“ฉันเป็นคนไม่ต้องการคุณหรือไง?”
หมิงอี๋เงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของจี้อวิ๋นซั่ว ดวงตากลมโตพร่าไปด้วยหยาดน้ำ
“ทั้งที่เป็นคุณต่างหาก คุณจดทะเบียนสมรสกับฉันแล้ว แต่ยังตัดสัมพันธ์กับคนอื่นไม่ขาด แอบไปพบกันลับ ๆ เป็นคุณที่ไม่ต้องการฉันก่อน”
“ไม่มีนะ” เผยเหวินตู้รีบอธิบาย “ผมไม่ได้แอบไปพบซีหย่า เธอเป็นฝ่ายมาหาผมเอง”
“งั้นก็เป็นความผิดของเธอฝ่ายเดียว แล้วคุณไม่ผิดเลยหรือไง?” จี้อวิ๋นซั่วแค่นเสียงเย็นชาอยู่ข้าง ๆ
“ผู้ชายดี ๆ ต้องรู้จักรักษาตัว แล้วทำไมไม่มีใครมาตามตื๊อผมบ้างล่ะ บางทีก็ควรกลับมาทบทวนตัวเองด้วยว่าผิดตรงไหนหรือเปล่า”
“เธอมาหาคุณ ก็เพราะคุณตัดขาดกับเธอไม่เด็ดขาด ให้ความหวังเธอ ให้โอกาสเธอเข้ามาใกล้คุณ”
ถ้อยคำนี้ราวกับคมมีดที่แทงทะลุหัวใจของเผยเหวินตู้
เขาเองก็รู้ตัวแล้ว
เพราะอย่างนั้น เขาถึงให้เติ้งข่ายปล่อยข่าวออกไปว่าเขาตัดขาดกับซีหย่าอย่างเด็ดขาดแล้ว
แต่ทุกอย่างก็สายไปหนึ่งก้าว
ถ้าเขาทำแบบนี้ตั้งแต่ก่อนตัดสินใจจดทะเบียน หรืออย่างช้าที่สุดก็ในวันจดทะเบียน
บางทีความเข้าใจผิดแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นในภายหลัง
เผยเหวินตู้มองภรรยาที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขา แต่กลับพึ่งพาผู้ชายคนอื่น ความรู้สึกที่เรียกว่าความเสียใจแทบจะท่วมกลืนเขาจนมิด
จนหายใจไม่ออก
เขาผิดเอง
เป็นความผิดของเขาทั้งหมด
“คุณไปเถอะ ไปหาคนรักของคุณซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”
หมิงอี๋หลุบตาลง เธอไม่อยากมองหน้าเขาอีกแม้แต่น้อย กระทั่งพูดด้วยก็ยังไม่อยาก มือยังคงกำชายเสื้อของจี้อวิ๋นซั่วไว้แน่น
“ถ้าคุณมาหาฉันเพราะอยากหย่า ฉันก็...”
“ไม่ใช่!” เผยเหวินตู้หวาดผวากับคำสองคำนั้น
เขาไม่อยากหย่า
“ที่รัก อย่าพูดแบบนั้นนะ อย่าให้ลูกได้ยิน เดี๋ยวแกจะคิดว่าพ่อกับแม่ไม่ต้องการแก”