ผมช่วยปลดเข็มขัดนิรภัยให้คุณแล้วกัน”